زمینه و هدف: کودکان در شرایط جنگ و بحرانهای انسانی در معرض انواع فشارهای روانی و اجتماعی قرار میگیرند که میتواند سلامت روان و رشد آنان را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، بسیاری از کودکان علیرغم تجربه شرایط دشوار، توانایی سازگاری و بازسازی روانی خود را حفظ میکنند. این پدیده که با عنوان تابآوری شناخته میشود، تحت تأثیر مجموعهای از عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی شکل میگیرد. هدف این پژوهش تبیین راهبردهای ارتقای تابآوری کودکان در شرایط بحران جنگ از منظر مادران و پرستاران بود. روشها:این تحقیق کیفی از نوع تحلیل محتوای مرسوم بود که در سال 1405 در بیمارستان کودکان امام حسین (ع) اصفهان انجام شد. شرکتکنندگان در مطالعه شامل ۲۰ مادر و ۱۵ پرستار مراقبتهای ویژه اطفال بودند که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند با حداکثر تنوع انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مصاحبههای عمیق فردی جمعآوری و با رویکرد Graneheim و Lundman تحلیل شدند. یافتهها: تحلیل دادهها منجر به استخراج چندین تم اصلی شد که مهمترین آنها شامل تابآوری رابطهمند و همتنظیمی هیجانی، تابآوری شناختی و معنوی، عاملیت کودک و صدا داشتن، بازی و خلاقیت بهعنوان ابزار پردازش تروما، حمایت اجتماعی و نهادی، همگرایی و واگرایی دیدگاههای مادران و پرستاران و در نهایت مفهوم فراگیر «تابآوری بهمثابه همتنظیمی مذاکرهشده» بود. یافتهها نشان داد که تابآوری کودکان در بستر تعامل میان کودک، خانواده و شبکههای حمایتی اجتماعی شکل میگیرد و فرآیندی پویا و چندسطحی است. نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان میدهد که تقویت تابآوری کودکان در شرایط بحران نیازمند رویکردی جامع و چندسطحی است که روابط خانوادگی، منابع اجتماعی و مداخلات حرفهای را بهطور همزمان در نظر بگیرد. مفهوم همتنظیمی مذاکرهشده میتواند چارچوبی مفهومی برای طراحی مداخلات حمایتی مؤثر در حوزه سلامت روان کودکان در شرایط بحران فراهم کند.
SHAMSI A, hashemi N. Strategies for Enhancing Children’s Resilience during Wartime Crises: A Qualitative Study Comparing the Perspectives of Mothers and Pediatric Intensive Care Unit (PICU) Nurses. jccnursing 2026; 18 (4) : 5 URL: http://jccnursing.com/article-1-865-fa.html
شمسی عاطفه، هاشمی نرگس. راهکاریهای ارتقاﺀ تابآوری کودکان در بحران جنگ: یک مطالعه کیفی کشف و مقایسه دیدگاه مادران و پرستاران بخش مراقبتهای ویژه کودکان. پرستاری مراقبت ویژه. 1404; 18 (4) :51-68
