fa تأثیر آموزش برنامه‌ریزی شده امیدبخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><strong>زمینه و هدف:</strong> اضطراب از شایع‌ترین واکنش‌های خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه است و بر توانایی آنان در حمایت از بیمار تأثیر می‌گذارد. امید، بعنوان منبع مهم مقابله‌ای می‌تواند نقش مؤثری در کاهش اضطراب ایفا کند. از این رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش برنامه‌ریزی‌شده امیدبخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شد.<br> <strong>روش‌ها:</strong> در این مطالعه نیمه تجربی، 60 عضو خانواده بیمار بستری در بخش مراقبت‌های ویژه به روش در دسترس انتخاب و در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. در گروه مداخله، آموزش برنامه‌ریزی شده امیدبخشی بر اساس پروتکل امید درمانی اسنایدر به مدت ۶۰ تا ۹۰ دقیقه، در گروه‌های ۶ تا ۱۲ نفره، به صورت چهره‌ به ‌چهره، روز در میان و طی یک هفته انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های جمعیت‌شناختی، اضطراب حالت اشپیل برگر و امید میلر جمع‌آوری شد. پرسشنامه‌ها یک بار پیش از مداخله و یک بار پس از گذشت یک هفته توسط بستگان درجه یک تکمیل شد.<br> <strong>یافته‌ها:</strong> نتایج آزمون t زوجی نشان داد در گروه مداخله، اضطراب آشکار و پنهان بطور معناداری کاهش و امید بطور معناداری افزایش یافت (0/001<P) در گروه کنترل نیز کاهش معنادار اضطراب آشکار و پنهان همراه با کاهش امید مشاهده شد (0/001<P) همچنین نتایج آزمون t مستقل نشان داد میانگین اضطراب پنهان در گروه مداخله به طور معناداری کمتر (8/34&plusmn; 41/33) از گروه کنترل (8/27 &plusmn; 47/58) بود (0/004 = P) میانگین امید در گروه مداخله (25/25 &plusmn; 112/25) بطور معناداری بیشتر از گروه کنترل (25/96 &plusmn; 95/93) بود (0/016 = P) تفاوت معناداری در اضطراب آشکار بین دو گروه مشاهده نشد (0/405 = P).<br> <strong>نتیجه‌گیری:</strong> آموزش برنامه‌ریزی‌شده امیدبخشی موجب کاهش اضطراب و افزایش امید بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی شد و می‌تواند به عنوان رویکردی مکمل در مراقبت‌های پرستاری مدنظر قرار گیرد.</div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif"><b><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Background & aim</span></span></b><b><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">:</span></span></b> <span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Anxiety is one of the most common responses among family members of patients admitted to Intensive Care Units (ICUs), affecting their ability to provide support. Hope, as a key coping resource, can play an effective role in reducing anxiety. Accordingly, the present study aimed to investigate the effect of structured hope-building training on hope and anxiety among relatives of patients undergoing mechanical ventilation.</span></span><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black"></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:12pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif"><b><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Methods:</span></span></b> <span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">In this semi-experimental study, 60 family members of patients admitted to the ICU were selected using convenience sampling and assigned to intervention and control groups. The intervention group received structured hope-building training based on Snyder&rsquo;s Hope Therapy protocol, delivered face-to-face in groups of 6&ndash;12 participants, for 60&ndash;90 minutes per session, every other day over the course of one week. Data were collected using demographic questionnaires, the Spielberger State Anxiety Inventory, and the Miller Hope Scale, administered once before the intervention and once one week after. Data were analyzed using SPSS version 20 with paired t-tests and independent t-tests.</span></span><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black"></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:12pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif"><b><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Results:</span></span></b> <span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Paired t-test results indicated that in the intervention group, both state and trait anxiety significantly decreased, while hope significantly increased (P<0.001). In the control group, significant reductions in state and trait anxiety were also observed, accompanied by a decrease in hope (P<0.001). Independent t-test results showed that the mean trait anxiety in the intervention group (41.33 &plusmn; 8.34) was significantly lower than in the control group (47.58 &plusmn; 8.27; P = 0.004). The mean hope score in the intervention group (112.25 &plusmn; 25.25) was significantly higher than in the control group (95.93 &plusmn; 25.96; P = 0.016). No significant difference in state anxiety was observed between the two groups (P = 0.405).</span></span><span dir="RTL" lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="color:black"></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:12pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif"><b><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Conclusion:</span></span></b> <span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black">Structured hope-based training led to a reduction in anxiety and an increase in hope among relatives of patients undergoing mechanical ventilation, and it may be considered as a complementary approach in nursing care.</span></span><span style="font-size:10.0pt"><span style="color:black"></span></span></span></span></span></div> آموزش, امیدواری, اضطراب, بستگان, تهویه مکانیکی Education, Hope, Anxiety, Relatives, Mechanical Ventilation 33 42 http://jccnursing.com/browse.php?a_code=A-10-1163-1&slc_lang=fa&sid=1 Fatemeh Sadoughi فاطمه صدوقی sadoughif891@gmail.com 10031947532846009298 10031947532846009298 No Student Research Committee, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران Habib Shareinia حبیب شارعی نیا habibshareinia@gmail.com‏ 10031947532846009299 10031947532846009299 No Department of Medical Surgical Nursing, Nursing Research Center, School of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran گروه پرستاری داخلی- جراحی، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران Leila Sadegh Moghadam Abbaspour لیلا صادق مقدم عباسپور ls.moghadam@yahoo.com 10031947532846009300 10031947532846009300 No Department of Geriatric health, Social Development and Health Promotion Research Center, School of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran گروه سلامت سالمندی، مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقاء سلامت، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران Maliheh Gholamzadeh ملیحه غلامزاده malihegholamzade79@gmail.com 10031947532846009301 0009-0002-0179-8168 No Department of Medical Surgical Nursing, Nursing Research Center, School of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran گروه پرستاری داخلی- جراحی، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران Mohammadreza Mansoorian محمد رضا منصوریان mansooriangmu@gmail.com 10031947532846009302 10031947532846009302 Yes Department of Community Health Nursing and Nursing Management, Nursing Research Center, Faculty of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran گروه پرستاری سلامت جامعه و مدیریت پرستاری، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران