fa وضعیت مهار فیزیکی بیماران در بخش های مراقبت ویژه عمومى General پژوهشي Research اهداف: اکثر بیماران بستری دربخش­های مراقبت ویژه درجاتی از بی قراری،گیجی ودلیریوم راتجربه می­کنند. به نظر می­رسد در شرایط مشخصی که سایر اقدامات امکان­پذیرنباشد، مهار فیزیکی یکی ازمداخلات قابل قبول برای محافظت از بیمار یا کارکنان بخش است. هدف از این پژوهش "بررسی وضعیت رعایت استانداردهای مهار فیزیکی در بخش­های مراقبت ویژه" بود. روش­ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی، مقطعی است. با استفاده از روش نمونه­گیری آسان تعداد 120 بیمار بستری در بخش­های مراقبت ویژه بیمارستان­های منتخب دانشگاه علوم پزشکی تهران که تحت مهار فیزیکی قرار داشتند، مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارمطالعه چک لیست مشاهده­ای استانداردهای مهار فیزیکی بود. داده­ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و نرم افزار آماری SPSS16 تحلیل شد. یافته­ها: 8/65 درصد نمونه­ها مرد بودند. 5/62 درصد در رده سنی پنجاه تا شصت سال قرار داشتند. بیشتر نمونه­ها (چهل درصد) سطح هوشیاری کمتر از هشت داشتند. نتیجه آزمون دقیق فیشر نشان می­دهد میزان رعایت استانداردهای مهار فیزیکی در بین سه مرحله (قبل از مهار، حین انجام مهار، طی مدت استفاده از مهار) و برحسب بخش بستری بیمار تفاوت آماری معنی­داری مشاهده شد )001.0p≤ ) و میزان رعایت استانداردهای مهار فیزیکی بیماران بستری در بخش­های مراقبت ویژه اندک (نامطلوب) بود. نتیجه­گیری: باتوجه به نتایج پژوهش و تفاوت نحوه عملکرد و اجرای مهار با اصول استاندارد به نظر می­رسد آموزش به پرستاران به عنوان اولین تصمیم گیرنده برای انجام مهار و آشنا کردن کارکنان با راهنماهای بالینی استفاده از مهار فیزیکی ضروری است. Aims: Most patients hospitalized in intensive care units suffer from restlessness, confusion, and delirium. Physical restraint seems to be the only acceptable measure for ensuring patients’ own and others’ safety in certain cases in which other interventions are not applicable or useful. The aim of this study was “to evaluate the application of physical restraint standards in intensive care units”. Methods: This was a cross-sectional descriptive study. A convenient sample of 120 physically restrained patients was recruited from the intensive care units of selected hospitals of Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. The data collection tool was an observational checklist for physical restraint standards. The SPSS16 was used for calculating the measures of descriptive statistics and conducting statistical tests. Results: Most of the participating patients were male (65.8%), aged 50–60 years (62.5%), and had a Glasgow Coma Scale score of less than 8. The Fisher’s exact test revealed a significant difference among the studied intensive care units and also among the three phases of using restraint (i.e. before, during, and after restraint use) regarding the rate of applying restraint standards (p≤0.001). Moreover, restraint standards were minimally applied in the study setting. Conclusions: Educating nurses—as the first decision makers for restraint use—and familiarizing them with restraint-related clinical guidelines are crucial. مهار فیزیکی, ایمنی بیمار, بخش­های مراقبت ویژه Physical restraint, Patient safety, and Intensive care unit 173 178 http://jccnursing.com/browse.php?a_code=A-10-39-227&slc_lang=fa&sid=1 parisa moradi majd پریسا مرادی مجد 10031947532846001429 10031947532846001429 No ahmad ali asadi noughabi احمدعلی اسدی نوقابی 10031947532846001430 10031947532846001430 No mitra zolfaghri میترا ذوالفقاری 10031947532846001431 10031947532846001431 No abbas mehran عباس مهران 10031947532846001432 10031947532846001432 No