مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، پژوهشکده جامع سلامت مادر و کودک، گروه پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران ، javadinurse@gmail.com
چکیده: (200 مشاهده)
زمینه و هدف:تحویل شیفت در قالب یک راهنمای استاندارد موجب بهبود کار تیمی، افزایش ایمنی بیمار و کیفیت مراقبت پرستاری میشود. روش SBAR روشی سازمانیافته برای انتقال اطلاعات ارائه میکند که علاوه بر بهبود روشهای ارتباطی، میتواند بر نتایج مراقبت از بیمار نیز تأثیرگذار باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر اجرای دستورالعمل SBAR تعدیل یافته بر رضایت از تحویلدهی و فرهنگ ایمنی در پرستاران شاغل در بخشهای مراقبت ویژه بیمارستان آیتالله کاشانی اصفهان انجام شد. روشها:این پژوهش نیمهتجربی از نوع تک گروهه بر روی 59 پرستار شاغل در چهار بخش ICU انجام شد. پس از کسب رضایت آگاهانه، پرسشنامه رضایت از تحویل بیمار و پرسشنامه فرهنگ ایمنی بیمار داده شد. سپس فرم SBARتهیه شده توسط تیم تحقیق در اختیار پرستاران قرار داده شد. نحوه تکمیل فرمها هم به صورت فیلم آموزشی و هم به صورت حضوری به پرستاران آموزش داده شد. جلسات تبادل نظر و رفع اشکالات احتمالی یک بار در هفته در هر بخش به مدت چهار هفته برگزار شد. سپس مجدداً پرسشنامههای مطالعه توسط پرستاران تکمیل شد. یافتهها:رضایت از تحویلدهی بیماران پس از مداخله (4/53 ± 48/38) نسبت به قبل از مداخله (24/6 ± 64/44) افزایش یافت که این اختلاف از نظر آماری معنیدار بود (0/001 = P). بر اساس آزمون آماری انجام شده تی زوج، فرهنگ ایمنی پس از مداخله نسبت به قبل از مداخله افزایش یافت ولی این اختلاف از نظر آماری معنیدار نبود (0/080 = P). نتیجهگیری:با توجه به افزایش رضایت پرستاران از تحویلدهی بر اساس فرم SBAR، پیشنهاد میشود این روش که استاندارد و ساده است در بخشهای مراقبت ویژه به کار گرفته شود.
Sarlak S, Fallah B, Bakhsi F, Safazadeh S, Javadi M. Investigating the Impact of Implementing SBAR Guidelines on Handover Satisfaction and Patient Safety Culture in Nurses Working in Intensive Care Units. jccnursing 2025; 18 (2) : 7 URL: http://jccnursing.com/article-1-784-fa.html
سرلک سپیده، فلاح بهاره، بخشی فاطمه، صفازاده شیما، جوادی مصطفی. بررسی تأثیر اجرای دستورالعمل SBAR بر رضایت از فرایند تحویل بیمار و فرهنگ ایمنی در پرستاران شاغل در بخشهای مراقبت ویژه. پرستاری مراقبت ویژه. 1404; 18 (2) :58-67
