OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: بخش مراقبت‌های ویژه، یکی از پیچیده‌ترین و حساس‌ترین عرصه‌های نظام سلامت با پیچیده‌ترین بیماران است؛ بیماران بستری در این بخش با استرس‌های روحی و جسمی متعددی روبه‌رو هستند. در سال‌های اخیر، با وجود افزایش میزان بقای بیماران در بخش مراقبت‌های ویژه، برخی از ابعاد انسانی مراقبت مورد غفلت واقع شد‌ه‌است. فرایند مراقبت در طول زمان تغییر کرده و به مراقبت انسان‌گرایانه تکامل یافته‌است؛ در مراقبت انسان‌گرایانه تمامی ابعاد مراقبت و تمامی ذی‌نفعان در فرایند مراقبت در نظر گرفته می‌شوند. در عصری که فناوری‌های نوین و پیچیدگی مراقبت‌های بالینی به ‌سرعت در حال گسترش‌ هستند، حفظ و تقویت ارزش‌های انسانی در مراقبت‌های پرستاری بیش از پیش ضروری است؛ هدف از این مطالعه، معرفی مدل و چارچوبی برای ارائه مراقبت انسان‌گرایانه در بخش مراقبت‌های ویژه در عصر تکنولوژی حاضر است. روش‌ها: یکی از جامع‌ترین مدل‌ها به ‌منظور مراقبت انسان‌گرایانه در بخش مراقبت‌های ویژه، مدل HU-CI است که هفت بُعد دارد؛ این ابعاد شامل "آی‌سی‌یو با درهای باز (Open- Door ICU)"، "ارتباط مؤثر (Communication)"، "رفاه بیمار (Patient Well-Being)"، "مراقبت از کارکنان آی‌سی‌یو (Caring for Professionals)"، "سندرم پس از آی‌سی‌یو (Post-Intensive Care Unit Syndrome (PICS))"، "مراقبت‌های پایان زندگی (End-of-Life Care)" و "زیرساخت‌های انسان‌محور در آی‌سی‌یو (Humanized Infrastructure)" است. یافته‌ها: مدل حاضر با ادغام دانش علمی و ارزش‌های انسانی بر اصولی همچون شفقت، ارتباط مؤثر و مراقبت از تیم درمان تأکید دارد و اجرای آن باعث افزایش رضایت بیمار و خانواده، بهبود نتایج بالینی، ارتقای کیفیت مراقبت، همبستگی تیمی و ارتقای حرفه‌ پرستاری می‌شود. نتیجه‌گیری: مدل HU-CI با در نظرگرفتن زیرساخت‌های انسان‌محور به دنبال تعادل و تلفیق بین فناوری‌های پیشرفته و ارزش‌های انسانی و هم‌سوکردن مراقبت با عصر تکنولوژی است؛ این مدل با تأکید بر انسان‌محوری، همدلی و مراقبت معنادار، ظرفیتی ارزشمند برای تحول در مراقبت‌های ویژه فراهم می‌سازد و می‌تواند چشم‌اندازی نوین در مسیر توسعه حرفه‌ای پرستاری و پاسخ‌گویی به نیازهای انسانی بیماران در شرایط بحرانی ترسیم کند. http://jccnursing.com/article-1-830-fa.pdf 2026-04-15 1 4 10.30491/JCC.18.2.1 مراقبت انسان گرایانه مراقبت‌های ویژه تکنولوژی پرستاری نوین HU-CI Background & aim: The intensive care unit (ICU) is one of the most complex and sensitive areas of the health system, with the most complex patients; patients who are hospitalized in this unit encounter numerous mental and physical stresses. In recent years, despite an increase in inpatient survival rates within the ICU, some human dimensions of care have been neglected. The care process has changed over time and evolved into humanistic care, which considers all dimensions of care and all stakeholders in the care process. In an era where new technologies and the complexity of clinical care are rapidly expanding, preserving and strengthening human values in nursing care is more essential than ever; the aim of this study is to introduce a model and framework for providing humanistic care in the (ICU) in the current technological era. Methods: One of the most comprehensive models for humanistic care in the ICU is the HU-CI model, which has seven dimensions. These dimensions include "Open-door ICU", "Effective Communication", "Patient Well-being", "Caring for professionals", "Post-intensive care unit syndrome (PICS)", "End-of-life care" and "Humanized infrastructure in ICU". Results: By integrating scientific knowledge and human values, the present model emphasizes principles such as compassion, effective communication and care of the treatment team, and its implementation increases patient and family satisfaction, improves clinical outcomes, enhances quality of care, team cohesion and promotes the nursing profession. Conclusion: HU-CI model, by considering human-centered infrastructures, aims to balance and integrate advanced technologies and human values, and to align care with the technological age. This model, with its emphasis on human-centeredness, empathy, and meaningful care, provides a valuable framework for transformation in critical care and can offer a new perspective on the path of nursing professional development and on meeting the human needs of patients in critical situations. http://jccnursing.com/article-1-830-en.pdf 2026-04-15 1 4 10.30491/JCC.18.2.1 Humanistic Care Intensive Care Technology Modern Nursing HU-CI Fatemeh Mansoor Samaei fatemehsamaei1380@gmail.com 1 Student in Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0005-0709-8009 Parvaneh Asgari p-asgari@sina.tums.ac.ir 2 Nursing and Midwifery Care Research Center, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0200-9984

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه با فشارهای روانی، تصمیم‌گیری‌های اخلاقی دشوار و موقعیت‌های بحرانی متعددی مواجه هستند که می‌تواند آن‌ها را مستعد کاهش تاب‌آوری کند. در این میان، هوش معنوی به عنوان یکی از منابع درونی، می‌تواند نقش مهمی در افزایش سازگاری پرستاران ایفا نماید. هدف این مطالعه تعیین نقش پیش‌بینی‌کننده تاب‌آوری بر هوش معنوی پرستاران بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال ۱۴۰۳ بود. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی- تحلیلی از نوع همبستگی بود. نمونه‌ پژوهش شامل ۲۲۳ پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه شش بیمارستان منتخب در تهران بود که با روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ هوش معنوی عبدالله‌زاده (۲۹ گویه)، و پرسشنامه تاب‌آوری Connor-Davidson (۲۵ گویه) بود. روایی و پایایی ابزارها در مطالعات پیشین تایید شده است. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که میانگین نمره هوش معنوی 21/426 ± 123/43، تاب‌آوری 18/165 ± 80/84 بود و در اکثر پرستاران هوش معنوی و تاب‌آوری در سطح بالا قرار داشت. بین هوش معنوی و تاب‌آوری همبستگی مثبت و معنادار (0/744 = r ، 0/001 =P ) مشاهده شد. 55 درصد تغییرات هوش معنوی پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه به وسیله تاب‌آوری شغلی تبیین می‌شود. همچنین، به اندازه یک واحد افزایش تاب‌آوری، هوش معنوی0/744 واحد افزایش می‌یابد (0/001>P). نتیجه‌گیری: با توجه به نقش محافظتی هوش معنوی، طراحی و اجرای برنامه‌های آموزشی و کارگاه‌های ارتقای معنویت در محیط‌های پرستاری می‌تواند به بهبود سلامت روانی پرستاران و ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران منجر شود. http://jccnursing.com/article-1-817-fa.pdf 2026-04-15 5 15 10.30491/JCC.18.2.5 هوش معنوی تاب‌آوری پرستار بخش ویژه Background & aim: Nurses working in intensive care units face psychological pressures, difficult ethical decision-making, and numerous critical situations that may predispose them to reduced resilience. Among internal resources, spiritual intelligence can play an important role in enhancing nurses’ adaptability. This study aimed to determine the predictive role of resilience in spiritual intelligence among nurses working in intensive care units of hospitals affiliated with Iran University of Medical Sciences in 2024. Methods: This descriptive-analytical correlational study was conducted on 223 ICU nurses working in the intensive care units of six selected hospitals in Tehran, chosen using a multi-stage sampling method. Data collection tools included Abdullahzadeh’s Spiritual Intelligence Questionnaire (29 items) and the Connor-Davidson Resilience Scale (25 items). The validity and reliability of the tools were confirmed in previous studies. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and multiple regression analysis in SPSS software. Results: Findings showed that the mean of spiritual intelligence, and resilience were 123.43 ± 21.426, 80.84 ± 18.165, respectively. Among most nurses, levels of spiritual intelligence and resilience were high. A significant positive correlation was observed between spiritual intelligence and resilience (r = 0.744, P = 0.001). Approximately 55% of the variance in spiritual intelligence among intensive care nurses was explained by occupational resilience. Moreover, for each one-unit increase in resilience, spiritual intelligence increased by 0.774 units (P < 0.001). Conclusion: Considering the protective role of spiritual intelligence, designing and implementing educational programs and workshops to enhance spirituality in nursing settings can improve nurses’ mental health and enhance the quality of patient care. http://jccnursing.com/article-1-817-en.pdf 2026-04-15 5 15 10.30491/JCC.18.2.5 Spiritual Intelligence Resilience Nurse Intensive Care Unit Akram moghise akram.moghise@shahed.ac.ir 1 Department Critical Nursing Care, Department of Nursing, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-7583-5254 Amir - Teimourpour amir.teimourpour@gmail.com 2 Blood Transfusion Research Center, High Institute for Research and Education in Transfusion Medicine, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-6986-1314 Maryam Jadid-Milani milani2000ir@yahoo.com 3 Department of Nursing, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9819-9649

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: بیماران با مشکلات حاد قلبی به دلیل قرار گرفتن در محیط بخش مراقبت‌های قلبی و نگرانی نسبت به سلامتی و آینده و همچنین نداشتن همراه، دچار استرس و اضطراب می‌شوند که این موارد بر شاخص‌های فیزیولوژیک آنها نیز اثرگذار است. موسیقی درمانی به دلیل ماهیت آرام‌بخش و غیر‌تهاجمی بودن می‌تواند همراه با سایر مراقبت‌های پرستاری به رفع این موارد کمک نماید. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر موسیقی درمانی بر استرس، اضطراب و شاخص‌های فیزیولوژیک بیماران بخش مراقبت‌های قلبی بیمارستان منتظری نجف‌آباد در سال 1403 انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع نیمه‌تجربی دو گروهی قبل و بعد است و 40 بیمار بستری در بخش ویژه قلبی بیمارستان منتظری نجف‌آباد که بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شده بودند بصورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت سه روز متوالی و هر روز 15 دقیقه به موسیقی گوش دادند. ابزارهای گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌‏های مشخصات جمعیت‌شناختی، اضطراب اسپیلبرگر، استرس درک شده کوهن و چک لیست پژوهشگر ساخته شاخص‌های فیزیولوژیک بود که قبل و بعد از مطالعه تکمیل شدند. شاخص‌های فیزیولوژیک کلیه شرکت‌کنندگان در مطالعه، قبل از مداخله و 10 دقیقه بعد از اتمام مداخله اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: میانگین نمره اضطراب در گروه مداخله و کنترل قبل از مطالعه به ترتیب 0/34 ± 2/31 و 0/37 ± 2/40 بود که اختلاف معنادار نداشت (0/46 =P). اما بعد از مطالعه به 0/12 ± 1/23 و 0/34 ± 2/44 رسید که در گروه مداخله با قبل اختلاف معنادار بود (0/40 =P). میانگین نمره استرس در گروه مداخله و کنترل قبل از مطالعه به ترتیب 0/53 ± 2/250 و 0/61 ± 2/28 بود که اختلاف معنادار نداشت (0/84 =P). اما بعد از مطالعه به 0/24 ± 1/68 و 0/59 ± 2/31 رسید که در گروه مداخله با قبل اختلاف معنادار بود (0/001>P). همچنین این اختلاف میانگین بین گروه مداخله با کنترل نیز معنادار بود (0/001>P). تغییرات شاخص‌های فیزیولوژیک قبل از مطالعه در دو گروه اختلاف معنادار نداشت (0/05<P). اما بعد از مداخله همه شاخص‌ها در همه زمان‌ها در گروه مداخله با قبل معنادار بود (0/001>P). این اختلاف با گروه کنترل نیز معنادار نشان داده شد (0/001>P). نتیجه‌گیری: موسیقی‌درمانی در بیماران بستری در بخش CCU، می‌تواند بعنوان یک مداخله مکمل مؤثر در کاهش اضطراب، استرس و تنظیم برخی شاخص‌های فیزیولوژیک مورد استفاده قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-836-fa.pdf 2026-04-15 16 26 10.30491/JCC.18.2.15 بیماران قلبی موسیقی درمانی استرس اضطراب شاخص‌های فیزیولوژیکی بخش مراقبت‌های قلبی. Background & aim: Patients with acute cardiac problems experience stress and anxiety due to being in the cardiac care unit environment and concerns about their health and future, as well as not having a companion, which also affects their physiological indicators. Music therapy, due to its calming and non-invasive nature, can help address these issues along with other nursing care. Therefore, the present study aimed to determine the effect of music therapy on stress, anxiety, and physiological indicators of patients in the cardiac care unit of Montazeri Hospital, Najafabad, in 1403. Methods: The present study is a semi-experimental two-group before and after method. 40 patients hospitalized in the cardiac care unit of Montazeri Hospital in Najafabad, who were selected based on the inclusion and exclusion criteria, were randomly assigned to two intervention and control groups. The intervention group listened to music for 15 minutes each day for three consecutive days. Data collection tools included demographic questionnaires, Spielberger Anxiety, Cohen's Perceived Stress, and a researcher-made checklist of physiological indicators, which were completed before and after the study. The physiological indicators of all study participants were measured before the intervention and 10 minutes after the intervention. Results: The mean anxiety score in the intervention and control groups before the study was 2.31 ± 0.34 and 2.40 ± 0.37, respectively, which was not significantly different (P = 0.46). But after the study, it reached 1.23 ± 0.12 and 2.44 ± 0.34, which was significantly different in the intervention group compared to before (P = 0.04). The mean stress score in the intervention and control groups before the study was 2.25 ± 0.53 and 2.28 ± 0.61, respectively, which was not significantly different (P = 0.84). But after the study, it reached 1.68 ± 0.24 and 2.31 ± 0.59, which was significantly different in the intervention group compared to before (P<0.001). Also, this mean difference between the intervention and control groups was also significant (P<0.001). There was no significant difference in the changes in physiological indices before the study in the two groups (P<0.05). But after the intervention, all indicators were significant in the intervention group at all times compared to before (P<0.001). This difference was also significant in the control group (P<0.001). Conclusion: Music therapy in patients hospitalized in the cardiac care unit can be used as an effective complementary intervention in reducing anxiety, stress, and regulating some physiological indicators. http://jccnursing.com/article-1-836-en.pdf 2026-04-15 16 26 10.30491/JCC.18.2.15 Cardiac Patients Music Therapy Stress Anxiety Physiological Indicators Cardiac Care Unit. Mohammad Javad Katani Najafabadi mjkn1371@gmail.com 1 Nursing and Midwifery Sciences Development Research Center, Na, C, Islamic Azad University, Najafabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0001-5018-6523 Mehrdad Azarbarzin azar_mehrdad@yahoo.com 2 Nursing and Midwifery Sciences Development Research Center, Na, C, Islamic Azad University, Najafabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8824-8515 Maryam Moghimian mmoghimian243@gmail.com 3 Nursing and Midwifery Sciences Development Research Center, Na, C, Islamic Azad University, Najafabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-8589-2279

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: جراحی‌های ترمیمی روشی مؤثر در درمان بیماری‌های قلبی- عروقی که مهم‌ترین عامل مرگ و میر در سطح جهانی هستند شناخته شده است که با عوارضی چون درد، اضطراب و عوارض عفونی که بر کیفیت زندگی بیماران اثرگذار است همراه است. امروزه فناوری‌های نوین مانند واقعیت مجازی، به عنوان استراتژی‌های مؤثر در کاهش درد و اضطراب بیماران در مقابل استفاده مفرط از داروهای ضد درد مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مطالعه به بررسی اثربخشی بازی‌های مبتنی بر واقعیت مجازی بر کاهش درد و اضطراب در بیماران جراحی قلب باز می‌پردازد. روش‌ها: مطالعه کارآزمایی بالینی حاضر در سال ۱۴۰۳ با حجم نمونه ۹۰ بیمار تحت عمل جراحی قلب باز در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شهید مدنی تبریز انجام شد. بیماران بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب و بصورت تصادفی بلوکی به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم شدند. مداخله شامل اجرای یک بازی مبتنی بر واقعیت مجازی طراحی‌شده با همکاری متخصصین نرم‌افزار و روان‌شناسی بود که با استفاده از هدست واقعیت مجازی، مناظر طبیعت و فعالیت تعاملی ساخت آدم‌برفی را به بیماران ارائه می‌داد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های مشخصات فردی، مقیاس دیداری شدت درد، اضطراب اشپیلبرگر و چک ‌لیست پارامترهای فیزیولوژیکی جمع‌آوری شد. بیماران قبل و بعد از مداخله از نظر سطح درد و اضطراب ارزیابی شدند. یافته‌ها: پس از مداخله، میانگین شدت درد در گروه مداخله از 1/8 به 3/4 کاهش یافت که این کاهش از نظر آماری بسیار معنادار بود (0/001P<، اندازه اثر= 5/74-)؛ در حالی‌که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد (از 7/9 به 7/6، 0/37P =) همچنین سطح اضطراب در گروه مداخله بطور چشمگیری کاهش یافت (از 60/2 به 44/8، 0/001P<، اندازه اثر=6/38-)، اما در گروه کنترل تفاوت معناداری دیده نشد (0/11P = ).  افزون بر این، پارامترهای فیزیولوژیکی از جمله ضربان قلب (0/001P<) فشار شریانی (0/005P = )، تعداد تنفس (0/01P<) و اشباع اکسیژن (0/01P<)، پس از مداخله در گروه مداخله بهبود معناداری نشان دادند در حالی که در گروه کنترل تغییر قابل توجهی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها اثربخشی قابل توجه واقعیت مجازی را به عنوان روشی غیر دارویی در مدیریت درد و اضطراب پس از جراحی قلب تأیید می‌کند. بر این اساس، استفاده از واقعیت مجازی می‌تواند به عنوان یک مداخله کم‌هزینه، ایمن و اثربخش در برنامه‌های مراقبتی بیماران پس از جراحی قلب باز مورد توجه قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-828-fa.pdf 2026-04-15 27 37 10.30491/JCC.18.2.25 بازی درمانی واقعیت مجازی درد اضطراب جراحی قلب باز Background & aim: Reconstructive surgeries are an effective treatment for cardiovascular diseases, which are recognized as the leading cause of mortality worldwide. However, such procedures are often accompanied by complications such as pain, anxiety, and infections, which significantly impact patients' quality of life. In recent years, emerging technologies like virtual reality (VR) have garnered attention as effective strategies for reducing pain and anxiety, offering a non-pharmacological alternative to excessive use of analgesic medications and their side effects. This study aims to investigate the effectiveness of VR-based games in reducing pain and anxiety in patients undergoing open-heart surgery. Methods: This parallel clinical trial was conducted in 2024 on 90 patients who underwent open-heart surgery in the intensive care unit of Shahid Madani Hospital in Tabriz, Iran. Participants were selected based on inclusion and exclusion criteria and randomly assigned using block randomization into intervention and control groups. The intervention involved a VR-based game designed in collaboration with software and psychology experts, in which patients used a VR headset to experience natural landscapes and interactively build a snowman. Data were collected using demographic questionnaires, the Visual Analog Scale (VAS) for pain intensity, the Spielberger Anxiety Inventory, and a physiological parameters checklist. Pain and anxiety levels were assessed before and after the intervention. Results: After the intervention, the mean pain intensity in the intervention group decreased from 8.1 to 4.3, which was statistically highly significant (P<0.001, effect size = -5.74); whereas no significant change was observed in the control group (from 7.9 to 7.6, P = 0.37). Similarly, the anxiety level in the intervention group showed a marked reduction (from 60.2 to 44.8, P<0.001, effect size = -6.38), while no significant difference was found in the control group (P = 0.11). In addition, physiological parameters, including heart rate (P<0.001), blood pressure (P = 0.005), respiratory rate (P<0.01), and oxygen saturation (P<0.01), showed significant improvement in the intervention group after the intervention, whereas no noticeable changes were observed in the control group. Conclusion: These findings confirm the notable effectiveness of virtual reality as a non-pharmacological method for managing pain and anxiety after cardiac surgery. Accordingly, the use of VR may be considered a cost-effective, safe, and impactful intervention in the postoperative care programs of patients undergoing open-heart surgery. http://jccnursing.com/article-1-828-en.pdf 2026-04-15 27 37 10.30491/JCC.18.2.25 Game Therapy Virtual Reality Pain Anxiety Open-Heart Surgery Fatemeh Bahramnezhad esmatshomalinasab@gmail.com 1 Department of Critical Care Nursing, Nursing and Midwifery Care Research Center, School of Nursing & Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-3620-0237 Esmat Shomalinasab zahasd1994@gmail.com 2 Critical Care Nursing Department, School of Nursing & amp; Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-9747-6643 Zahra Asadi mahmoudshiri@gmail.com 3 Critical Care Nursing Department, School of Nursing & amp; Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-6415-1607 Mahmoud Shiri Kahnouee jacksona@hku.hk 4 Department of Biomedical Engineering, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-9565-1399 Fatemeh Bahramnezhad Bahramnezhad.f@gmail.com 5 Australian Centre for Heart Health, Melbourne, Australia, Faculty of Health, Deakin University, Geelong, Australia, Centre on Behavioral Health, Hong Kong University, Hong Kong, PRC AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2015-0204

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: صفات تاریک شخصیت (ماکیاولیسم، خودشیفتگی و جامعه‌ستیزی) به عنوان مجموعه‌ای از ویژگی‌های شخصیتی نامطلوب، می‌توانند به طور بالقوه بر میزان پایبندی و دلبستگی افراد به سازمان تأثیر بگذارند. از سوی دیگر، تعهد سازمانی یک عامل کلیدی در حفظ انگیزه، کاهش غیبت و بهبود عملکرد کارکنان محسوب می‌شود. درک این ارتباط در مشاغل حساس مانند خدمات فوریت‌های پزشکی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. بدین ترتیب، مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط بین صفات تاریک شخصیت و تعهد سازمانی در کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی استان کرمانشاه در سال ۱۴۰۳ انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر، یک مطالعه مقطعی بود که بر روی ۳۹۴ نفر از کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی استان کرمانشاه به روش نمونه‌گیری در دسترس با تخصیص متناسب، انجام گرفت. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه جمعیت‌شناختی، پرسشنامه ۱۲ سؤالی صفات تاریک شخصیت (جانسون و همکاران) و پرسشنامه تعهد سازمانی آلن و مایر بود. یافته‌ها: میانگین نمره کل تعهد سازمانی (9/9 ± ۷۰) و صفات تاریک شخصیت (7/7 ± 25/1) بود. بین نمره کل صفات تاریک شخصیت و نمره کل تعهد سازمانی ارتباط آماری معناداری مشاهده نشد (0/05P>، 0/086 = r). با این حال، بین نمره کل صفات تاریک شخصیت و خرده‌مقیاس تعهد عاطفی ارتباط مستقیم و معناداری وجود داشت (0/05P<، 0/174 = r). همچنین، خرده‌مقیاس خودشیفتگی با تعهد هنجاری رابطه‌ای مثبت و معنادار نشان داد (0/05P<، 0/129 = r). نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از وجود یک رابطه پیچیده و چند وجهی بین صفات تاریک شخصیت و ابعاد مختلف تعهد سازمانی در کارکنان اورژانس دارد. اگرچه این صفات با تعهد کلی سازمانی مرتبط نیستند، اما ممکن است از طریق انگیزه‌های منفعت‌طلبانه یا نیاز به تأیید، با برخی ابعاد تعهد مانند تعهد عاطفی و هنجاری ارتباط مثبت پیدا کنند. این نتایج بر اهمیت درک عمیق‌تر ویژگی‌های شخصیتی در فرآیندهای استخدام و مدیریت منابع انسانی در سازمان‌های خدمات درمانی تأکید دارد. http://jccnursing.com/article-1-838-fa.pdf 2026-04-15 38 47 10.30491/JCC.18.2.35 صفات تاریک شخصیت جامعه‌ستیزی تعهد سازمانی خودشیفتگی ماکیاولیسم کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی Background & aim: Dark personality traits (Machiavellianism, narcissism, and psychopathy), as a set of undesirable personality characteristics, can potentially affect individuals' level of adherence and attachment to their organization. On the other hand, organizational commitment is a key factor in maintaining motivation, reducing absenteeism, and improving employee performance. Understanding this relationship is particularly important in critical professions such as emergency medical services. Thus, the present study was conducted to determine the relationship between dark personality traits and organizational commitment among the operational staff of pre-hospital emergency services in Kermanshah province in 2024. Methods: The present study was a cross-sectional study conducted on 394 operational staff members of pre-hospital emergency services in Kermanshah province, using a convenience sampling method with proportional allocation. Data collection tools included a demographic questionnaire, the 12-item Dark Triad Personality questionnaire (Johnson et al.), and the Allen and Meyer Organizational Commitment Questionnaire. Data were analyzed using SPSS software, version 25. Results: The mean total score for organizational commitment was 70 ± 9.9, and for dark personality traits, it was 25.1 ± 7.7 No statistically significant relationship was observed between the total score of dark personality traits and the total score of organizational commitment (r = 0.086, P>0.05). However, there was a direct and significant relationship between the total score of dark personality traits and the affective commitment subscale (r = 0.174, P<0.05). Additionally, the narcissism subscale showed a positive and significant relationship with normative commitment (r = 0.129, P<0.05). Conclusion: The findings indicate a complex and multifaceted relationship between dark personality traits and the various dimensions of organizational commitment among emergency staff. Although these traits are not associated with overall organizational commitment, they may be positively related to certain dimensions, such as affective and normative commitment, through self-serving motives or the need for approval. These results emphasize the importance of a deeper understanding of personality traits in recruitment and human resource management processes within healthcare organizations. http://jccnursing.com/article-1-838-en.pdf 2026-04-15 38 47 10.30491/JCC.18.2.35 Dark Personality Traits Psychopathy Organizational Commitment Narcissism Machiavellianism Staff Pre-hospital Emergency Hashem Falahati msm9010211.0@gmail.com 1 Student Research Committee, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0002-0780-483X Mohammad Mehdi Mohammadi mehdi20.mohamadi@gmail.com 2 School of Nursing and Midwifery, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-3730-3796 Nader Salari professer.uni@gmail.com 3 School of Public Health, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-3550-405X Ali Akbar Vaisi Raygani vaisi20.a@gmail.com 4 School of Nursing and Midwifery, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2427-4538

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: دانشجویان علوم پزشکی به دلیل ماهیت رشته تحصیلی و محیط آموزشی خود، بیشتر از سایر دانشجویان با موقعیت‌های مرتبط با مرگ مواجه می‌شوند. بنابراین، برخورداری از سطح بالاتری از دانش و مهارت‌های مرتبط با مرگ که تحت عنوان «سواد مرگ» شناخته می‌شود، می‌تواند به این افراد کمک کند تا درباره مرگ تأمل کنند و در زمینه دسترسی، درک و تصمیم‌گیری آگاهانه درباره مرگ و گزینه‌های مراقبت پایان زندگی نقش مؤثرتری ایفا نمایند. بر این اساس، مطالعه حاضر با هدف شناسایی عوامل مرتبط با سواد مرگ در میان دانشجویان پزشکی ایران در سال 2024 انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۴ بر روی ۴۴۰ دانشجوی علوم پزشکی شهر تهران انجام شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس و از طریق پرسشنامه آنلاین صورت گرفت. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اطلاعات جمعیت‌شناختی و مقیاس سواد مرگ بود که با روش ترجمه Forward- Backward به فارسی برگردانده شد. پیش از شروع مطالعه، اهداف و روش پژوهش برای شرکت‌کنندگان توضیح داده شد و پس از اخذ رضایت‌نامه آگاهانه، پرسشنامه‌ها توسط دانشجویان با حفظ محرمانگی تکمیل شد. برای بررسی عوامل مؤثر بر سواد مرگ، از آزمون t مستقل و Hierarchical Regression Analysis استفاده شد. سطح معناداری آماری برای تمامی آزمون‌ها 0/05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: در مجموع ۴۴۰ دانشجوی علوم پزشکی با میانگین سنی 22/79 ±25/4 سال در این مطالعه شرکت کردند. نتایج آزمون t مستقل نشان داد که شش عامل با سواد مرگ ارتباط معنادار داشتند: مردان نمره سواد مرگ بالاتری نسبت به زنان داشتند  (P = 0.002)، نژاد فارس نسبت به سایر نژادها سواد مرگ کمتری داشت  (P = 0.02)، تجربه مراقبت بیش از سه ماه از یکی از اعضای خانواده با نمره بالاتر سواد مرگ همراه بود (P<0.001)، تعامل بیشتر با همسایگان (P<0.001)، ارزشیابی مثبت اعتقادات مذهبی (P<0.001) و داشتن فردی قابل اعتماد برای دریافت کمک (P = 0.04) نیز با سواد مرگ بالاتر ارتباط داشتند. تحلیل رگرسیون سلسله‌ مراتبی نشان داد که مدل نهایی 9/11 درصد از واریانس سواد مرگ را تبیین می‌کند (F = 8.88, P<0.001) و جنسیت (P = 0.03)، اعتقادات مذهبی (P = 0.04)، تجربه مراقبت از عضو خانواده (P<0.001)، تعامل با همسایگان (P<0.001) و داشتن فردی برای دریافت کمک (P = 0.02) به عنوان عوامل پیش‌بینی‌کننده معنادار باقی ماندند. نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که سطح سواد مرگ در میان دانشجویان علوم پزشکی تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل فردی و اجتماعی قرار دارد. نتایج بیانگر آن بود که جنسیت، اعتقادات مذهبی، تجربه مراقبت طولانی‌مدت از اعضای خانواده، میزان تعامل اجتماعی با همسایگان و داشتن فردی قابل اعتماد برای دریافت کمک، مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های سواد مرگ هستند. با توجه به نقش این عوامل، طراحی مداخلات آموزشی و حمایتی که تجربه‌های عملی، تقویت ارتباطات اجتماعی و توجه به ابعاد فرهنگی و اعتقادی را در برگیرد، می‌تواند به ارتقای سواد مرگ در دانشجویان کمک کند. این یافته‌ها اهمیت رویکردی جامع و چندبُعدی را در آموزش موضوعات مرتبط با مرگ و مراقبت پایان زندگی برجسته می‌سازد. http://jccnursing.com/article-1-848-fa.pdf 2026-04-15 48 57 10.30491/JCC.18.2.44 مرگ سواد مرگ مرگ ‌و میر مراقبت تسکینی پایان زندگی نگرش نسبت به مرگ هاسپیس Background & aim: Medical science students, due to the nature of their field of study and educational environment, encounter death-related situations more frequently than other students. Therefore, possessing a higher level of knowledge and skills related to death- known as “death literacy”- can help them reflect on death and play a more effective role in accessing, understanding, and making informed decisions about death and end-of-life care options. Accordingly, the present study was conducted to identify factors associated with death literacy among Iranian medical students in 2024. Methods: This cross-sectional study was carried out in 2024 on 440 medical science students in Tehran. Convenience sampling was performed using an online questionnaire. The research instruments included a socio-demographic questionnaire and the Death Literacy Index, which was translated into Persian using the forward–backward translation method. Before the study began, the research objectives and procedures were explained to participants, and questionnaires were completed confidentially after obtaining informed consent. Independent t-tests and hierarchical regression analysis were used to examine factors influencing death literacy. A significance level of 0.05 was considered for all tests. Results: A total of 440 medical science students with a mean age of 22.79 ± 4.25 years participated in the study. Independent t-test results indicated that six factors were significantly associated with death literacy: males had higher death literacy scores than females (P = 0.002); Persian ethnicity had lower death literacy compared to other ethnicities (P = 0.02); caring for a family member for more than three months was associated with higher death literacy (P<0.001); greater interaction with neighbors (P<0.001), positive evaluation of religious beliefs (P<0.001), and having someone trustworthy to seek help from (P = 0.04) were also associated with higher death literacy. Hierarchical regression analysis showed that the final model explained 11.9% of the variance in death literacy (F = 8.88, P<0.001), and gender (P = 0.03), religious beliefs (P = 0.04), caregiving experience for a family member (P<0.001), interaction with neighbors (P<0.001), and having someone to receive help from (P = 0.02) remained significant predictors. Conclusion: This study demonstrated that the level of death literacy among medical science students is influenced by a combination of individual and social factors. The results indicated that gender, religious beliefs, long-term caregiving experience, social interaction with neighbors, and having a trusted person to seek help from are the most important predictors of death literacy. Given the role of these factors, designing educational and supportive interventions that incorporate practical experiences, strengthen social connections, and address cultural and religious dimensions may improve death literacy among students. These findings highlight the importance of a comprehensive and multidimensional approach to teaching topics related to death and end-of-life care. http://jccnursing.com/article-1-848-en.pdf 2026-04-15 48 57 10.30491/JCC.18.2.44 Death Death Literacy Mortality Palliative Care End of Life Attitude to Death Hospice Mahdi Abdorrashidi dr.mahdiabdorrashidi2002@gmail.com 1 Student Research Committee, Faculty of Medicine, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0005-8459-9763 Sobhan Eisazadeh sobhan.research@gmail.com 2 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0002-2641-2129 Hadis Ashrafizadeh ashrafizadeh.h1993@gmail.com 3 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Dezful University of Medical Sciences, Dezful, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9369-5854 Mahmood Salesi smahmood1360@yahoo.com 4 Chemical Injuries Research Center, Systems Biology and Poisonings Institute, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-3042-2143 Salman Barasteh s.barasteh@gmail.com 5 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-2042-599X Maryam Rassouli rassouli.m@gmail.com 6 School of Nursing, College of Health Sciences, University of Nizwa, Nizwa, Sultanate of Oman AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-5607-8064 Mohsen Mollahadi mmollahadi@gmail.com 7 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1134-9115

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: تحویل شیفت در قالب یک راهنمای استاندارد موجب بهبود کار تیمی، افزایش ایمنی بیمار و کیفیت مراقبت پرستاری می‌شود. روش SBAR روشی سازمان‌یافته برای انتقال اطلاعات ارائه می‌کند که علاوه ‌بر بهبود روش‌های ارتباطی، می‌تواند بر نتایج مراقبت از بیمار نیز تأثیرگذار باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر اجرای دستورالعمل SBAR تعدیل یافته بر رضایت از تحویل‌دهی و فرهنگ ایمنی در پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان آیت‌الله کاشانی اصفهان انجام شد. روش‌ها: این پژوهش نیمه‌تجربی از نوع تک گروهه بر روی 59 پرستار شاغل در چهار بخش ICU انجام شد. پس از کسب رضایت آگاهانه، پرسش‌نامه رضایت از تحویل بیمار و پرسش‌نامه فرهنگ ایمنی بیمار داده شد. سپس فرم SBAR تهیه شده توسط تیم تحقیق در اختیار پرستاران قرار داده شد. نحوه تکمیل فرم‌ها هم به‌ صورت فیلم آموزشی و هم به‌ صورت حضوری به پرستاران آموزش داده شد. جلسات تبادل نظر و رفع اشکالات احتمالی یک‌ بار در هفته در هر بخش به ‌مدت چهار هفته برگزار شد. سپس مجدداً پرسش‌نامه‌های مطالعه توسط پرستاران تکمیل شد. یافته‌ها: رضایت از تحویل‌دهی بیماران پس از مداخله (4/53 ± 48/38) نسبت به قبل از مداخله (24/6 ± 64/44) افزایش یافت که این اختلاف از نظر آماری معنی‌دار بود (0/001 = P). بر اساس آزمون آماری انجام شده تی زوج، فرهنگ ایمنی پس از مداخله نسبت به قبل از مداخله افزایش یافت ولی این اختلاف از نظر آماری معنی‌دار نبود (0/080 = P). نتیجه‌گیری: با توجه به افزایش رضایت پرستاران از تحویل‌دهی بر اساس فرم SBAR، پیشنهاد می‌شود این روش که استاندارد و ساده است در بخش‌های مراقبت ویژه به کار گرفته شود.   http://jccnursing.com/article-1-784-fa.pdf 2026-04-15 58 67 10.30491/JCC.18.2.57 روش SBAR تحویل شیفت رضایت از تحویل‌دهی ایمنی بیمار رضایت پرستاران از تحویل Background & aim: Clinical handover in the form of a standard delivery guide improves teamwork, increases patient safety, and the quality of nursing care. The SBAR method provides an organized method of information transfer that, in addition to improving communication methods, can also affect patient care outcomes. The present study was conducted with the aim of determining the effect of the implementation of modified SBAR guidelines on handover satisfaction and safety culture among nurses working in the special care units of Ayatollah Kashani Hospital in Isfahan. Methods: This Quasi-experimental single-group research was conducted on 59 nurses working in four ICU departments. After obtaining informed consent, the satisfaction questionnaire for patient handover and the patient safety culture questionnaire were given. Then, the SBAR form prepared by the research team was provided to the nurses. The nurses were taught how to complete the forms both in the form of an educational video and in person. Meetings to exchange opinions and solve possible problems were held once a week in each department for four weeks. Then the study questionnaires were completed again by the nurses. Results: The satisfaction with the handover of patients increased after the intervention (44.64 ± 6.24) compared to before the intervention (48.38 ± 4.53), and this difference was statistically significant (P = 0.001). Based on the t-pair statistical test, the safety culture increased after the intervention compared to before the intervention, but this difference was not statistically significant (P = 0.08). Conclusion: Considering the increase in nurses' satisfaction with handover based on the ISBAR form, it is suggested that this method, which is standard and simple, be used in special care units. http://jccnursing.com/article-1-784-en.pdf 2026-04-15 58 67 10.30491/JCC.18.2.57 SBAR Method Shift Handover Satisfaction with Handover Patient Safety Nurses' Satisfaction with Handover Sepideh Sarlak s.au9591@gmail.com 1 School of Nursing and Midwifery, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0002-5658-2890 Bahareh Fallah baharefallah@gmail.com 2 Nursing and Midwifery Care Research Center, Comprehensive Health Research Institute for Mother and Child, Department of Nursing, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8001-4634 Fatemeh Bakhsi fateme.bakhshii@gmail.com 3 Nursing and Midwifery Care Research Center, Comprehensive Health Research Institute for Mother and Child, Department of Nursing, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9238-0340 Shima Safazadeh sh.safazadeh@nm.mui.ac.ir 4 School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9337-5199 Mostafa Javadi javadinurse@gmail.com 5 Nursing and Midwifery Care Research Center, Comprehensive Health Research Institute for Mother and Child, Department of Nursing, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1700-8370

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: لالایی ‌بعنوان یک محرک شنوایی در محیط و در کنار سایر صداهای محیطی می‌تواند بصورت هدفمند بر پاسخ‌های فیزیولوژیک نوزادان اثربخش باشد. این مطالعه با هدف مقایسه‌ تأثیر آوای لالایی به سه زبان ترکی، فارسی و مازندرانی بر میزان ضربان قلب و تعداد تنفس نوزادان ترم یک‌روزه‌ای که زبان مادری آن‌ها ترکی بود، انجام شد. روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی در بازه زمانی آذر تا بهمن ۱۴۰۳ بر روی ۴۰ نوزاد فول‌ترم یک‌روزه با زبان مادری ترکی در بیمارستان آتیه همدان انجام شد. نمونه‌ها بصورت تصادفی ساده (قرعه‌کشی) به چهار گروه (سه گروه آزمایش و یک گروه کنترل) تخصیص یافتند. لالایی‌ها به سه زبان ترکی، فارسی و مازندرانی برای نوزادان به مدت ۱۰ دقیقه برای گروه‌های آزمایش پخش شد و ضربان قلب و تعداد تنفس آن‌ها با استفاده از دستگاه‌های مانیتورینگ استاندارد (کالیبره شده مطابق ISO 80601-2-61) اندازه‌گیری و ثبت شد. یافته‌ها: پس از بررسی پیش‌شرط‌ها، تحلیل واریانس انجام شد که نتایج نشان داد که آوای لالایی بر روی ضربان قلب و تعداد تنفس نوزادان فول ترم یک‌روزه تأثیر دارد. بطوری‌که آوای لالایی باعث افزایش ضربان قلب (P<0.01) نوزادان و کاهش تعداد تنفس در دقیقه (P<0.05) آن‌ها نسبت به گروه کنترل (M = 121.79 ± 2.99 ضربان قلب) و (± 1.79 M = 45.46 تعداد تنفس) می‌شود. همچنین آوای لالایی ترکی بیشترین تأثیر را بر روی پاسخ‌های فیزیولوژیک نوزادان داشت (M = 138.04 ± 2.99 ضربان قلب) و (± 1.69 M = 38.27 تعداد تنفس). بررسی شاخص‌های تغییرپذیری نشان داد که بیشترین اثر مداخله بر ضربان قلب در گروه لالایی ترکی با اندازه اثر 0/345 (η²) و بر تعداد تنفس با اندازه اثر 0/198 (η²) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد لالایی به زبان مادری (ترکی) می‌تواند به تنظیم ضربان قلب و تنفس نوزادان کمک کند. با توجه به محدودیت‌هایی از جمله حجم نمونه و استفاده از لالایی ضبط‌شده، این روش می‌تواند بعنوان مداخله‌ای کم‌هزینه در بخش‌های نوزادان مورد توجه قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-824-fa.pdf 2026-04-15 68 77 10.30491/JCC.18.2.67 لالایی ضربان قلب میزان تنفس زبان مادری مراقبت‌های پرستاری نوزادان نوزادان رسیده Background & aim: Lullabies, as an auditory stimulus in the neonatal environment, may have specific effects on infants' physiological responses. This study aimed to compare the impact of lullabies in three languages Turkish, Persian, and Mazandarani on the heart rate (HR) and respiratory rate (RR) of one-day-old full-term neonates whose mother tongue was Turkish. Methods: This quasi-experimental study was conducted from December 2024 to February 2025 on 40 one-day-old full-term neonates with Turkish as their mother tongue at Atiyeh Hospital in Hamadan. Participants were randomly assigned via simple randomization into four groups (three intervention groups and one control group). Lullabies in three languages Turkish, Persian, and Mazandarani were played for the infants in the intervention groups for 10 minutes, during which their heart rate and respiratory rate were measured and recorded using standardized monitoring devices calibrated in accordance with ISO 80601-2-61. Data were analyzed using SPSS software version 26 and multivariate analysis of variance (MANOVA). Results: After ensuring the fulfillment of statistical assumptions, MANOVA revealed that lullaby vocalizations significantly affected the neonates' HR and RR. Specifically, lullabies increased HR (P < 0.01) and decreased RR (P < 0.05) compared to the control group (HR: M = 121.79 ± 2.99 bpm; RR: M = 45.46 ± 1.79 breaths/min). The Turkish lullaby had the most pronounced effect on physiological responses (HR: M = 138.04 ± 2.99 bpm; RR: M = 38.27 ± 1.69 breaths/min). Effect size analysis indicated that the Turkish lullaby had the largest effect on HR (η² = 0.345) and RR (η² = 0.198). Conclusion: The findings suggest that lullabies in the mother tongue may help regulate neonates' physiological parameters. Despite limitations such as sample size and use of recorded lullabies, this low-cost intervention shows potential for implementation in neonatal care units. http://jccnursing.com/article-1-824-en.pdf 2026-04-15 68 77 10.30491/JCC.18.2.67 Lullaby Heart Rate Respiratory Rate Mother Tongue Neonatal Nursing Care Full-Term Neonates Khosro Rashid khosrorashid@basu.ac.ir 1 Department of Psychology, Faculty of Economics and Social Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8828-2107 Kambiz Karimi Kambiz.karimi90@gmail.com 2 Department of Psychology, Faculty of Literature and Humanities, University of Guilan, Rasht, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-4105-0421 Mina Reshadian mina.reshadian@gmail.com 3 Department of Psychology, Faculty of Economics and Social Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0008-2749-7105