OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: مواجهه مکرر با مرگ بیماران در بخش‌های مراقبت ویژه، پرستاران را در معرض فشارهای روانی، اخلاقی و عاطفی قرار می‌دهد. در این میان، پذیرش مرگ به‌عنوان یک فرآیند روان‌شناختی و معنوی، نقش مهمی در بهبود عملکرد حرفه‌ای و سلامت روانی آنان ایفا می‌کند. با این حال، درک روشن و ساختارمند این مفهوم در بافت فرهنگی ایران نیازمند تحلیل مفهومی عمیق است. این مطالعه با هدف تبیین ابعاد مفهومی پذیرش مرگ در پرستاران ICU بر اساس روش واکر و آوانت انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی- تحلیلی بود این تحلیل مفهوم بر اساس روش هشت مرحله ای واکر و آوانت انجام شد. جستجوی نظاممند مقالات در پایگاههای داده PubMed، Scopus، Web of Science، Magiran و ProQuest، با بازه زمانی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ انجام شد. برای افزایش کیفیت و مرتبط بودن داده‌ها، تنها مقالات مرتبط با مفهوم پذیرش مرگ در پرستاران بخش مراقبت ویژه به زبان فارسی و انگلیسی و با دسترسی به متن کامل انتخاب شدند. پس از غربالگری اولیه، ۴۰ مقاله واجد شرایط وارد فرآیند تحلیل شدند و داده‌ها با پیروی از مراحل دقیق واکر و آوانت استخراج و بررسی شدند. یافته‌ها: ویژگی‌های اصلی مفهوم پذیرش مرگ شامل درک واقعیت مرگ، توانایی تنظیم هیجانی و مواجهه حرفه‌ای با بیماران در حال مرگ است. تجربه کاری در ICU، آموزش تخصصی و باورهای فرهنگی و مذهبی از پیشایندهای این مفهوم و بهبود کیفیت مراقبت، کاهش فرسودگی شغلی و افزایش همدلی از پیامدهای آن بودند. نتیجه‌گیری: پذیرش مرگ در پرستاران ICU مفهومی چندلایه و متأثر از عوامل فردی، فرهنگی و سازمانی است. تحلیل این مفهوم می‌تواند بستری برای طراحی مداخلات آموزشی و حمایتی مؤثر جهت ارتقای کیفیت مراقبت و تاب‌آوری پرستاران در مواجهه با مرگ فراهم کند. http://jccnursing.com/article-1-829-fa.pdf 2025-12-10 0 0 10.30491/JCC.18.3.1 واژگان کلیدی: پذیرش مرگ پرستاران مراقبت ویژه تحلیل مفهوم مراقبت پایان زندگی واکر و آوانت Background & aim: Repeated exposure to patient death in intensive care units (ICUs) places nurses under considerable psychological, emotional, and ethical stress. Death acceptance, as a psychological and spiritual process, plays a crucial role in enhancing nurses’ professional performance and well-being. However, a clear, structured understanding of this concept-particularly within the Iranian cultural context-is lacking. This study aimed to conceptually clarify death acceptance among ICU nurses using Walker and Avant’s method. Methods: This study employed a concept analysis based on Walker and Avant’s systematic eight-step method. A comprehensive literature search was conducted in the following electronic databases: PubMed, Scopus, Web of Science, ProQuest, and Magiran, covering the period from 2000 to 2024. To ensure data relevance and quality, only articles addressing the concept of death acceptance among intensive care unit (ICU) nurses, published in Persian or English and with full-text availability, were included. Following the initial screening process, 40 eligible articles were selected for this analysis. Data were systematically extracted and examined according to the steps outlined by Walker and Avant. Results: The core attributes of death acceptance included awareness of death as a natural phenomenon, emotional regulation, and professional engagement with dying patients. Antecedents comprised ICU experience, formal end-of-life care training, and cultural and religious beliefs. Consequences included improved care quality, reduced burnout, and enhanced empathy. Conclusion: Death acceptance in ICU nurses is a multidimensional concept shaped by individual, cultural, and organizational factors. Clarifying this concept can inform educational and psychosocial interventions to strengthen nurse’s resilience and end-of-life care quality. http://jccnursing.com/article-1-829-en.pdf 2025-12-10 0 0 10.30491/JCC.18.3.1 Death Acceptance ICU Nurses Concept Analysis End-of-Life Care Walker and Avant Method Mina Alipoor alipoormina22@yahoo.com 1 Student Research Committee, Razi Faculty of Nursing and Midwifery, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1503-8373 Monirehsadat Nematollahi mpnirnematollahi@yahoo.com 2 Nursing School of Nursing and Midwifery Reproductive and family health research center Kerman University of Medical Sciences Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-0905-8802 Somayeh Moayedi somayemoayedi@yahoo.com 3 Department of Nursing, School of Nursing and Midwifery, Bam University of Medical Sciences, Bam, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0479-105x Samira Beigmoradi samirabeigmoradi@yahoo.com 4 Department of Anesthesia and Critical Care, Faculty of Medicine, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-9778-1648 Bahar Noori bahaenoori@yahoo.com 5 Department of Anesthesia and Critical Care, Faculty of Medicine, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0083-9765

CASE_STUDY زمینه و هدف: الگوی نوار قلب (De Winter) بعنوان معادل انفارکتوس حاد میوکارد با بالاآمدن قطعه ST (STEMI) شناخته می‌شود و نیاز به مداخله فوری دارد. این الگو اغلب به دلیل عدم بالا رفتن واضحST، ممکن است به اشتباه تفسیر شود. شرح مورد: بیمار مرد ۶۰ ساله‌ای با سابقه دیابت و آنژیوپلاستی با درد قفسه سینه به اورژانس مراجعه نمود. نوار قلب اولیه، دپرسیون قطعه (ST) با شیب بالا به همراه موج T مثبت در لیدهای قدامی (V2-V6) و الویشن ۱mm  در لید (AVR) را نشان داد که مطابق با الگوی (De Winter) بود. آنژیوگرافی فوری، انسداد ترومبوتیک حاد در پروگزیمال (LAD) را تأیید کرد و بیمار با موفقیت تحت (PCI) اولیه قرار گرفت. نتیجه‌گیری: شناسایی سریع الگوی (De Winter) برای جلوگیری از تأخیر در درمان و بهبود پیامدهای بیماران مبتلا به انسداد حاد (LAD) حیاتی است. این الگو باید معادل (STEMI) در نظر گرفته شده و بلافاصله تحت مداخله کرونری (PCI) قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-843-fa.pdf 2026-01-12 0 0 10.30491/JCC.18.3.12 انفارکتوس میوکارد سندرم کرونری حاد الکتروکاردیوگرافی مداخله کرونری از راه پوست انسداد عروق کرونر تشخیص زود هنگام. Background & aim: The De Winter ECG pattern is considered equivalent to acute ST-segment elevation myocardial infarction (STEMI) and requires immediate intervention. This   pattern may be misidentified because of the absence of classic ST-segment elevation. Case Report: A 60-year-old man with a history of type 2 diabetes mellitus and   prior percutaneous coronary intervention (PCI) presented to the emergency department with chest pain. Initial ECG showed up sloping ST-segment depression with tall, symmetrical positive T waves in the anterior leads (V2-V6) and 1 mm ST elevation in lead AVR, consistent with De Winter's pattern. Immediate angiography confirmed acute thrombotic occlusion in the proximal left anterior descending (LAD) artery, and the patient underwent primary PCI successfully. Conclusion: Rapid identification of the De Winter pattern is critical to avoid treatment delays and improve outcomes in patients with acute LAD occlusion. This pattern should be considered equivalent to STEMI and should be treated immediately with percutaneous coronary intervention (PCI). http://jccnursing.com/article-1-843-en.pdf 2026-01-12 0 0 10.30491/JCC.18.3.12 Myocardial Infarction Acute Coronary Syndrome Electrocardiography ST Elevation Myocardial Infarction (STEMl) Percutaneous Coronary Intervention Coronary Occlusion Diagnosis-Early Seyedehsadat Mashhadi sadat.mashhadi.msn@gmail.com 1 Critical Care Nursing, Department of Nursing, Damavand Branch, Islamic Azad University, Damavand, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-4079-2949 Niloofar Bagheri niloofar.ba15@gmail.com 2 Pediatric Nursing, Department of Nursing, Damavand Branch, Islamic Azad University, Damavand, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-4251-2656 Neda Nayebi par-1366@yahoo.com 3 Medical-Surgical Nursing, Department of Nursing, Damavand Branch, Islamic Azad University, Damavand, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2440-1103

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: ایمنی بیمار بعنوان یکی از ارکان کلیدی کیفیت مراقبت، نقش حیاتی در کاهش خطاها و تداخلات دارویی دارد، بویژه در بیماران قلبی که ریسک بالایی برای عوارض دارویی دارند. با وجود اهمیت این موضوع، تجربه بیماران و ملاحظات عملی در استفاده از نرم‌افزار مدیریت تداخلات دارویی در بخش‌های مراقبت ویژه بطور کامل شفاف نشده است. مطالعه حاضر با رویکرد کیفی، به بررسی تجربه بیماران قلبی در مواجهه با یکی از این نرم افزارها می‌پردازد تا ابعاد آموزشی، بالینی و چالش‌های مرتبط با استفاده از این سیستم‌ها به روشنی تبیین شود و راهکارهایی برای بهبود ایمنی و کیفیت مراقبت ارائه شود. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد آنالیز محتوای قراردادی بر روی بیماران قلبی بستری در بخشهای مراقبت ویژه قلبی و جراحی قلب باز انجام شد که تجربه استفاده از نرم‌افزار تداخلات دارویی را داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختارمند گردآوری و با روش تحلیل محتوای قراردادی بر اساس مراحل (Lundman & Graneheim) (2004) تحلیل شدند. اعتبار یافته‌ها نیز با استفاده از معیارهای گوبا و لینکلن (1982) شامل مقبولیت، قابلیت اعتماد، تأییدپذیری و انتقال‌پذیری تضمین شد. یافته‌ها: تجربه بیماران قلبی از بکارگیری نرم‌افزار تداخلات دارویی را می‌توان در چهار تم اصلی و چند ساب‌تم دسته‌بندی کرد. تم اول، کاربردپذیری نرم‌افزار شامل ساب‌تم‌های سهولت استفاده و سرعت پاسخ‌دهی است، که بیماران بر رابط کاربری ساده و قابل فهم، کار سریع بدون نیاز به آموزش پیچیده و هشدارهای به موقع تأکید داشتند، هرچند گاهی نیاز به بهبود جزئیات و تأخیر در نمایش هشدارها مشاهده شد. تم دوم، افزایش آگاهی و آموزش شامل ساب‌تم‌های شناخت بهتر داروها و آموزش رفتارهای صحیح دارویی است؛ نرم‌افزار به ارتقای دانش بیماران درباره داروها و تداخلات آن‌ها کمک کرد و یادآوری زمان و نحوه مصرف داروها را فراهم ساخت، اگرچه گاهی یادآوری‌ها نامناسب یا تکراری بود. تم سوم، اثرات بالینی و درمانی با ساب‌تم‌های بهبود مدیریت دارویی، اعتماد به درمان و تعامل با پزشک و تیم درمان مشخص شد؛ بیماران کاهش عوارض جانبی و تنظیم دقیق‌تر داروها را تجربه کردند، اعتماد به مصرف دارو و پزشک افزایش یافت و هماهنگی با تیم درمان بهتر شد، با این حال برخی هشدارها باعث اضطراب یا ابهام در تصمیم‌گیری شدند. تم چهارم، محدودیت‌ها و چالش‌ها شامل ساب‌تم‌های مشکلات فنی، مشکلات ارتباطی، کمبود داده‌ها و چالش‌های روانی و رفتاری است؛ بیماران مشکلاتی مانند هنگ کردن نرم‌افزار، ذخیره نشدن اطلاعات، ناسازگاری با دستگاه‌ها، کمبود داده‌های دارویی و پیچیدگی پیام‌ها و هشدارها را گزارش کردند که گاهی منجر به سردرگمی و اضطراب آن‌ها شد. نتیجه‌گیری: تجربه بیماران قلبی نشان داد که نرم‌افزار تداخلات دارویی می‌تواند با سهولت استفاده، سرعت پاسخ‌دهی، ارتقای دانش دارویی و تقویت اعتماد به درمان، به بهبود ایمنی دارویی و توانمندسازی بیماران کمک کند. با این حال، مشکلات فنی، محدودیت‌های محتوایی و پیچیدگی پیام‌ها می‌تواند استفاده مؤثر از نرم‌افزار را محدود کند. بنابراین، طراحی کاربرمحور، بهبود رابط کاربری، ارائه آموزش‌های کاربردی و پشتیبانی مداوم می‌تواند کارایی نرم‌افزار را افزایش دهد و تجربه بیماران را بهبود بخشد. این نکات نشان می‌دهد که استفاده همزمان از فناوری و راهبردهای آموزشی، رویکردی عملی برای ارتقای ایمنی و مدیریت دارویی بیماران قلبی است. http://jccnursing.com/article-1-834-fa.pdf 2026-05-09 0 0 10.30491/JCC.18.3.18 تداخلات دارویی پلی فارمسی بیماری قلب تحقیق کیفی Background & aim: Patient safety, as one of the key pillars of quality care, plays a vital role in reducing medication errors and drug interactions, particularly among cardiac patients who are at high risk for adverse drug events. Despite the importance of this issue, patients’ experiences and the practical considerations involved in using drug interaction software in intensive care settings have not been fully explored. This qualitative study explores the experiences of cardiac patients who used such software, aiming to identify educational and clinical dimensions, challenges, and strategies to enhance medication safety and care quality. Methods: This qualitative study used a conventional content analysis approach and was conducted with cardiac patients hospitalized in cardiac intensive care units and post–open-heart surgery units who had experience using drug interaction software. Data were collected through semi-structured interviews and analyzed using conventional content analysis based on the steps proposed by Lundman and Graneheim (2004). The trustworthiness of the findings was ensured using Guba and Lincoln’s (1982) criteria, including credibility, dependability, confirmability, and transferability. Results: Cardiac patients’ experiences with drug interaction software were categorized into four main themes. The first theme, software usability, included ease of use and response speed. Patients emphasized the simple and understandable interface, rapid performance without the need for complex training, and timely alerts, although occasional delays and the need for minor interface improvements were noted. The second theme, increased awareness and education, included improved understanding of medications and guidance on appropriate medication use. The software enhanced patients’ knowledge of medications and potential interactions and provided reminders about timing and correct use, although some reminders were repetitive or poorly aligned with patients' needs. The third theme, clinical and therapeutic effects, included improved medication management, treatment confidence, and interaction with the care team. Patients reported reduced side effects, more precise medication adjustments, increased confidence in their medication regimen and physician, and better coordination with healthcare providers. However, some alerts generated anxiety or uncertainty in decision-making. The fourth theme, limitations and challenges, included technical issues, communication problems, incomplete drug databases, and psychological and behavioral challenges. Patients reported problems such as software freezing, failure to save information, device incompatibility, insufficient drug data, and complex or ambiguous warning messages, which sometimes led to confusion and anxiety. Conclusion: The experiences of cardiac patients indicate that drug interaction software can enhance medication safety and patient empowerment through ease of use, fast response, improved drug knowledge, and increased treatment confidence. However, technical problems, content limitations, and complex messages may hinder its effective use. Therefore, user-centered design, interface improvement, targeted training, and continuous support are essential to increase software effectiveness and improve the patient experience. These findings suggest that integrating technology with educational strategies represents a practical approach to improving medication safety and management in cardiac patients. http://jccnursing.com/article-1-834-en.pdf 2026-05-09 0 0 10.30491/JCC.18.3.18 Drug Interactions Polypharmacy Heart Disease Qualitative Research Fatemeh Bahramnezhad bahramnezhad.f@gmail.com 1 Department of ICU Nursing, School of Nursing & Midwifery, Nursing and Midwifery Care Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2015-0204 Ali Alizadeh aalizadeh.dr@gmail.com 2 Department of Electronic Health, School of Medicine, Health Information Management Research Center, Imam Khomeini Hospital Complex, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0005-4886-8081 Negar Hassanzadeh hz91_negar@yahoo.com 3 Department of Cardiology, School of Medicine, Fetal and pediatric cardiovascular research center, Yas Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0001-0000-3456-4321 GolamRezza Hassanzadeh gholamreza_hassanzadeh@yahoo.com 4 Department of Anatomy, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0724-6479

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پذیرش مجدد بیماران پیوند کلیه یکی از چالش‌های مهم نظام سلامت است که با افزایش هزینه‌های درمانی و کاهش کیفیت زندگی بیماران همراه است. هدف این پژوهش، مطالعه عوامل تاثیرگذار بر پذیرش مجدد بیماران پیوند کلیه در سال 1402 در بیمارستان فرهیختگان تهران بود. روش‌ها: این مطالعه به‌صورت ترکیبی و در دو فاز کیفی و کمی انجام شد. در فاز کیفی، از مرور حیطه‌ای برای استخراج عوامل مؤثر استفاده شد و بر اساس آن، مدل مفهومی اولیه طراحی شد. در فاز کمی، مطالعه‌ای پیمایشی- تحلیلی با روش نمونه‌گیری در دسترس بر روی ۱۵۰ بیمار پیوند کلیه انجام گرفت. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه محقق‌ساخته برگرفته از مطالعات پیشین بود که روایی صوری و محتوایی آن با نظر متخصصان تأیید شد و پایایی آن با آلفای کرونباخ 0/84 مورد تأیید قرار گرفت. یافته‌ها: یافته‌ها نشان دادند که چهار دسته عامل شامل عوامل پزشکی، فردی، اجتماعی- اقتصادی و روان‌شناختی در پذیرش مجدد بیماران نقش معناداری دارند. بیشترین تأثیر مربوط به عوامل پزشکی با ضریب مسیر 0/663 بود. عوامل فردی (0/372)، اجتماعی- اقتصادی (0/261) و روان‌شناختی (0/170) نیز به‌طور معناداری در مدل تأثیرگذار بودند. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش بر ضرورت اتخاذ رویکردی چندسطحی و چندعاملی برای کاهش نرخ بستری مجدد بیماران پیوند کلیه تأکید دارد. علاوه بر مراقبت‌های پزشکی، توجه به جنبه‌های رفتاری، روان‌شناختی و اجتماعی بیماران می‌تواند در بهبود پیامدهای درمانی و کاهش هزینه‌های نظام سلامت مؤثر باشد. http://jccnursing.com/article-1-862-fa.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.35 پذیرش مجدد بیماران پیوند کلیه مدل سازی معادلات ساختاری Background & aim: Readmission of kidney transplant patients is one of the major challenges facing health systems, as it is associated with increased healthcare costs and reduced quality of life. This study aimed to investigate the factors affecting readmission of kidney transplant patients during 2023–2024 at Farhikhtegan Hospital. Methods: This sequential mixed-methods study was conducted in two phases. In the qualitative phase, a scoping review was conducted to identify influencing factors, based on which an initial conceptual model was developed. In the quantitative phase, a survey-analytical study was carried out using convenience sampling among 150 kidney transplant patients. Data were collected using a researcher-developed questionnaire derived from the literature. Face and content validity were confirmed by experts, and reliability was verified by a Cronbach’s alpha of 0.84. Results: The findings showed that four categories of factors-medical, individual, socioeconomic, and psychological- significantly influenced patient readmission. Medical factors had the greatest impact, with a path coefficient of 0.663. Individual (0.372), socioeconomic (0.261), and psychological (0.170) factors also had significant effects. Conclusion: The results emphasize the need for a multilevel and multifactorial approach to reduce readmission rates among kidney transplant patients. In addition to medical care, attention to   psychological, and social aspects can contribute to improved clinical outcomes and reduced healthcare system costs. http://jccnursing.com/article-1-862-en.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.35 Readmission Kidney Transplant Patients Structural Equation Modeling Leila Mikaeili 1 Health Economics Policy Research Center, Islamic Azad University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Khalil Ali Mohammadzadeh 2 Health Economics Policy Research Center, Islamic Azad University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Mohammad Karim Bahadori bahadorihealth@gmail.com 3 Health Management Research Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرینات تعادلی به دو شیوه تکلیف منفرد  و تکلیف دوگانه بر تعادل، عملکرد شناختی و ترس از افتادن سالمندان بازنشسته نیروهای مسلح بهبودیافته از کووید‑۱۹ انجام شد. جامعه آماری شامل مردان بازنشسته ۶۰ تا ۸۰ ساله استان کرمان در سال ۱۴۰۲ بود که ۴۵ نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه تمرین تکلیف منفرد، تمرین تکلیف دوگانه و گروه کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت چهار هفته و هر هفته سه جلسه ۴۵ دقیقه‌ای اجرا شد. روش‌ها: ابزارهای پژوهش شامل آزمون تعادلی برگ (BBS)، آزمون زمان راه‌رفتن و نشستن (TUG)، آزمون زمان واکنش سریالی (SRTT) و پرسشنامه ترس از افتادن بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی شفه تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که هر دو روش تمرینی به‌طور معناداری باعث بهبود تعادل، عملکرد شناختی و کاهش ترس از افتادن نسبت به گروه کنترل شدند (0/05P<) همچنین، گروه تمرین تکلیف دوگانه در مقایسه با گروه تکلیف منفرد، بهبود بیشتری در سرعت راه‌رفتن تحت شرایط دوگانه، زمان واکنش سریالی و کاهش ترس از افتادن نشان داد (0/05P<) با این حال، در آزمون تعادلی برگ تفاوت معناداری بین دو گروه تمرینی مشاهده نشد (0/05P<). نتیجه‌گیری: به‌طور کلی، تمرینات تعادلی به ویژه به شیوه تکلیف دوگانه می‌تواند به عنوان یک راهبرد مؤثر برای بهبود عملکرد حرکتی و شناختی و کاهش ترس از افتادن در سالمندان بهبودیافته از کووید‑۱۹ مورد استفاده قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-863-fa.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.45 تکلیف منفرد تکلیف دوگانه ترس از افتادن زمان واکنش سالمندی کووید‑۱۹ تمرینات تعادلی بازنشستگان نیروهای مسلح Background & aim: This study aimed to investigate the effects of single-task and dual-task balance training on balance, cognitive performance, and fear of falling in COVID 19-recovered older adults retired from the armed forces. The study population included men aged 60 to 80 years residing in Kerman province during 2023–2024, of whom 45 were consecutively selected and randomly assigned to three groups: single-task training, dual-task training, and control. The training program was conducted over 4 weeks, with three 45-minute sessions per week. Outcome measures comprised the Berg Balance Scale (BBS), Timed Up and Go (TUG) test, Serial Reaction Time Test (SRTT), and the Falls Efficacy Scale (FES-I). Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA) followed by Scheffé post-hoc tests. Results: Results indicated that both training programs significantly improved balance and cognitive performance, and reduced fear of falling compared to the control group (P<0.05). Moreover, the dual-task training group showed greater improvements than the single-task group in walking speed under dual-task conditions, serial reaction time, and reduction of fear of falling (P<0.05). However, no significant difference was observed between the two training groups in BBS scores (P>0.05). Balance training-particularly with the dual-task approach-can serve as an effective strategy to enhance motor and cognitive performance and reduce fear of falling in COVID 19-recovered older adults. http://jccnursing.com/article-1-863-en.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.45 Single-Task Dual-Task Fear of Falling Reaction Time Aging COVID 19 Balance Training Retired Armed Forces Hossein Shirvani shirvani@bmsu.ac.ir 1 Exercise Physiology Research Center, Lifestyle and Spiritual Health Research Institute, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Hesam Iranmanesh 2 Exercise Physiology Research Center, Lifestyle and Spiritual Health Research Institute, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Ehsan Arabzadeh 3 Exercise Physiology Research Center, Lifestyle and Spiritual Health Research Institute, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: این مطالعه با هدف بررسی رشد پس از سانحه در پرستارانی انجام شد که به مناطق جنگی اعزام شده بودند؛ مفهومی که به تغییرات مثبت فرد پس از مواجهه با حوادث، تروما، جنگ و تراژدی اشاره دارد و پیامدهای گسترده‌ای در سطوح فردی، اجتماعی و روانی دارد. روش‌ها: این پژوهش کیفی در دانشکده پرستاری بقیه‌الله‌(عج) طی سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ با استفاده از تحلیل محتوای متعارف انجام شد و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۱ پرستار و به‌صورت نمونه‌گیری هدفمند گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به شناسایی ۲۲ زیرمقوله و ۶ مقوله اصلی شامل «رشد الهی»، «توانمندسازی روابط بین‌فردی»، «یادگیری فرهنگ‌های جدید»، «یافتن فرصت‌های یادگیری تازه»، «افزایش تاب‌آوری»، و «تغییر نگرش» انجامید. یافته‌ها: نتایج نشان داد رشد پس از سانحه در پرستاران مفهومی چندبعدی و وابسته به زمینه است که تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله استرسورها، وضعیت روانی و تجربیات قبلی قرار دارد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها می‌تواند به مدیران پرستاری و تیم‌های اعزامی در شناخت عمیق‌تر عوامل مؤثر بر مقابله موفق و رشد مثبت پس از سانحه در پرستاران ایرانی کمک کند. http://jccnursing.com/article-1-864-fa.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.49 درگیری‌های مسلحانه محور مقاومت پرستاران رشد پس از سانحه Background & aim: This study aimed to explore post-traumatic growth (PTG) among nurses deployed to combat zones-a concept referring to positive personal changes following exposure to traumatic events with broad individual, social, and psychological implications.  Methods: This qualitative study employed conventional content analysis and was conducted at the Baqiyatallah School of Nursing between 2021 and 2023. Data were collected through semi-structured interviews with 11 participants using purposive sampling. Analysis identified 22 subcategories grouped into six main categories: “spiritual growth,” “empowerment of interpersonal relationships,” “learning new cultures,” “finding new learning opportunities,” “enhanced resilience,” and “attitudinal change.” Results: These findings indicate that PTG in deployed nurses is a multidimensional, context-dependent phenomenon influenced by various factors, including occupational stressors, mental health status, and prior combat exposure. Conculoion: These insights can help nursing managers and deployment teams better understand the factors contributing to positive psychological growth among Iranian nurses. http://jccnursing.com/article-1-864-en.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.49 Armed Conflicts Axis of Resistance Nurses Post-Traumatic Growth Mohammad Goshti Dehaghy 1 Nursing Care Research Center, Clinical Sciences Institute, Faculty of Nursing, Baqiyatollah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Morteza Khaghanizadeh 2 Nursing Care Research Center, Clinical Sciences Institute, Faculty of Nursing, Baqiyatollah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Hamid Peiravi 3 Nursing Care Research Center, Faculty of Nursing and Midwifery, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Community Health, Tehran, Iran AUTHOR Soleiman Heydari 4 Department of General Surgery, Trauma Research Center, Baqiyatollah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Zohreh Vafadar Zohrehvafadar@gmail.com 5 Nursing Care Research Center, Clinical Sciences Institute, Faculty of Nursing, Baqiyatollah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

CASE_STUDY زمینه و هدف: مصرف نوراپی‌نفرین در بیمار مبتلا به پمفیگوس ولگاریس با تاول‌های شل و فرسایشی در پوست و غشاهای مخاطی مشخص شد،که منجر به عفونت وگانگرن چهار اندام بیمار شد. گزارش مورد: یک مورد نادر گانگرن چهار اندام را در یک بیمار خانم ۵۹ ساله‌ای مبتلا به پمفیگوس ولگاریس، یک اختلال شدید تاول‌زای خود ایمنی، پس از تجویز نوراپی‌نفرین را تشریح می‌کند. پمفیگوس ولگاریس با تاول‌های شل و فرسایشی در پوست و غشاهای مخاطی مشخص می‌شود که ناشی از اختلال در چسبندگی سلولی به واسطه پادتن‌ها، منجر به افزایش حساسیت، عفونت و کاهش کیفیت زندگی فرد می‌شود. نوراپی‌نفرین، یک منقبض‌کننده عروقی قوی، که بر گردش خون تأثیر دارد در بیمارانی که دچار بیماری خودایمنی هستند می‌تواند عوارض زیادی و غیر قابل جبرانی را به همراه داشته باشد. هدف از گزارش این مورد: تعامل میان پاسخ‌های خود ایمنی و روش‌های درمانی عروقی حیاتی، به ویژه در مدیریت بیمارانی با چنین شرایط پیچیده‌ای نگرانی ایجاد می‌کند. http://jccnursing.com/article-1-839-fa.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.53 پمفیگوس ولگاریس گانگرن نوراپی نفرین اختلال خود ایمنی Background & aim: The use of epinephrine in a patient with pemphigus vulgaris, characterized by flaccid and erosive blisters of the skin and mucous membranes, led to infection and gangrene of all four limbs. Case Report: This report describes a rare case of gangrene affecting all four limbs in a 59-year- old woman with pemphigus vulgaris, a severe autoimmune blistering disorder, following the administration of norepinephrine. Pemphigus vulgaris is characterized by flaccid and erosive blisters on the skin and mucous membranes caused by autoantibody-mediated disruption of cell adhesion, leading to increased susceptibility to infection and reduced quality of life. Norepinephrine, a potent vasoconstrictor, can cause serious irreversible vascular complications in patients with underlying autoimmune conditions. Purpose of the Report: The interplay between autoimmune pathophysiology and vasopressor therapy, in the management of complex autoimmune conditions highlights the need for heightened clinical vigilance and individualized treatment decisions. http://jccnursing.com/article-1-839-en.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.53 Pemphigus Vulgaris Gangrene Norepinephrine Autoimmune Disorder Neda Nayebi mrs.neda.nayebi@gmail.com 1 Senior Medical-Surgical Nursing Expert, Department of Nursing, Damavand Branch, Islamic Azad University, Damavand, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2440-1103 Fataneh Ranjbar fatane.ranjbar333@gmail.com 2 Emergency Nursing Specialist, Department of Nursing, Damavand Branch, Islamic Azad University, Damavand, Iran AUTHOR https://orcid.org/6699-6327-0002-0009

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: مدیریت تهویه مکانیکی یک مهارت بالینی ضروری برای پرستارانی است که از بیماران بدحال مراقبت می‌کنند؛ با این حال، مؤثرترین رویکرد آموزشی برای توسعه این شایستگی هنوز مشخص نیست. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر آموزش ترکیبی مبتنی بر شبیه‌ساز بر صلاحیت بالینی پرستاران در تهویه مکانیکی انجام شد. روش‌ها: این مطالعه نیمه تجربی در سال 1401 در بیمارستان بقیه‌الله (عج) شهر تهران، ایران انجام شد. تعداد 60 نفر از پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه به روش در دسترس انتخاب و با تخصیص تصادفی در دو گروه آموزش سنتی (30 نفر) و آموزش نوین (30 نفر) قرار گرفتند. گروه اول تحت آموزش اصول تهویه مکانیکی به روش نوین (مبتنی بر شبیه‌ساز و با استفاده از ونتیلاتور) قرار گرفت. در گروه دوم، آموزش به روش معمول و سنتی (مبتنی بر پاورپوینت و سخنرانی) انجام شد. ارزیابی مهارت پرستاران در هر دو گروه به صورت قبل و دو هفته بعد از آموزش با استفاده از آزمون ساختاریافته بالینی عینی و چک لیست با تعداد شش ایستگاه انجام شد. در نهایت تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (تی مستقل، کای اسکوئر و تی زوجی) انجام شد. یافته‌ها: از نظر ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و صلاحیت بالینی در تهویه مکانیکی، تفاوت معنادار آماری بین دو گروه وجود نداشت (P>0.05). نتایج آزمون تی زوجی تفاوت معنادار آماری را بین دو گروه قبل و بعد از مداخله در نمره هر شش ایستگاه و صلاحیت بالینی پرستاران در تهویه مکانیکی نشان داد. به طوری که گروه نوین نسبت به گروه سنتی از نمره بالاتری برخوردار بود (P = 0.001). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، استفاده از رویکرد ترکیبی آموزشی مبتنی بر شبیه‌ساز و پیاده‌سازی مفاهیم به صورت عملی روی ونتیلاتور برای افزایش صلاحیت بالینی پرستاران در تهویه مکانیکی پیشنهاد می‌شود. استفاده از رویکردهای نوین از جمله شبیه‌سازها می‌تواند فاصله بین تئوری و بالین را کاهش داده و به تناسب در بحث آموزش پروسیجرهای بالینی مانند تهویه مکانیکی اثربخشی بهتری را ایجاد نماید   http://jccnursing.com/article-1-792-fa.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.58 تهویه مکانیکی آموزش ترکیبی صلاحیت بالینی پرستاران آموزش مبتنی بر شبیه ساز Background & aim: Mechanical ventilation management is an essential clinical skill for nurses caring for critically ill patients; however, the most effective training approach for developing this competency remains unclear. This study compared the effects of mechanical ventilation training on nurses' clinical competence using traditional and simulator-based methods. Methods: This quasi-experimental study was conducted during 2022–2023 at Baqiyatullah Hospital (AJ) in Tehran, Iran. A total of 60 nurses from critical care units were selected using convenience sampling and randomly assigned to two groups: traditional training (30 nurses) and simulator-based (30 nurses). The simulator-based group received training using a mechanical ventilator simulator. The traditional group received lecture-based instruction supported by PowerPoint presentations. Clinical competence was assessed before and two weeks after training using an Objective Structured Clinical Examination (OSCE) and a six-station checklist. Results: At baseline, the two groups were comparable in demographic characteristics and clinical competence scores (P>0.05). Following the intervention, the simulator-based group demonstrated significantly greater improvement in clinical competence than the traditional group (P = 0.001). Finally, data analysis was performed using descriptive statistics (frequency, mean, and standard deviation) and inferential statistics (independent t-test, chi-square, and paired t-test). Conclusion: According to the results of the present study, it is suggested to use new simulator-based educational approaches and to implement the concepts practically on the ventilator, in the clinical qualification in mechanical ventilation. http://jccnursing.com/article-1-792-en.pdf 2026-05-26 0 0 10.30491/JCC.18.3.58 Mechanical Ventilation Blended Training Nurses' Clinical Competency Simulator-Based Training Bagher Aghal mbagher.aghal1372@gmail.com 1 Student Research Committee, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Sayyid Tayyib Moradyan t.moradyan@yahoo.com 2 Baqiyatallah University of Medical Sciences AUTHOR Ali Bahrami far aliheli13@yahoo.com 3 Urology and Nephrology Research Center, Shahid Labbafinejad Medical Center, Shahid-Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Yaser Said yasernurse84@yahoo.com 4 Baqiyatallah University of Medical Sciences AUTHOR