Critical Care Nursing

fa راهکارهای ارتقاء تاب‌آوری کودکان در بحران جنگ: یک مطالعه کیفی کشف و مقایسه دیدگاه مادران و پرستاران بخش مراقبت‌های ویژه کودکان Strategies for Enhancing Children’s Resilience during Wartime Crises: A Qualitative Study Comparing the Perspectives of Mothers and Pediatric Intensive Care Unit (PICU) Nurses تخصصي Special پژوهشي Research زمینه و هدف: کودکان در شرایط جنگ و بحران‌های انسانی در معرض انواع فشارهای روانی و اجتماعی قرار می‌گیرند که می‌تواند سلامت روان و رشد آنان را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، بسیاری از کودکان با وجود تجربه شرایط دشوار، توانایی سازگاری و بازسازی روانی خود را حفظ می‌کنند. این پدیده که با عنوان تاب‌آوری شناخته می‌شود، تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی شکل می‌گیرد. هدف این پژوهش تبیین راهبردهای چندسطحی حمایتی برای بهبود تاب‌آوری کودکان در شرایط جنگ از منظر مادران و پرستاران مراقبت‌های ویژه کودکان بود. روش‌ها: این پژوهش کیفی با رویکرد تحلیل محتوای مرسوم در سال 1405 در بیمارستان کودکان امام حسین (ع) اصفهان انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل 20 مادر و 15 پرستار بخش مراقبت‌های ویژه کودکان بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند با حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه ساختاریافته فردی جمع‌آوری و با استفاده از رویکرد Graneheim و Lundman تحلیل شدند. جمع‌آوری داده‌ها تا دستیابی به اشباع ادامه یافت. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها به شناسایی هشت تم اصلی منجر شد: 1) تاب‌آوری رابطه‌مند و هم‌تنظیمی هیجانی، 2) تاب‌آوری شناختی و معناسازی فرهنگی، 3) عاملیت و صدای کودک، 4) بازی و خلاقیت در پردازش تروما، 5) حمایت اجتماعی و نهادی، 6) راهبردهای تقویت تاب‌آوری، 7) همگرایی و واگرایی دیدگاه‌های مراقبتی، 8) تاب‌آوری به مثابه هم‌تنظیمی مذاکره‌شده. یافته‌ها نشان داد که حمایت از تاب‌آوری کودکان فرآیندی پویا و چندسطحی است که از تنظیم هیجانی و روابط حمایتی در خانواده آغاز می‌شود و به معناسازی شناختی و فرهنگی، مشارکت کودک، بازی و فعالیت‌های خلاقانه، حمایت‌های اجتماعی و دسترسی به منابع نهادی گسترش می‌یابد. مفهوم «تاب‌آوری به مثابه هم‌تنظیمی مذاکره‌شده» به عنوان تم فراگیر، تعامل مستمر میان کودک، خانواده، پرستاران و نظام‌های حمایتی را در شکل‌گیری و تقویت تاب‌آوری نشان داد. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که بهبود تاب‌آوری کودکان در شرایط جنگ نیازمند راهبردهای حمایتی هماهنگ و چندسطحی است که به طور همزمان روابط خانوادگی، تنظیم هیجانی، عاملیت کودک، منابع فرهنگی، حمایت اجتماعی و مداخلات حرفه‌ای و نهادی را در نظر بگیرند. مفهوم هم‌تنظیمی مذاکره‌شده می‌تواند چارچوبی مفهومی برای طراحی مداخلات خانواده‌محور و نظام‌مند در حمایت از سلامت روان کودکان در شرایط جنگ و بحران فراهم کند. Background & aim: Children facing war and humanitarian crises are exposed to various psychological and social stressors that can adversely affect their mental health and development.  Despite such adversity, many children maintain adaptive capacity and psychological recovery. This phenomenon, known as resilience, is shaped by a combination of individual, familial, and social factors.  This study aimed to explore and compare strategies for enhancing children's resilience during wartime crises from the perspectives of mothers and PICU nurses. Methods: This qualitative study used conventional content analysis and was conducted in 2026 at Imam Hussein Children’s Hospital in Isfahan, Iran. Participants included 20 mothers and 15 pediatric intensive care unit nurses who were selected through purposive sampling with maximum variation. Data were collected through individual in-depth semi-structured interviews and analyzed using the Graneheim and Lundman approach. Data collection continued until saturation was achieved. Results: Analysis identified eight main themes: (1) relational resilience and emotional co-regulation, (2) cognitive resilience and cultural meaning-making, (3) child agency and voice, (4) play and creativity in trauma processing, (5) social and institutional support, (6) strategies for strengthening resilience, (7) convergence and divergence of caregiving perspectives, and (8) resilience as negotiated co-regulation. The findings indicated that supporting child resilience is a dynamic, multilevel process extending from emotional co-regulation and supportive family relationships to cognitive and cultural meaning-making, child participation, play and creative activities, social connectedness, and access to institutional resources. The overarching theme of “resilience as negotiated co-regulation” reflected the continuing interaction among children, families, nurses, and broader support systems in shaping and strengthening resilience. Conclusion: Enhancing child resilience during war requires coordinated multilevel supportive strategies that simultaneously address family relationships, emotional regulation, child agency, cultural resources, social support, and professional and institutional interventions. Negotiated co-regulation may provide a useful conceptual framework for developing family-centered and system-level interventions to support the mental health of children affected by war and humanitarian crises. تاب‌آوری, کودک, جنگ, راهبردهای حمایتی, بحران, مادر, پرستار Resilience, Child, War, Supportive Strategies, Crisis, Mother, Nurse 51 68 http://jccnursing.com/browse.php?a_code=A-10-1413-1&slc_lang=fa&sid=1 Atefeh Shamsi عاطفه شمسی setare137093@yahoo.com 10031947532846009697 10031947532846009697 No Nursing Care Research Centre, Clinical Sciences Institute, Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات پرستاری، پژوهشگاه بالینی، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایران Narges Hashemi نرگس هاشمی setare137030@gmail.com 10031947532846009698 10031947532846009698 Yes Nursing and Midwifery Care Research Centre, Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran مرکز تحقیقات پرستاری و مامایی، گروه داخلی- جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران