fa بررسی تأثیر استفاده از برنامه بازتوانی خودیار بر کیفیت زندگی بیماران ترخیص شده از بخش‌های مراقبت ویژه عمومى General پژوهشي Research اهداف: بیماران بخش مراقبت‌های ویژه، عوارض فیزیکی و روانی بسیاری را تجربه می­کنند که بهبودی آن، گاهی چند ین سال زمان می‌برد . کیفیت زندگی بیماران ویژه پس از ترخیص، از سایر بیماران داخلی و جراحی پایین­تر است و مشکلات جسمانی، فرد را در انجام فعالیت­های روزمره ناتوان می­سازد. این مطالعه با هدف " بررسی تأثیر استفاده از برنامه بازتوانی خودیار بر کیفیت زندگی بیماران ترخیص ­ شده از بخش‌های مراقبت­های ویژه" انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی روی نود بیمار بخش­های ویژه داخلی ـ جراحی سه بیمارستان شهر کرمان، توسط پرسشنامه‌ کیفیت زندگی SIP68 با سه حیطه جسمی، روانی و اجتماعی و شش بُعد، در سال 1390 انجام گرفت. بیماران پس از ترخیص از بخش ویژه در یک بخش عمومی در دو گروهِ مورد و شاهد قرار گرفتند. داده­ها با استفاده از آزمون های آماری توصیفی، استنباطی و نرم­افزار SPSS19 تجزیه و تحلیل شد. یافته­ها: میانگین نمره کیفیت زندگی درتمامی ابعاد در گروه مداخله از نظر آماری بهبود یافت. میانگین سنی شرکت کنندگان (5/9) 2/37 بود. 99/44 درصد (73/50) نفر زن و 54/45 درصد (26/49) مرد بودند. بین هیچ کدام از عوامل دموگرافیک و کیفیت زندگی، ارتباطی مشاهده نشد. نتیجه گیری: از آن­جا که مداخله در بهبود کیفیت زندگی بیماران، پس از ترخیص اثر چشم­گیری داشته است، اجرای روش­های بیمارمحور در این حیطه مؤثر است. Aims: Patients in intensive care units experience many physiological and psychological complications that their recovery sometimes takes several years. Life quality of intensive patients after discharge is lower than other internal and surgical patients and physical problems makes a person disable in doing daily activities. This study assesses the effect of using self-help rehabilitation program on the life quality of the patients discharged from Intensive Care Units. Methods: It was a clinical trial study which was done on ninety patients of internal-surgical intensive units of three hospitals in Kerman. This study was done by SIP68 life quality questionnaire with three physical, psychological and social areas and six dimensions in 2012. After patients’ discharged from intensive care unit, they were in a general ward in tow case and control groups, data were analyzed by using inferential, descriptive statistical tests and SPSS19 software. Results: The mean score of the life quality in all the dimensions in intervention group was improved statistically. The mean age of the participants was 37.2 (9.5). There was no relationship between none of the demographic factors and life quality. Conclusions: Since intervention had remarkable effect on improvement of the patients’ life quality after discharge, performing patient-centered methods is effective in this area. کیفیت زندگی, بازتوانی, بخش مراقبت­های ویژه و برنامه خودیار 1 6 http://jccnursing.com/browse.php?a_code=A-10-39-172&slc_lang=fa&sid=1 maryam soltaninejad مریم سلطانی نژاد 10031947532846001204 10031947532846001204 No mansour arab منصور عرب 10031947532846001205 10031947532846001205 No abbas abaszadeh عباس عباس زاده 10031947532846001206 10031947532846001206 No fariba borhani فریبا برهانی 10031947532846001207 10031947532846001207 No zahra karzari زهرا کارزاری 10031947532846001208 10031947532846001208 No