OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: استفاده از اپلیکیشن‌ها برای مقاصد آموزش مراقبت‌های پزشکی در سال‌های اخیر مورد توجه بوده است. با این حال هیچ اپلیکیشن کارآمدی در زمینه مراقبت‌های پس از جراحی قلب باز برای آموزش پرسنل وجود ندارد. بنابراین مطالعه حاضر با هدف طراحی و ارزشیابی اپلیکیشن آموزشی مراقبت بعد از جراحی قلب باز برای پرستاران شاغل در بخش‌های ICU بیمارستان علوم پزشکی اصفهان انجام شد. روش‌‌ها: این مطالعه یک پژوهش کاربردی و توسعه فناوری بود که در سال 1403 انجام شد. جامعه پژوهش کلیه پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، بود. نمونه‌گیری به روش سرشماری انجام شد. از پرسشنامه ارزشیابی نرم‌افزار مبتنی بر گوشی هوشمند فردمال استفاده شد. این مطالعه در چهار مرحله‌ نیازسنجی و تحلیل نیاز کاربران، طراحی و آماده‌سازی محتوای آموزشی بر اساس متون معتبر علمی و نظر اساتید مربوطه، طراحی برنامه کاربردی مبتنی بر گوشی هوشمند، اجرا و ارزشیابی برنامه کاربردی مبتنی بر گوشی هوشمند انجام شد. نیازسنجی در دو گروه شامل پرستاران شاغل در بخش‌های ICU بیمارستان چمران با حجم نمونه 52 نفر و پنل خبرگان 10 نفر انجام شد. پس از استفاده از اپلیکیشن در طی دو هفته تا یک ماه، پرسشنامه ارزشیابی اپلیکیشن به صورت آنلاین توسط 52 پرستار تکمیل شد. برای تجزیه ‌و تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری توصیفی جهت تعیین میانگین نمره اپلیکیشن، از نظر کاربرپذیری در ابعاد (صفحه‌نمایش، اصطلاحات و اطلاعات سیستم، یادگیری، قابلیت‌های سیستم، رضایت‌مندی، سهولت یادگیری و سهولت کاربردی) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نیازسنجی از دیدگاه پرستاران و خبرگان نشان داد پایش همودینامیک و مراقبت‌های مربوطه با میانگین 1/30 ± 3/79 بالاترین اولویت و پایین‌ترین اولویت مربوط به ثبت پرستاری در ICU جراحی قلب با میانگین 1/59 ± 2/80 بود. ارزشیابی برنامه مبتنی بر گوشی هوشمند مراقبت در بیماران جراحی قلب باز نشان داد سهولت کاربری و سهولت یادگیری بیشترین امتیاز را از نظر کاربران داشته است. تعداد، درصد امتیازات و نمره کل ارزشیابی به چهار دسته عالی، خوب، متوسط و ضعیف تقسیم شد که بر اساس نتایج جدول چهار، تعداد 38 نفر (88/5 درصد) نمره متوسط به بالا به برنامه طراحی شده دادند. نتیجه‌گیری: نتایج ارزشیابی اپلیکیشن نشان داد که طراحی اپلیکیشن آموزشی مراقبت بعد از جراحی قلب باز برای پرستاران بر اساس نیاز آموزشی آنها، می‌تواند سبب افزایش مهارت و ارائه مراقبت با کیفیت‌تر در پرستاران شود. اکثر پرستاران رضایتمندی از این نرم‌افزار موبایلی را خوب به بالا گزارش نمودند. بنابراین با توجه به نتایج، استفاده از اپلیکیشن‌ها برای پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه پیشنهاد می‌شود. http://jccnursing.com/article-1-788-fa.pdf 2025-09-08 1 10 10.30491/JCC.18.1.1 پرستاران اپلیکیشن نرم‌افزار مبتنی بر تلفن همراه جراحی قلب باز Background & aim: The use of applications for the purposes of medical care education has been of interest in recent years. However, there is no effective application for training personnel in the area of open heart post-operative care. Therefore, the present study was conducted in order to design and evaluate an educational application for open heart post-operative care for nurses working in the Intensive Care Units (ICUs) of Isfahan Medical Sciences Hospital. Methods: This research was an applied research and technology development study conducted in 2024. The research population consisted of all nurses working in the ICUs of hospitals affiliated to Isfahan University of Medical Sciences who met the inclusion criteria. Sampling was performed using the census method. The smartphone-based application evaluation questionnaire, developed by Faradmal, was used. This study was conducted in four stages: assessment and analysis of user needs, design and preparation of educational content based on validated scientific texts and opinions of relevant professors, design of a smartphone-based application, implementation and evaluation of the application. The needs assessment was conducted in two groups, including nurses working in the ICUs of Chamran Hospital, with a sample size of 30 subjects and an expert panel of 10 individuals. After using the application for two weeks to one month, the application evaluation questionnaire was completed online by 52 nurses.  For data analysis, descriptive statistical methods were used to determine the mean score of the application in terms of usability in the dimensions of screen, terms and system information, learning, system capabilities, satisfaction, ease of learning, and ease of use. Results: The results of the needs assessment from the perspective of nurses and experts showed that hemodynamic monitoring and related care with a mean of 3.79 ± 1.30 was the highest priority, while the lowest priority with a mean of 2.80 ± 1.59 belonged to nursing registration in cardiac surgery ICU. The assessment of the smartphone-based care program for open heart surgery patients showed that ease of use and ease of learning were the most highly rated by users. The number, percentage, and total score of the ratings were divided into four categories of excellent, good, average, and poor. Conclusion: The results of the application evaluation indicated that developing an educational application for open heart postoperative care for nurses based on their educational needs can improve the skills of nurses and provide better quality care. Most nurses reported being satisfied with the mobile application. Therefore, based on these findings, the use of applications is suggested for nurses working in ICUs. http://jccnursing.com/article-1-788-en.pdf 2025-09-08 1 10 10.30491/JCC.18.1.1 Nurses Application Smartphone-Based Application Open Heart Surgery Fatemeh Shahmohammadi fati.shahmdi96@gmail.com 1 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR Maryam Eghbali 2 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR Farimah Shirani 3 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR Mohsen Mirmohammad Sadeghi 4 Department of Cardiology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: عفونت‌های بیمارستانی بیشتر در بخش مراقبت‌های ویژه رخ می‌دهند مطالعات نشان داده است که بکارگیری بسته‌های مراقبتی می‌تواند از ابتلا به این عفونت‌ها و عوارض آنها پیشگیری کند. این مطالعه مروری با هدف بررسی تأثیر رویکرد بسته‌های مراقبتی بر عفونت‌های بیمارستانی در بیماران مراقبت‌های ویژه انجام شد. روش‌ها: این مطالعه از نوع بررسی مروری دامنه‌ای است که به بررسی تأثیر رویکرد بسته‌های مراقبتی بر پیشگیری از عفونت‌های بیمارستانی در بخش مراقبت ویژه با استفاده از رویکرد پنج مرحله‌ای Arksey & O'Malley انجام شدکه پس از طراحی سؤال تحقیق، مقالات مرتبط در پایگاه‌های (Web of Science, PubMed, Google Scholar, Sid) جستجو و مطالعات وارد نرم افزار (RAYYAN) شد و سپس محققین به صورت مستقل عناوین و چکیده مقالات را بر اساس معیارهای ورود مورد بررسی قرار دادند که در مجموع 355 مطالعه یافت شد. یافته‌ها: پس از بررسی مطالعات، 23 مطالعه معیار ورود را داشتند که 15 مورد به بررسی تأثیر بسته‌های مراقبتی بر پیشگیری از پنومونی وابسته به ونتیلاتور، سه مورد به بررسی تأثیر بسته‌های مراقبتی بر پیشگیری از عفونت مرتبط با کاتتر ورید مرکزی، سه مورد مرتبط با پیشگیری از عفونت کاتتر ادراری، یک مورد مربوط به پیشگیری از عفونت زخم محل جراحی و یک مطالعه به بررسی سه بسته مرتبط با پیشگیری از پنومونی وابسته به ونتیلاتور، کاتتر ادراری و کاتتر ورید مرکزی پرداخته بود؛ اکثر مطالعات تأثیر مثبت استفاده از بسته‌های مراقبتی بر پیشگیری از عفونت‌های اکتسابی بیمارستان در بخش مراقبت‌های ویژه را نشان می‌داد. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه مروری که به بررسی تأثیر انواع بسته‌های مراقبتی در پیشگیری از عفونت بیمارستانی در بخش مراقبت ویژه پرداخته است، نشان می‌دهد رویکرد بسته‌ای بر پیشگیری از عفونت‌های بیمارستانی مؤثر بوده است. با رعایت بهداشت دست، پایبندی به اجرای بسته‌های مراقبتی و نظارت بر آن و نیز با آموزش مداوم پرستاران و انجام کار تیمی می‌توان از ابتلا به عفونت‌های بیمارستانی پیشگیری کرد و هزینه‌های درمان و مدت اقامت بیمار در بیمارستان را کاهش داد. http://jccnursing.com/article-1-797-fa.pdf 2025-09-08 11 22 10.30491/JCC.18.1.11 بسته‌های مراقبتی بخش مراقبت‌های ویژه عفونت اکتسابی بیمارستان Background & aim: Hospital-Acquired Infections (HAIs) are a persistent concern and occur more frequently in Intensive Care Units (ICUs). Evidence indicates that the use of care bundles can prevent HAIs and their associated complications. Therefore, this scoping review aimed to evaluate the impact of care-bundle approaches on HAIs among critically ill patients in the ICU. Methods: This domain-focused scoping review assessed the effect of ICU care bundles on the prevention of HAIs employing the five-step Arksey & O'Malley framework. After formulating the research question, relevant articles were searched in Web of Science, PubMed, Google Scholar, and SID. Studies were imported into the RAYYAN software, and investigators independently screened titles and abstracts against predefined inclusion criteria. In total, 355 studies were identified. Results: Of these, 23 studies met the inclusion criteria. Among them, 15 evaluated the impact of care bundles on prevention of ventilator-associated pneumonia (VAP), three assessed bundles for prevention of Catheter-Related Bloodstream Infections (CRBSIs), three related to prevention of catheter-associated urinary tract infections (CAUTIs), one addressed prevention of Surgical Site Infections (SSIs), and one study examined three bundles addressing VAP, CAUTI, and CRBSI. The majority of studies reported a positive effect of care bundles on preventing HAIs in ICU settings. Conclusion: Findings from this review indicate that bundle-based approaches are effective in preventing HAIs in ICU patients. Key factors associated with success include strict adherence to hand hygiene, faithful implementation and monitoring of care bundles, ongoing nurse education, and teamwork, which collectively contribute to reductions in HAIs, shorter hospital stays, and lower healthcare costs. http://jccnursing.com/article-1-797-en.pdf 2025-09-08 11 22 10.30491/JCC.18.1.11 Care Bundles Intensive Care Unit Nosocomial Infection Sohila Borhanzehi sohilaborhanzehi@gmail.com 1 Department of Medical Emergency, School of Medicine, Iranshahr University of Medical Sciences, Iranshahr, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0002-0573-2027 Sayimeh Mazarzaei saima.mazarzahi@gmail.com 2 Department of Medical Emergency, School of Medicine, Iranshahr University of Medical Sciences, Iranshahr, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0009-0005-5398 Sadegh Dehghan Mehr sadeghdehghan3407@gmail.com 3 Depaetment of Operation Room, School of Medicine, Iranshahr University of Medical Sciences, Iranshahr, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-6600-2488

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پاندمی کووید-19 جهان را با بحران در نظام سلامت مواجه کرد و بخش آنژیوگرافی نیز از این تأثیرات بی‌بهره نماند. فهم تجربه‌ها و برداشت‌های کارکنان در بخش آنژیوگرافی با هدف کشف و تحلیل تجربه‌ها، چالش‌ها، استراتژی‌های سازگارشده و پیامدهای سازمانی در بخش آنژیوگرافی در طول پاندمی انجام می‌شود تا درکی عمیق از عوامل تسهیل یا محدودکننده ارائه خدمات ایمن و کارآمد در برابر بحران‌های سلامت آینده فراهم شود. مطالعه حاضر با هدف "تببین تأثیر پاندمی کووید-19 بر بخش آنژیوگرافی از دیدگاه کارکنان نظام سلامت: یک مطالعه کیفی"صورت گرفت. روش‌ها: مطالعه کیفی حاضر از نوع تحلیل محتوای قراردادی است. شرکت‌کنندگان به صورت هدفمند از میان متخصصین قلب و سایر کارکنان بخش آنژیوگرافی بیمارستان شهید صدوقی یزد  انتخاب شدند. جمع‌آوری داده‌ها بصورت هشت مصاحبه نیمه ساختار یافته تا اشباع یافته‌ها صورت گرفت. میانگین هر مصاحبه حدوداً 28 دقیقه بود. تجزیه و تحلیل کیفی داده‌ها بر اساس روش پیشنهادی گرانهایم و لاندمن با استفاده از نرم افزار MAXQDA ویرایش 2018 صورت گرفت. یافته‌ها: بر اساس تحلیل کیفی داده‌ها چالش‌های ایجاده شده در کووید-19 در بخش آنژیوگرافی، هفت زیر طبقه و دو تم اصلی استخراج شد. تم اصلی تحول در کارکنان در برگیرنده زیر طبقات احساس تناقض در تقدیر از خدمات پرستاری، ارائه کمتر وسایل حفاظتی، نارضایتی از تغییر ناگهانی بخش محل کار و تم اصلی بیماران و مسیر تغییر در برگیرنده زیر طبقات کاهش مراجعه بیماران جهت آنژیوگرافی، پیچیده شدن روند بستری جهت آنژیوگرافی، تغییر روند آنژیوگرافی بیماران کووید و افزایش رعایت پروتکل‌های بهداشتی بود. نتیجه‌گیری: این مطالعه با تحلیل کیفی عمیق، نشان داد، کووید-19 با تغییرات در بخش آنژیوگرافی به صورت درون‌سازمانی و در تجربه‌های انسانی (کارکنان و بیماران) رخ داد و فرایندها و تعاملات درون‌بخش را به شکل قابل توجهی تحت تأثیر قرار داد. بنابراین پیشنهاد می‌شود مراکز بهداشتی درمانی مبتنی بر شواهد و تجربیات پاندمی کووید-19 برای بحران‌های بعدی آمادگی لازم را ایجاد نمایند. http://jccnursing.com/article-1-813-fa.pdf 2025-09-08 23 32 10.30491/JCC.18.1.23 کووید- 19 آنژیوگرافی کارکنان سلامت چالش تجارب Background & aim: The Covid-19 pandemic has faced the world with a crisis in the health system, and the angiography sector has not been spared from these effects. Understanding the experiences and perceptions of staff in the angiography department aims to uncover and analyze the experiences, challenges, adapted strategies, and organizational implications in the angiography department during the pandemic to provide a deep understanding of the factors facilitating or limiting the provision of safe and efficient services in the face of future health crises. The present study aimed to explain the impact of the COVID-19 pandemic on the angiography department from the perspective of healthcare system staff. Methods: The current study was a qualitative type of contractual content analysis. Participants were purposively selected from cardiologists and other staff of the angiography department of Shahid Sadoughi Hospital in Yazd. Data collection was conducted through eight semi-structured interviews until saturation was achieved. The average duration of each interview was approximately 28 minutes. Qualitative data analysis was performed based on the method proposed by Granheim and Landman using MAXQDA software version 2018. Results: Based on the qualitative analysis of the data, from the challenges created during the Covid-19 pandemic in the angiography department, seven subcategories and two main themes were extracted. The main theme of employee transformation, including the subclasses feeling of inconsistency in the appreciation of nursing services, less provision of protective equipment, dissatisfaction with the sudden change in the workplace and the main theme of patients and the path of change, including the subclasses, was the reduction of patients' visits for angiography, the complication of the hospitalization process for angiography, the change of the angiography process of Covid-19 patients and the increase in compliance with health protocols. Conclusion: This study, with in-depth qualitative analysis, showed that Covid-19 occurred with changes in the angiography department both internally and in human experiences (staff and patients). Furthermore, it significantly affected internal processes and interactions. Therefore, it is recommended that healthcare centers prepare for future crises based on evidence and experiences from the Covid-19 pandemic. http://jccnursing.com/article-1-813-en.pdf 2025-09-08 23 32 10.30491/JCC.18.1.23 Covid-19 Angiography Health Workers Challenges Experiences. KHadijeh Nasiryani nasiriani@gmail.com 1 Research Center for Nursing and Midwifery Care, Comprehensive Research Institute for Maternal and Child Health, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-3600-9456 Seyed Shahabadin Azizadini shahab1341@yahoo.com 2 Cardiologist, Imam Jafar Sadiq (AS) Hospital, Meibod City, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0000-2362-4332 Najme Zamani zamani.najme78@gmail.com 3 Nursing and Midwifery school, Kashan University of Medical Sciences,Kashan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-4554-9243 Ebrahim Salmani e.salmani.n@gmail.com 4 Department of Health in Disasters and Emergencies School of Public Health, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-6273-0936 Seyede Elham Fazljoo efazljoo@gmail.com 5 Cardiovascular Research Center, Afshar Hospital, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-4037-0404

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: اضطراب از شایع‌ترین واکنش‌های خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه است و بر توانایی آنان در حمایت از بیمار تأثیر می‌گذارد. امید، بعنوان منبع مهم مقابله‌ای می‌تواند نقش مؤثری در کاهش اضطراب ایفا کند. از این رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش برنامه‌ریزی‌شده امیدبخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شد. روش‌ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 60 عضو خانواده بیمار بستری در بخش مراقبت‌های ویژه به روش در دسترس انتخاب و در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. در گروه مداخله، آموزش برنامه‌ریزی شده امیدبخشی بر اساس پروتکل امید درمانی اسنایدر به مدت ۶۰ تا ۹۰ دقیقه، در گروه‌های ۶ تا ۱۲ نفره، به صورت چهره‌ به ‌چهره، روز در میان و طی یک هفته انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های جمعیت‌شناختی، اضطراب حالت اشپیل برگر و امید میلر جمع‌آوری شد. پرسشنامه‌ها یک بار پیش از مداخله و یک بار پس از گذشت یک هفته توسط بستگان درجه یک تکمیل شد. یافته‌ها: نتایج آزمون t زوجی نشان داد در گروه مداخله، اضطراب آشکار و پنهان بطور معناداری کاهش و امید بطور معناداری افزایش یافت (0/001<P) در گروه کنترل نیز کاهش معنادار اضطراب آشکار و پنهان همراه با کاهش امید مشاهده شد (0/001<P) همچنین نتایج آزمون t مستقل نشان داد میانگین اضطراب پنهان در گروه مداخله به طور معناداری کمتر (8/34± 41/33) از گروه کنترل (8/27 ± 47/58) بود (0/004 = P) میانگین امید در گروه مداخله (25/25 ± 112/25) بطور معناداری بیشتر از گروه کنترل (25/96 ± 95/93) بود (0/016 = P) تفاوت معناداری در اضطراب آشکار بین دو گروه مشاهده نشد (0/405 = P). نتیجه‌گیری: آموزش برنامه‌ریزی‌شده امیدبخشی موجب کاهش اضطراب و افزایش امید بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی شد و می‌تواند به عنوان رویکردی مکمل در مراقبت‌های پرستاری مدنظر قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-823-fa.pdf 2025-09-08 33 42 10.30491/JCC.18.1.33 آموزش امیدواری اضطراب بستگان تهویه مکانیکی Background & aim: Anxiety is one of the most common responses among family members of patients admitted to Intensive Care Units (ICUs), affecting their ability to provide support. Hope, as a key coping resource, can play an effective role in reducing anxiety. Accordingly, the present study aimed to investigate the effect of structured hope-building training on hope and anxiety among relatives of patients undergoing mechanical ventilation. Methods: In this semi-experimental study, 60 family members of patients admitted to the ICU were selected using convenience sampling and assigned to intervention and control groups. The intervention group received structured hope-building training based on Snyder’s Hope Therapy protocol, delivered face-to-face in groups of 6–12 participants, for 60–90 minutes per session, every other day over the course of one week. Data were collected using demographic questionnaires, the Spielberger State Anxiety Inventory, and the Miller Hope Scale, administered once before the intervention and once one week after. Data were analyzed using SPSS version 20 with paired t-tests and independent t-tests. Results: Paired t-test results indicated that in the intervention group, both state and trait anxiety significantly decreased, while hope significantly increased (P<0.001). In the control group, significant reductions in state and trait anxiety were also observed, accompanied by a decrease in hope (P<0.001). Independent t-test results showed that the mean trait anxiety in the intervention group (41.33 ± 8.34) was significantly lower than in the control group (47.58 ± 8.27; P = 0.004). The mean hope score in the intervention group (112.25 ± 25.25) was significantly higher than in the control group (95.93 ± 25.96; P = 0.016). No significant difference in state anxiety was observed between the two groups (P = 0.405). Conclusion: Structured hope-based training led to a reduction in anxiety and an increase in hope among relatives of patients undergoing mechanical ventilation, and it may be considered as a complementary approach in nursing care. http://jccnursing.com/article-1-823-en.pdf 2025-09-08 33 42 10.30491/JCC.18.1.33 Education Hope Anxiety Relatives Mechanical Ventilation Fatemeh Sadoughi sadoughif891@gmail.com 1 Student Research Committee, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-7147-1198 Habib Shareinia habibshareinia@gmail.com‏ 2 Department of Medical Surgical Nursing, Nursing Research Center, School of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0847-1432 Leila Sadegh Moghadam Abbaspour ls.moghadam@yahoo.com 3 Department of Geriatric health, Social Development and Health Promotion Research Center, School of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-1808-7039 Maliheh Gholamzadeh malihegholamzade79@gmail.com 4 Department of Medical Surgical Nursing, Nursing Research Center, School of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0002-0179-8168 Mohammadreza Mansoorian mansooriangmu@gmail.com 5 Department of Community Health Nursing and Nursing Management, Nursing Research Center, Faculty of Nursing, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8236-5980

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: اتاق عمل یکی از حیاتی‌ترین محیط‌های مراقبت سلامت است که حتی کوچک‌ترین اشتباه می‌تواند پیامدهای شدیدی برای بیماران داشته باشد. هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک ابزار نوآورانه برای افزایش ایمنی بیمار، کاهش خطاهای پزشکی و بهبود نتایج جراحی مطرح شده است. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل و بررسی نقش هوش مصنوعی در ارتقای ایمنی بیماران در اتاق عمل است. این تحقیق تلاش می‌کند با مرور نظاممند شواهد و مطالعات مرتبط، کارکردهای فعلی و بالقوه هوش مصنوعی را در کاهش خطاهای پزشکی، بهبود فرآیند تصمیم‌گیری بالینی و ارتقای نتایج جراحی تبیین کند. هدف نهایی، شناسایی کاربردهای مؤثر هوش مصنوعی جهت افزایش ایمنی بیمار و ارائه پیشنهادهایی برای توسعه و بکارگیری بهینه این فناوری‌ها در محیط‌های جراحی است، به گونه‌ای که بتواند به ارتقای استانداردهای مراقبت و کاهش رخدادهای ناخواسته کمک کند. تعریف روشن و مبتنی بر شواهد هدف مطالعه، مسیر پژوهش را هدایت کرده و امکان ارزیابی تأثیرات بالقوه هوش مصنوعی را در بهبود ایمنی بیماران فراهم می‌سازد. روش‌ها: این مطالعه یک مرور اسکوپینگ است که بر اساس چارچوب آرکسی و اُمالی با اصلاحات پیشنهادی لِوَک انجام شده است. جستجوی نظام‌مند مقالات در پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science انجام و مقالات بر اساس معیارهای ورود و خروج مشخص بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که هوش مصنوعی از طریق کاهش خطاهای جراحی، بهبود تصمیم‌گیری‌های بالینی، کاهش خستگی تیم جراحی، جلوگیری از جا ماندن ابزارهای جراحی و مدیریت خطاهای پزشکی نقش مهمی در افزایش ایمنی بیمار ایفا می‌کند. فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی مانند یادگیری ماشینی، بینایی کامپیوتری و جراحی رباتیک، دقت فرایندهای جراحی و تصمیم‌گیری‌های پزشکی را افزایش داده‌اند. نتیجه‌گیری: هوش مصنوعی پتانسیل بالایی برای افزایش ایمنی بیمار در جراحی دارد. با این حال، پذیرش گسترده آن نیازمند ایجاد زیرساخت‌های مناسب، تدوین مقررات قانونی شفاف و آموزش تخصصی کارکنان درمانی برای مقابله با چالش‌های موجود است. http://jccnursing.com/article-1-826-fa.pdf 2025-12-06 43 52 10.30491/JCC.18.1.43 هوش مصنوعی ایمنی بیمار جراحی اتاق عمل خطای پزشکی Background & aim: The operating room is one of the most critical environments in healthcare, where even minor errors can have severe consequences for patients. Artificial Intelligence (AI) has emerged as an innovative tool for enhancing patient safety by reducing medical errors and improving surgical outcomes. This review explores the role of AI in increasing patient safety in the operating room. Methods: This study was a scoping review based on the Arksey and O’Malley framework, incorporating modifications. A systematic search of relevant literature was conducted in databases such as PubMed, Scopus, and Web of Science, with predefined inclusion and exclusion criteria. Results: Findings indicate that AI contributes to patient safety by minimizing surgical errors, improving clinical decision-making, reducing surgical team fatigue, preventing retained surgical instruments, and managing medical errors. AI-driven technologies, such as machine learning, computer vision, and robotic-assisted surgery, enhance procedural accuracy and decision-making efficiency. Conclusion: AI holds significant potential in improving patient safety in surgery. However, widespread adoption requires robust infrastructure, clear regulatory guidelines, and targeted training for healthcare professionals to address existing challenges. http://jccnursing.com/article-1-826-en.pdf 2025-12-06 43 52 10.30491/JCC.18.1.43 Artificial Intelligence Patient Safety Surgery Operating Room Medical Errors Mina Alipoor alipoormina22@yahoo.com 1 Student Research Committee, Razi Faculty of Nursing and Midwifery, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-7849-1474 Sedigheh Khodabandeh alipoormina22@yahoo.com 2 Nursing Research Center, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1489-5883 Maryam Tajadini alipoormina22@yahoo.com 3 Dept. of Anesthesia, Faculty of Paramedical Sciences, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran & Faculty of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8505-0052 Mohamad Hossien Shakeri Goki alipoormina22@yahoo.com 4 Dept. of Anesthesia, Faculty of Paramedical Sciences, Center for Medical Education Studies and Development, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-2630-5841

CASE_STUDY زمینه و هدف: بیماران با دریچه‌های مکانیکی قلب ملزم به دریافت ضد انعقاد مادام‌العمر هستند. برای استانداردسازی مراقبت‌ها پرستاران می‌توانند از مدل‌های پرستاری برای افزایش سازگاری بیماران استفاده کنند. هدف، بکارگیری مدل سازگاری روی در مراقبت از یک بیمار با دریچه مکانیکی قلبی است. روش‌ها: یک مطالعه موردی با شرکت یک بیمار با دریچه مکانیکی قلبی بستری در بیمارستان فرشچیان قلب همدان طی سه ماه در سال 4-1403 انجام شد. داده‌ها با استفاده از مشاهده، مصاحبه و مستندات پرونده‌ای بیمار جمع‌آوری و در چهار بُعد بر اساس مراحل فرآیند پرستاری روی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بیمار در ابعاد فیزیولوژیکی، درک از خود، ایفای نقش، استقلال و وابستگی از رفتارهای ناسازگاری برخوردار بود که پس از انجام مراقبت‌های پرستاری بر اساس مدل سازگاری روی، رفتارهای سازگار بیمار افزایش یافت. نتیجه‌گیری: اجرای برنامه مراقبت پرستاری بر اساس مدل سازگاری روی، می‌تواند بر سازگاری بیماران با تعویض دریچه مکانیکی قلب مؤثر باشد بنابراین بکارگیری این مدل به پرستاران توصیه می‌شود. http://jccnursing.com/article-1-821-fa.pdf 2025-09-08 53 58 10.30491/JCC.18.1.53 مدل پرستاری بیماران فرایند پرستاری Background & aim: Patients with mechanical heart valves are required to receive lifelong anticoagulation. To standardize care, nurses can use nursing models to increase patient compliance. The aim of this study was to apply the Roy adaptation model to the care of a patient with a mechanical heart valve. Methods: This case study was conducted with the participation of a patient with a mechanical heart valve hospitalized at Farshchian Heart Hospital in Hamadan for three months in 2024. Data were collected using observation, interview, and patient file documentation and were examined in four dimensions based on the stages of the Roy nursing process. Results: The results showed that the patient had maladaptive behaviors in physiological dimensions, self-perception, role performance, independence, and dependence, and that after providing nursing care based on the Roy adaptation model, the patient's adaptive behaviors increased. Conclusion: Implementing a nursing care program based on the adaptation model can be effective in patients' adaptation to mechanical heart valve replacement. Accordingly, the use of this model is recommended for nurses. http://jccnursing.com/article-1-821-en.pdf 2025-09-08 53 58 10.30491/JCC.18.1.53 Nursing Model Patients Nursing Process Zahra Khalili zkhalili90@yahoo.com 1 Department PhD nursing, School of Nursing and Midwifery, Hamadan university of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-7699-0424 Fatemeh Cheraghi f_Cheraghi@umsha.ac.ir 2 Chronic Diseases (Home Care) Research Center, Institute of Cancer, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-5571-7250 Khodayar Oshvandi oshvandi2005@yahoo.com 3 Mother and Child Care Research Center, Institute of Health Sciences and Technology, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2224-8870 Seyed Reza Borzou sr.borzu@umsha.ac.ir 4 Chronic Diseases (Home Care) Research Center, Institute of Cancer, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-7689-9150

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: امروزه از معیار ولز جهت ارزیابی خطر بروز ترومبوآمبولی وریدی به عنوان یک عارضه مهم اما قابل پیشگیری در بالین بیشتر استفاده می‌شود، ولی روش‌های دیگری نیز جهت ارزیابی این ریسک وجود دارد که یکی از آنها معیار کاپرینی است. با توجه به اهمیت نقش و جایگاه پرستاری در ارزیابی خطر ترومبوامبولی وریدی و نیاز به استفاده از معیارهای مختلف برای پیش‌بینی احتمال بروز ترومبوامبولی وریدی، پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه دو معیار ولز و کاپرینی در میزان بروز ترومبوامبولی وریدی انجام شد. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه مقطعی- توصیفی از نوع گذشته‌نگر بود که روی تعداد 420 بیمار بستری شده در بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد و نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام پذیرفت به این صورت که بر اساس معیارهای ورود نمونه‌گیری تا رسیدن به حجم نمونه مورد نظر، ادامه یافت معیارهای ورود شامل تشخیص قطعی ترومبوامبولی وریدی توسط پزشک بر اساس شرح حال، معاینه فیزیکی و دو استاندارد طلایی سی تی اسکن پروتکل آمبولی و سونوگرافی داپلر و سن بیشتر از 18 سال بود. جمع‌آوری اطلاعات توسط فرم‌های اطلاعاتی که توسط پژوهشگر با توجه به متغیرها طراحی شده بود صورت پذیرفت. پژوهشگر با مراجعه به پرونده بیمار، دو معیار ولز و کاپرینی بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه را محاسبه و اندازه‌گیری نموده و در نهایت حساسیت و ویژگی این دو معیار را در پیش‌بینی بروز ترومبوامبولی وریدی در طی بستری بیماران بررسی نمود. تجزیه و تحلیل اطلاعات توسط آزمون t و آزمون مجذور کای و محاسبه داده‌های کمی به صورت میانگین و انحراف معیار و داده‌های کیفی به صورت فراوانی و درصد ارایه شدند. برای بررسی و مقایسه بهترین حساسیت و ویژگی از فرمول‌های مربوطه و نمودار ROC استفاده شد. برای مقایسه حساسیت و ویژگی، از آزمون مک نمار استفاده شد. یافته‌ها: در مجموع 420 پرونده بیمار بررسی شد که از این میان 247 نفر مبتلا به ترومبوآمبولی وریدی و 173 نفر غیر مبتلا به ترومبوآمبولی بودند. نمونه‌ها بر اساس وضعیت ابتلا به دو گروه تقسیم شدند و متغیرهای مورد نظر در هر دو گروه استخراج و مقایسه شدند. میانگین سن بیماران، میانگین شاخص توده بدنی و میانگین تعداد روز بستری قبل از پذیرش در ICU بین دو گروه مثبت و منفی بر اساس نتیجه‌ آِزمون تی مستقل تفاوت معناداری نداشت. سایر متغیرهای جمعیت‌شناختی شامل جنسیت (0/035 = P)، علت بستری (0/002 = P) و وضعیت تحرک (0/001>P) بین دو گروه بیماران تفاوت معناداری داشتند. بین حساسیت و ویژگی ابزارهای ولز و کاپرینی در پیش‌بینی بروز ترومبوآمبولی وریدی، اختلاف آماری معناداری وجود ندارد. یعنی بر اساس تحلیل‌های آماری انجام‌شده، تفاوت بین حساسیت و ویژگی این دو ابزار به قدری کم است که نمی‌توان آن را به عنوان یک تفاوت واقعی و قابل اتکا در نظر گرفت. نتیجه‌گیری: مقایسه این ابزار می‌تواند چالش‌های زیادی را در بالین حل نماید از جمله انتخاب مدل مناسب برای نوع بیمار یا موقعیت خاص به عبارتی مقایسه می‌تواند نشان دهد برای چه زیرگروه‌هایی (مثلاً بیماران داخلی، جراحی، اورژانس) هر کدام عملکرد بهتری دارند. چالش دیگر می‌تواند دقت پیش‌بینی ابزار باشد، یکی از دغدغه‌ها در مدل‌های پیش‌بینی، توانایی تفکیک بیماران پرخطر از کم‌خطر است. با مقایسه دو مدل، می‌توان مشخص کرد کدام مدل در جمعیت هدف حساسیت بهتری دارد. این مقایسه می‌تواند باعث ساده‌سازی کاربرد در بالین شود و مدل‌هایی که پارامترهای زیاد دارند یا متغیرهای دشوار اندازه‌گیری دارند، کاربردشان در بالین کم می‌شود. هر دو ابزار ولز و کاپرینی در تشخیص و پیش‌بینی ترومبوآمبولی وریدی عملکرد مشابهی دارند و تفاوت معناداری از نظر آماری در دقت تشخیص‌شان مشاهده نشد. این مسئله می‌تواند در تصمیم‌گیری بالینی برای انتخاب ابزار مناسب، بر اساس سایر معیارها (مثل سهولت استفاده، هزینه، یا زمان لازم برای ارزیابی) مؤثر باشد. http://jccnursing.com/article-1-815-fa.pdf 2025-12-06 59 66 10.30491/JCC.18.1.59 معیار ولز معیار کاپرینی ترومبوامبولی وریدی بخش‌های مراقبت ویژه Background & aim: Today, Wells criteria are most often used to assess the risk of venous thromboembolism in the clinic, but there are other methods to assess this risk, one of which is the Caprini criteria. Considering the importance of the role and position of nursing in assessing the risk of venous thromboembolism, and the need to use different criteria to predict the likelihood of venous thromboembolism, and due to the lack of studies on the clinical comparison of these criteria, the present study aimed to investigate and compare the two criteria of Wells and Caprini in the incidence of venous thromboembolism. Methods: This study was a retrospective cross-sectional descriptive study that was conducted on 420 patients hospitalized in affiliated to the Isfahan University of Medical Sciences. Convenience sampling was conducted in such a way that, based on the inclusion criteria, the sampling continued until the desired sample size was reached. Inclusion criteria included a definitive diagnosis of venous thromboembolism by a physician based on history, physical examination, and two gold standards of embolism protocol CT scan and Doppler ultrasound, and age over 18 years. Data collection was done using Information forms designed by the researcher according to the variables information forms. The researcher, referring to the patient's file, calculated and measured the two criteria of Wells and Caprini of the patient in the Intensive Care Unit and finally examined the sensitivity and specificity of these two criteria in predicting the incidence of venous thromboembolism during the hospitalization of patients in order to achieve a more accurate criterion for determining and predicting venous thromboembolism in patients. Data analysis was performed using the t-test and chi-square test. Quantitative data were presented as mean standard deviation, and qualitative data were presented as frequency and percentage. To evaluate and compare the best sensitivity and specificity, the relevant formulas and ROC curves were used. McNemar’s test was applied to compare sensitivity and specificity. Results: A total of 420 patient records were reviewed, of which 247 patients had venous thromboembolism and 173 patients did not. The samples were divided into two groups based on disease status, and the variables of interest were extracted and compared between the two groups. Based on the independent t-test, there was no significant difference between the two groups in terms of mean age, mean Body Mass Index (BMI), and mean number of days hospitalized before ICU admission. However, there were significant differences in other demographic variables such as gender (P=0.035), reason for hospitalization (P=0.002), and mobility status (P<0.001). There was no statistically significant difference in the sensitivity and specificity of the Wells and Caprini tools for predicting VTE occurrence. That is, based on the statistical analysis, the difference in the diagnostic accuracy between these two tools was so small that cannot be considered a true or reliable difference. Conclusion: Comparing these tools can help address numerous challenges in clinical practice, such as selecting the appropriate model for a specific type of patient or situation. In other words, the comparison can reveal which subgroups (e.g., internal medicine, surgical, or emergency patients) each model performs better for. Another challenge may be the predictive accuracy of the tool; one of the main concerns in predictive models is the ability to distinguish high-risk patients from low-risk ones. By comparing the two models, it is possible to determine which model has better sensitivity in the target population. Such a comparison can simplify clinical application, as models with numerous parameters or difficult-to-measure variables may have limited practical use. Both the Wells and the Caprini tools perform similarly in the diagnosis and prediction of venous thromboembolism, and no statistically significant difference in their diagnostic accuracy was observed. This issue can be used in clinical decision-making to select the appropriate tool, based on other criteria (such as ease of use, cost, or time required for assessment). http://jccnursing.com/article-1-815-en.pdf 2025-12-06 59 66 10.30491/JCC.18.1.59 Wells Criteria Caprini Criteria Venous Thromboembolism Intensive Care Units Maedeh Abedin abedinmaedeh3@gmail.com 1 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0000-0000-0000 4- Mohammad sadegh Aboutalebi aboutalebi@nm.mui.ac.ir 2 Department of Critical Care Nursing, Nursing and Midwifery Care Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, School of Nursing and Midwifery, Isfahan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-6301-4755 Mohammad Javad Tarrahi tarahi@beh.mui.ac.ir 3 Department of Epidemiology and Biostatistics, School of Public Health, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-7875-4572 Somayeh Ghaffari ghafari_somayeh@yahoo.com 4 Department of Critical Care Nursing, Nursing and Midwifery Care Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, School of Nursing and Midwifery, Isfahan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0376-6354

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: با گسترش آموزش ترکیبی در علوم پزشکی و الزام وزارت بهداشت به برگزاری بخشی از کلاس‌ها به صورت مجازی، مهارت خودتنظیمی تحصیلی اهمیت یافته است. هدف مطالعه، بررسی ساختار عاملی و پایایی پرسش‌نامه خودتنظیمی تحصیلی در دانشجویان پرستاری و مامایی جنوب‌شرق ایران بود. روش‌ها: این پژوهش مقطعی- توصیفی با رویکرد روان‌سنجی در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ اجرا شد. جامعه هدف شامل دانشجویان پرستاری و مامایی دانشگاه‌های علوم پزشکی استان‌های کرمان و سیستان و بلوچستان بود. حجم نمونه شامل ۱۰۴۰ نفر در چهار گروه: ۱۵۰ نفر برای اعتبار همزمان، ۵۰۰ نفر برای تحلیل عاملی اکتشافی، ۲۵۰ نفر برای تحلیل عاملی تأییدی و ۱۵۰ نفر برای آزمون- بازآزمون تعیین شد. ابزار اصلی پرسش‌نامه خودتنظیمی تحصیلی اختر و محمود و برای روایی همگرای همزمان از پرسش‌نامه خودتنظیمی گومز و همکاران استفاده شد. بومی‌سازی پرسش‌نامه بر اساس روش ترجمه و ترجمه معکوس انجام شد و روایی محتوایی، روایی سازه، روایی همزمان، محاسبه آلفای کرونباخ و آزمون بازآزمون تأیید شد. تحلیل‌های آماری شامل همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، محاسبه ضریب آلفای کرونباخ، ضریب اسپیرمن- براون و آزمون- بازآزمون بود. یافته‌ها: روایی محتوایی پرسش‌نامه توسط کارشناسان با شاخص نسبت روایی محتوایی بین 0/80 تا 1 و شاخص روایی محتوایی بین 0/83 تا 0/93 تأیید شد. در تحلیل عاملی اکتشافی، پنج عامل اصلی استخراج شد که 61/33 درصد واریانس کل را تبیین کردند. در تحلیل عاملی تأییدی، ساختار پنج‌عاملی برازش مناسبی داشت. همبستگی پرسش‌نامه خودتنظیمی با پرسش‌نامه خودتنظیمی گومز برابر با 0/76 نشان‌دهنده روایی همزمان قابل قبول بود (0/01>P). ضریب آلفای کرونباخ کل ابزار 0/92 و در ابعاد مختلف بین 0/81 تا 0/93 قرار داشت؛ همچنین، ضریب پایایی اسپیرمن- براون و ضریب آزمون- بازآزمون در حد قابل قبول گزارش شد (هر دو ≥ 0/70)، که نشان‌دهنده ثبات پایایی ابزار است. نتیجه‌گیری: ابزار اعتبارسنجی شده خودتنظیمی اختر و محمود دارای ساختار عاملی پایدار و پایایی مناسب در دانشجویان پرستاری و مامایی جنوب‌شرق ایران است و برای ارزیابی خودتنظیمی توصیه می‌شود. http://jccnursing.com/article-1-816-fa.pdf 2025-12-06 67 77 10.30491/JCC.18.1.67 خودتنظیمی دانشجویان تحلیل عاملی پرسشنامه ایران Background and aim: With the expansion of blended learning in medical education and the Ministry of Health’s requirement to conduct some classes virtually, academic self-regulation skills have gained increasing importance. This study aimed to examine the factor structure and reliability of the Academic Self-Regulation Questionnaire among nursing and midwifery students in southeastern Iran. Method: This cross-sectional descriptive study with a psychometric approach was conducted during the 2024–2025 academic year. The target population consisted of nursing and midwifery students from the universities of medical sciences in Kerman and Sistan and Baluchestan provinces. A total of 1,040 students were included in four groups: 150 for concurrent validity, 500 for exploratory factor analysis, 250 for confirmatory factor analysis, and 150 for test–retest reliability. The main instrument was the Academic Self-Regulation Questionnaire by Akhtar, and for concurrent validity, the Gomez self-regulation questionnaire was used. The questionnaire was culturally adapted using forward–backward translation, and content validity, construct validity, concurrent validity, Cronbach’s alpha, and test–retest reliability were confirmed. Statistical analyses included Pearson correlation, exploratory and confirmatory factor analyses, Cronbach’s alpha, Spearman–Brown coefficient, and test–retest reliability. Results: Content validity was confirmed by experts, with the Content Validity Ratio ranging from 0.80 to 1.0 and the Content Validity Index between 0.83 and 0.93. Exploratory factor analysis extracted five main factors, explaining 61.33% of the total variance. Confirmatory factor analysis indicated good fit for the five-factor model. The correlation between the Academic Self-Regulation Questionnaire and Gomez’s questionnaire was 0.76, demonstrating acceptable concurrent validity (P<0.01). Cronbach’s alpha for the total scale was 0.92 and ranged from 0.81 to 0.93 across dimensions. Additionally, both the Spearman–Brown coefficient and test–retest reliability was satisfactory (≥0.70), indicating stable reliability. Conclusion: The validated Academic Self-Regulation Scale demonstrates a stable factor structure and satisfactory reliability among nursing and midwifery students in southeastern Iran, and it is recommended for assessing academic self-regulation in blended learning environments. http://jccnursing.com/article-1-816-en.pdf 2025-12-06 67 77 10.30491/JCC.18.1.67 Self-regulation Students Factor analysis Questionnaire Iran Maryam Bastan Pira omomiomomi20@gmail.com 1 Department of Education Sciences, Payame Noor University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0000-1725-4451 Zahra Ghanbari Zarandi omomi2011@yahoo.com 2 Department of Psychology, Payame Noor University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-4239-4549 Alireza Kikha alirezakikha@outlook.com 3 Department of Educational Sciences, Farhangian University, 14665-889, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0009-0009-6750-045X Mohammadreza Mohammadi Soleimani omomi2011@gmail.com 4 Department of Educational Sciences, Farhangian University, 14665-889, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1496-2126 Elah-Nazar Ali-Soufi rm463222@gmail.com 5 Department of Psychology and Counseling, Farhangian University, 14665-889, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-6510-4546 Shahrzad Sanjari s9135052660@yahoo.com 6 Dept. of Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Geriatric Care Research Center, Rafsanjan university of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8773-5637