OTHERS_CITABLE سردبیر محترم دیابت وابسته به انسولین شایع‌ترین نوع دیابت در کودکان و نوجوانان است [1]. بسیاری از این بیماران با شرایطی به نام کتواسیدوز دیابتی (DKA) تشخیص داده می‌شوند که نرخ مرگ و میر آن حدود یک درصد است. (DKA) در کودکان معمولاً با کاهش سطح هوشیاری، تنفس عمیق و سریع، اسیدی شدن خون، قند خون بالا و کم‌آبی شدید همراه است. با توجه به این شرایط بحرانی، درمان این بیماران ترجیحاً در بخش‌های مراقبت‌های ویژه انجام می‌شود و در مواردی که امکان دیگری وجود ندارد، ممکن است در بخش‌های اورژانس هم درمان آنها انجام ‌شود [2]. یکی از درمان‌های کلیدی برای (DKA)، تزریق وریدی انسولین است. از آنجا که روش تهیه و تزریق وریدی انسولین در کودکان نسبت به بزرگسالان تفاوت‌هایی دارد، آشنایی با اصول استاندارد تهیه محلول انسولین وریدی برای کودکان و ارتباط بی‌نقص بین دستورات پزشک و اقدامات پرستاری، برای درمان موفقیت‌آمیز بسیار مهم است. این نوشته به بررسی روش تهیه انسولین برای درمان کودکان و برخی جنبه‌های مهم و عملی آن می‌پردازد. http://jccnursing.com/article-1-803-fa.pdf 2025-08-13 1 4 10.30491/JCC.17.3.1 دیابت کتواسیدوز انسولین Dear Editor Insulin-dependent diabetes mellitus is the most common form of diabetes in children and adolescents. Many of these patients are diagnosed with a condition called Diabetic Ketoacidosis (DKA), which has a mortality rate of approximately 1%. In children, DKA is typically characterized by reduced levels of consciousness, deep and rapid breathing, blood acidification, high blood glucose levels, and severe dehydration. Due to these critical conditions, treatment is preferably conducted in Intensive Care Units (ICUs), or, when necessary, in Emergency Rooms (ER). A key treatment for (DKA) is the administration of intravenous insulin. Since the method of preparing and administering intravenous insulin in children is somewhat different from that in adults, it is crucial to be well-versed in the standard principles of preparing intravenous insulin solutions in children, and to ensure clear communication between physician orders and nursing actions for successful treatment. This article aims to explain the method of insulin preparation for treating children, as well as some important and practical aspects of the process. http://jccnursing.com/article-1-803-en.pdf 2025-08-13 1 4 10.30491/JCC.17.3.1 Keywords: Diabetes Ketoacidosis Insulin. Reza Tavakolizadeh rtavakolizadeh@sina.tums.ac.ir 1 Department of Pediatric Endocrinology and Metabolism, Child Growth and Development Research Center, Imam Khomeini Hospital Complex, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Sevil Abdolmohamadian sevil_mohamadian@yahoo.com 2 Department of Pediatrics, Hakim Children's Hospital, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پرستاری در بخش‌های مراقبت ‌ویژه یکی از مهم‌ترین و حساس‌ترین حوزه‌های حرفه‌ای در نظام سلامت است و عملکرد شغلی پرستاران به عنوان فعالیت‌های مؤثر و متضمن کیفیت خدمات درمانی در انجام فعالیت‌ها و مسئولیت‌های مرتبط با مراقبت مستقیم از بیمار است. هوش ‌معنوی از جمله موارد مهمی هستند که در عملکرد پرستاران بخش‌های مراقبت ‌ویژه از درجه اهمیت بالایی برخوردارند. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش هوش ‌معنوی در پیش‌بینی عملکرد شغلی پرستاران بخش‌های مراقبت‌ ویژه بیمارستان‌های منتخب دانشگاه علوم پزشکی تبریز در سال 1403 انجام شد. روش‌ها: پژوهش حاضر  به روش مقطعی بر روی 259 پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ‌ویژه در سال 1403 انجام شد. در این پژوهش از روش نمونه‌گیری چند مرحله‌ای استفاده شد. به صورت در دسترس، چهار بیمارستان (امام رضا (ع)، سینا، شهید مدنی و رازی) که دارای بخش‌های مراقبت ‌ویژه بودند، انتخاب شد. سپس با توجه به میزان تعداد پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه، سهم هر بیمارستان به نسبت افراد واجد شرایط ورود به مطالعه تعیین شد. درون هر مرکز نیز نمونه‌گیری پرستاران بخش مراقبت ‌ویژه به صورت در دسترس انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه هوش ‌معنوی عبدالله‌زاده و پرسشنامه عملکرد شغلی (Paterson’s Job Performance Questionnaire) بود. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد سطح هوش‌معنوی اکثریت پرستاران(45/6 درصد) بالا که میانگین آن 15/068 ± 119/96 بود. اکثریت پرستاران (93/8 درصد) دارای عملکرد شغلی قوی با میانگین 7/579 ± 37/54 بودند. ارتباط بین هوش ‌معنوی و عملکرد شغلی ارتباط متوسط مستقیم و معنی‌داری (0/373 = r  و  0/001>P) وجود داشت. مدل رگرسیونی پیش‌بینی عملکرد شغلی توسط هوش ‌معنوی و عملکرد شغلی معنی‌دار بود (0/001>P) و 15 درصد واریانس عملکرد شغلی به وسیله پریشانی هوش ‌معنوی تبیین می‌شود. نتیجه‌گیری: امید است نتایج پژوهش حاضر بتواند در ارائه راهبردهای عملی در ارتقاء سطح آگاهی سیاستگذاران، مسئولان و پرستاران در جهت ارتقاء سطح هوش ‌معنوی و اثرات آنها بر میزان عملکرد شغلی پرستاران بخش‌های مراقبت‌ ویژه بکار رود. http://jccnursing.com/article-1-775-fa.pdf 2025-08-13 5 14 10.30491/JCC.17.3.5 هوش‌معنوی عملکرد شغلی پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه Background & aim: Nursing in Intensive Care Units (ICUs) is one of the most important and sensitive professional area in the health system. Nurses' job performance is effective and ensures the quality of health services in performing activities and responsibilities related to direct patient care. Spiritual intelligence is among the important issues that is of great importance in the performance of nurses in ICUs. Therefore, the present study aimed to determine the role of spiritual intelligence in predicting the job performance of nurses in ICUs of selected hospitals of Tabriz University of Medical Sciences in 2024. Methods: The present study was carried out by using a cross-sectional method on 259 nurses working in ICUs in 2024.In this research, a multi-stage sampling method was used. As available, four hospitals (Imam Reza (AS), Sinai, Shahid Madani and Razi) that had special care units were selected. According to the number of nurses in special care units, the share of each hospital was determined in proportion to the eligible people to enter the study. Within each center, sampling of special care nurses was done as available. Data collection tools included Abdullahzadeh's Spiritual Intelligence Questionnaire, and Paterson's Job Performance Questionnaire. Results: The findings revealed that the spiritual intelligence level of the majority of nurses (45.6%) was high with a mean 119.96 ± 15.068. The majority of nurses (93.8%) had strong job performance with a mean 37.54 ± 7.579. There was a significant and direct mean relationship between spiritual intelligence and job performance (r = 0.373, P>0.001). The regression model for predicting job performance was significant by spiritual intelligence (P>0.001) and 15% of the variance in job performance was explained by spiritual intelligence. Conclusion: The results of the present study can be used to provide practical strategies to improve the level of awareness of policymakers, officials and nurses in order to improve the level of spiritual intelligence and their effects on the level of job performance of nurses in ICUs. http://jccnursing.com/article-1-775-en.pdf 2025-08-13 5 14 10.30491/JCC.17.3.5 Spiritual Intelligence Job Performance Intensive Care Unit. Babak Rashti rashtibabak@gmail.com 1 shahed university AUTHOR Ali - Asgharzadeh ali.asgharzadeh72@gmail.com 2 Tabriz University of Medical Sciences AUTHOR Amir Teimourpour amir.teimourpour@gmail.com 3 High Institute for Research and Education in Transfusion Medicine, Tehran, Iran AUTHOR Maryam Jadid-Milani milani2000ir@yahoo.com 4 shahed university AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: جنگ‌ها همواره تهدیدی جدی برای جوامع بشری بوده‌اند. با پیشرفت تکنولوژی، جنگ‌های پیچیده‌تر از جمله حوادث(CBRNe) (شیمیایی، بیولوژیکی، رادیولوژیکی، هسته‌ای و انفجاری) به وجود آمده‌اند که خسارات جبران‌ناپذیری بر سلامت عمومی و محیط زیست وارد می‌کنند. این مطالعه به بررسی آمادگی بیمارستان‌ها و مراکز درمانی برای مواجهه با این حوادث می‌پردازد تا اقدامات بهبوددهنده شناسایی شوند. روش‌ها: این مطالعه به صورت یک مرور سیستماتیک و بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد. جستجوی منابع در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed/MEDLINE، EMBASE، Web of Science، Scopus، Cochrane Library، ScienceDirect و ProQuest به ‌منظور شناسایی مقالات مرتبط با آمادگی بیمارستان‌ها در مواجهه با حوادث (CBRNe) انجام شد و مقالات منتشرشده از ژانویه ۲۰۱۰ تا دسامبر ۲۰۲۳ مورد بررسی قرار گرفتند. معیارهای ورود شامل مطالعات مرتبط با آمادگی بیمارستان‌ها در پاسخ به حوادث (CBRNe) بود، در حالی که مقالاتی که بر آمادگی پیش‌بیمارستانی یا حوادث غیرمرتبط متمرکز بودند، حذف شدند. انتخاب مطالعات بر اساس مراحل پیشنهادی Tawfik و همکاران برای مرورهای سیستماتیک حوادث انجام شد. علاوه بر این، از چارچوب PICO به ‌منظور تدوین پرسش‌های تحقیقاتی مرتبط با جمعیت هدف، مداخلات و نتایج استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های این مطالعه نشان داد که آمادگی بیمارستان‌ها در مواجهه با حوادث (CBRNe) به سه حوزه اصلی تجهیزات و زیرساخت‌ها، آموزش پرسنل، و مدیریت و پروتکل‌ها وابسته است. تأمین تجهیزات مناسب، برگزاری آموزش‌های تخصصی و تمرین‌های عملی منظم، و تدوین پروتکل‌های به ‌روز، از عوامل کلیدی برای بهبود واکنش به شرایط بحرانی هستند. این نتایج همسو با مطالعات پیشین، بر اهمیت ارتقای مداوم این حوزه‌ها تأکید دارد. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که آمادگی بیمارستان‌ها برای مواجهه با حوادث (CBRNe) به‌ ویژه در زمینه ارتقای تجهیزات حفاظتی، آموزش کارکنان و تدوین پروتکل‌های مدیریتی، نیازمند بهبود است. آموزش‌های مستمر و برگزاری مانورهای عملیاتی می‌تواند نقش مهمی در ارتقای مهارت‌ها و کاهش تلفات در شرایط بحرانی ایفا کند. با توجه به اهمیت آمادگی نظام سلامت در مواجهه با این حوادث، پیشنهاد می‌شود در مطالعات آتی، آمادگی مراکز پیش‌بیمارستانی نیز به ‌طور جامع بررسی شود. http://jccnursing.com/article-1-785-fa.pdf 2025-08-13 15 26 10.30491/JCC.17.3.15 آمادگی بیمارستان آمادگی اضطراری بلایا حوادث CBRNe مرور نظام‌مند Background & aim: Wars have always posed a significant threat to human societies. With the advancement of technology, more complex conflicts, including Chemical, Biological, Radiological, Nuclear, and Explosive (CBRNe) incidents have emerged, causing irreparable harm to public health and the environment. This study investigates the preparedness of hospitals and healthcare centers to respond to such incidents, aiming to identify measures for improvement. Methods: This study was conducted as a systematic review following PRISMA guidelines. A comprehensive literature search was performed in databases including PubMed/MEDLINE, EMBASE, Web of Science, Scopus, Cochrane Library, Science Direct, and ProQuest to identify articles related to hospital preparedness for CBRNe incidents. Articles published between January 2010 and December 2023 were reviewed. The inclusion criteria focused on studies addressing hospital preparedness for responding to CBRNe incidents, while articles centered on prehospital preparedness or unrelated events were excluded. Study selection followed the systematic review steps proposed by Tawfik et al. for disaster research. Additionally, the PICO framework was employed to formulate research questions regarding the target population, interventions, and outcomes. Results: The findings of this study revealed that hospital preparedness for CBRNe incidents depends on three main domains: equipment and infrastructure, personnel training, and management and protocols. Key factors for improving critical response include ensuring the availability of appropriate equipment, providing specialized training and regular drills, and developing updated protocols. These results align with previous studies, underscoring the importance of continuous advancements in these areas. Conclusion: The results of this research highlight the need to enhance hospital preparedness for CBRNe incidents, particularly in terms of improving protective equipment, staff training, and managerial protocol development. Continuous education and operational drills can play a crucial role in improving skills and reducing casualties in crisis situations. Considering the importance of health system preparedness in addressing these incidents, future studies are recommended to comprehensively assess prehospital preparedness as well. http://jccnursing.com/article-1-785-en.pdf 2025-08-13 15 26 10.30491/JCC.17.3.15 Hospital Preparedness Emergency Preparedness Disasters CBRNe Incidents Systematic Review. Ali Rahmani rahmani4143@gmail.com 1 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR ehsan abadinia ehsanabadi70@gmail.com 2 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Science, Tehran, Iran AUTHOR abdollah sagahfi saghafi.abdollah@yahoo.com 3 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Mehdi Jafari-Oori m.jafarioori@gmail.com 4 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Hosein Mahmoudi h.mahmoudi53@gmail.com 5 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Javad Shojafard j.shojafard.59@gmail.com 6 Department of Health, Safety and Environmental Management, University of Rehabilitation Sciences and Community Health, Tehran, Iran AUTHOR Nasim Abbaszadeh n.abbaszadeh1996@gmail.com 7 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Science, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پرستاری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه مستلزم هوشیاری مداوم، نظارت دقیق و مداخلات سریع است تا پرستار با جمع‌آوری اطلاعات کامل و به موقع از بیمار مراقبت و مداخله مناسب را به عمل آورد و از پیامدهای منفی قابل پیشگیری جلوگیری نماید. مطالعه حاضر با هدف تعیین هوشیاری پرستاران در مراقبت از بیماران در بخش‌های مراقبت ویژه انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی است که به صورت مقطعی با مشارکت 203 پرستار بخش مراقبت‌های ویژه که به روش سرشماری انتخاب شدند، در بیمارستان‌های آموزشی استان کردستان در سال 1402، انجام شد. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی و پرسشنامه استاندارد هوشیاری پرستاران (NVS) با پاسخ لیکرتی پنج گزینه‌ای و دامنه نمره کل 200-40 جمع‌آوری شد. یافته‌ها: میانگین نمره کل هوشیاری پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه (15/73 ± 147/91) بود. هوشیاری پرستاران بر اساس جنسیت، رده سنی، سابقه کار، میانگین ساعات کاری در ماه، نوع شیفت، علاقه به حرفه پرستاری، سابقه تذکر کتبی از سوی مرکز درمانی و دارای سابقه توبیخ از سوی مرکز درمانی دارای تفاوت آماری معناداری بود؛ (سطح معناداری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد). نتیجه‌گیری: پرستاران در وضعیت بالاتر از حد انتظار از سطح هوشیاری قرار دارند. با این حال بکارگیری اقدامات اصلاحی مؤثر جهت بهبود هوشیاری پرستاران در مراقبت از بیمار برای ارائه مراقبت با کیفیت‌تر از بیماران و پیشگیری از عوارض ضروری است. http://jccnursing.com/article-1-799-fa.pdf 2025-08-13 27 36 10.30491/JCC.17.3.27 پرستار هوشیاری پرستار بخش مراقبت‌های ویژه مراقبت Background & aim: Nursing in Intensive Care Units (ICUs) requires constant vigilance, close monitoring, and rapid interventions in order to provide appropriate care and intervention by collecting complete and timely information from the patient and to prevent preventable negative outcomes. The present study was conducted with the aim of determining the vigilance of nurses in caring for patients in ICUs. Methods: The present study was a descriptive-analytical type that was conducted with a cross-sectional method with the participation of 203 ICU nurses who were selected by census method. Data were collected using a demographic information form and the Nurses' Vigilance Standard (NVS) questionnaire with a five-choice Likert response and a total score range of 40-200. Results: The mean total vigilance score of ICU nurses was 147.91 ± 15.73. Nurses' alertness was statistically significantly different based on gender, age group, work experience, average working hours per month, shift type, interest in nursing profession, history of written warning from the medical center, and history of reprimand from the medical center (P<0.05). Conclusion: Nurses vigilance was higher than the expected average. However, implementing effective corrective measures to improve nurses' alertness in patient care is essential to provide better quality care to patients and prevent complications.   http://jccnursing.com/article-1-799-en.pdf 2025-08-13 27 36 10.30491/JCC.17.3.27 Nurse Nursing Vigilance Intensive Care Unit Care Kimia Bigdeli k.bigdeli1377@gmail.com 1 School of Nursing and Midwifery, Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Sina Valiee Sinavaliee@yahoo.com 2 School of Nursing and Midwifery, Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Eghbal Zand Karimi eghbal1363@gmail.com 3 School of Medicine, Medical Education Studies and Development Center Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Salam Vatandost vatandost1366@gmail.com 4 School of Nursing and Midwifery, Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: ارزیابی فرسودگی شغلی پرستاران به ‌عنوان یک راهکار پیشگیرانه در ارتقای سلامت روانی و بهبود کیفیت زندگی آنها اهمیت ویژه‌ای دارد. با توجه به فشارهای کاری شدید در دوران همه‌گیری کرونا، نیاز به ابزار ویژه پرستاران برای سنجش فرسودگی شغلی آنان احساس می‌شد. هدف این مطالعه طراحی و اعتبارسنجی پرسشنامه‌ای جدید برای ارزیابی فرسودگی شغلی پرستاران شاغل در استان هرمزگان بود. روش‌ها: این مطالعه با استفاده از روش مطالعه آمیخته متوالی اکتشافی (ترکیب روش‌های کیفی و کمی) انجام شد. جامعه آماری شامل پرستاران شاغل در استان هرمزگان در سال 1401 بود. در مرحله نخست، سؤالات اولیه پرسشنامه از طریق مصاحبه استخراج شد. سپس 590 پرستار به‌ صورت تصادفی انتخاب شدند. از این تعداد، 100 نفر برای بررسی روایی همزمان، 290 نفر برای تحلیل عاملی اکتشافی، 150 نفر برای تحلیل عاملی تأییدی و 40 نفر برای بررسی پایایی شرکت داشتند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه فرسودگی شغلی محقق‌ساخته و پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاک- جکسون بود. روایی ابزار با روش‌های صوری، محتوایی، تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی و همگرا و پایایی آن با استفاده از روش‌های همسانی درونی، پایایی تصنیفی و آزمون- بازآزمون بررسی شد. یافته‌ها: پرسشنامه طراحی‌شده در ارزیابی روایی صوری (کیفی و کمی) قابل‌ قبول است، هرچند دو گویه اصلاح و بازبینی شد. روایی محتوایی نیز تأیید شد، اما اصلاحاتی در برخی گویه‌ها انجام گرفت. تحلیل عاملی اکتشافی پنج عامل اصلی را با 74/23 درصد واریانس شناسایی کرد و ساختار پرسشنامه با 29 سؤال تأیید شد. تحلیل عاملی تأییدی مدل پنج‌عاملی را با شاخص‌های2/30 = χ²/df، 0/91 = GFI، 0/91 = CFI، 0/91 = IFI، 0/87 = NFI، 0/87 = AGFI، 0/79 = PNFI و 0/93 = RMSEA تأیید نمود. تحلیل روایی همگرا، همبستگی مناسبی را نشان داد (0/71 =r ). ضریب آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 0/93 و برای خرده‌مقیاس‌ها بیش از 0/80 بود. پایایی پرسشنامه با آزمون بازآزمون و ضریب همبستگی 0/91 نیز تأیید شد (0/01>P). نتیجه‌گیری: پرسشنامه فرسودگی شغلی طراحی‌شده ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی فرسودگی شغلی پرستاران شاغل در استان هرمزگان است و می‌تواند به‌ عنوان یک ابزار علمی و کاربردی مورد استفاده قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-789-fa.pdf 2025-08-13 37 48 10.30491/JCC.17.3.37 فرسودگی شغلی پرستاران روان‌سنجی پرسشنامه‌ تحلیل عاملی Background & aim: Evaluating burnout among nurses is critical as a preventive strategy for enhancing mental health and improving their quality of life. Given the intense work pressures during the COVID-19 pandemic, there was a perceived need for a specialized instrument to assess nurses’ burnout. This study aimed to design and validate a new questionnaire for evaluating burnout among nurses working in Hormozgan province. Methods: This research employed a sequential exploratory mixed-method approach, combining qualitative and quantitative techniques. The statistical population included nurses working in Hormozgan Province in 2022. Initially, the preliminary questionnaire items were developed through interviews. Subsequently, 590 nurses were randomly selected. Among them, 100 participated in concurrent validity analysis, 290 in exploratory factor analysis, 150 in confirmatory factor analysis, and 40 in reliability testing. The tools used in this study included a researcher-developed burnout questionnaire and the Maslach Burnout Inventory. The validity of the instrument was assessed through face validity, content validity, exploratory and confirmatory factor analyses, and convergent validity. Reliability was evaluated using internal consistency, split-half reliability, and test-retest methods. Results: The designed questionnaire demonstrated acceptable results in evaluating face validity (both qualitative and quantitative), although two items were revised. Content validity was also confirmed, with modifications made to certain items. Exploratory factor analysis identified five main factors explaining 74.23% of the total variance, and the structure of the questionnaire was confirmed with 29 items. Confirmatory factor analysis validated the five-factor model with indices of χ²/df=2.30, GFI=0.91, CFI=0.91, IFI=0.91, NFI=0.87, AGFI=0.87, PNFI=0.79, and RMSEA=0.93. Convergent validity analysis showed a strong correlation (r=0.71). Cronbach's alpha coefficient was 0.93 for the entire questionnaire and over 0.80 for subscales. Test-retest reliability with a correlation coefficient of 0.91 further confirmed the reliability of the questionnaire (P<0.01). Conclusion: The newly designed burnout questionnaire is a valid and reliable tool for assessing burnout among nurses in Hormozgan province, and it can serve as a scientific and practical instrument in both research and clinical settings. http://jccnursing.com/article-1-789-en.pdf 2025-08-13 37 48 10.30491/JCC.17.3.37 Burnout Nurses Psychometrics Questionnaire Factor Analysis Sadaf Bahmaniar sadafbahmanyar@outlook.com 1 Department of Psychology, Bandar Abbas Branch, Islamic Azad University, Bandar Abbas, Iran AUTHOR Azita Amirfakhraie amirfakhraeishz@gmail.com 2 Department of Psychology, Bandar Abbas Branch, Islamic Azad University, Bandar Abbas, Iran AUTHOR mohammadreza mohamadisoliemani omomi2011@gmail.com 3 Department of Educational Sciences, Farhangian University, P.O. Box 14665-889, Tehran, Iran AUTHOR Eghbal Zarei omomi8627@gmail.com 4 Department of Psychology, University of Hormozgan, Bandar Abbas, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: به تأخیرافتادن یا فراموش شدن مراقبت‌های پرستاری، می‌تواند با عوارض جدی، مرگ و میر و نارضایتی بیماران، اعضای خانواده و مدیران همراه باشد. روابط پرستار و پزشک نقش مهمی در مدیریت مراقبت‌های پرستاری فراموش‌شده ایفا می‌کند. این مطالعه، با هدف بررسی رابطه بین پزشک و پرستار در پیش‌بینی مراقبت پرستاری فراموش‌شده در پرستاران بخش مراقبت ویژه انجام شد. روش‌ها: این مطالعه توصیفی- مقطعی با نمونه‌گیری به روش سرشماری در سال 1402 از 7 بهمن تا 16 اسفند بر روی ۱۸۰ پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان‌های دولتی شهری در شمال ایران انجام شد. ابزار پژوهش پرسشنامه دو بخشی شامل بررسی مراقبت‌های پرستاری فراموش‌ شده کالیش، ویژگی محیط کار پرستاری و فرم مشخصات جمعیت‌شناختی است. ابعاد پرسش‌نامه ویژگی محیط کار شامل مشارکت پرستاران در امور بیمارستانی، مبانی و اساس پرستاری برای کیفیت مراقبت، توانایی مدیریت پرستار، رهبری و پشتیبانی پرستاران، نیروی انسانی و کفایت منابع و روابط پزشک و پرستار بود. روایی پرسش‌نامه‌ها در مطالعات قبلی در ایران مورد تأیید قرار گرفته و پایایی آن نیز قابل قبول بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل رگرسیون خطی چندگانه و ساده تحلیل شدند. یافته‌ها: تعداد 180 پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه با میانگین سنی 7/37 ± 32/99 سال که بیشتر آنها زن و دارای تحصیلات کارشناسی بودند، در مطالعه شرکت کردند. تحلیل رگرسیون تعدیل شده نشان داد، متغیرهای «مبانی و اساس پرستاری برای کیفیت مراقبت» (0/955- =B  و 0/019=P ) و «روابط پزشک و پرستار» (3/740 =B  و 0/001>P) به میزان 19/3 درصد مراقبت پرستاری فراموش‌ شده در پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه را پیش‌بینی کردند. نتیجه‌گیری: نتیجه این مطالعه نشان داد، رابطه حرفه‌ای خوب پزشک و پرستار می‌تواند سبب افزایش مراقبت‌های پرستاری فراموش شده شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت و سیاست مراقبت‌های بهداشتی باید بر روابط حرفه‌ای پرستار و پزشک، بهبود محیط‌های کاری برای کاهش مراقبت‌های پرستاری فراموش‌ شده و بهبود نتایج بیمار تمرکز کند. جستجوی علل احتمالی، نیاز به مطالعه بیشتر دارد. http://jccnursing.com/article-1-786-fa.pdf 2025-08-13 49 58 10.30491/JCC.17.3.49 مراقبت پرستاری فراموش شده ارتباط پزشک پرستار بخش مراقبت ویژه Background & aim: Delayed or Missed nursing care can be associated with serious complications, mortality, and dissatisfaction among patients, family members, and managers. The nurse-physician relationship plays an important role in managing missed nursing care. This study aimed to investigate the relationship between the physician and nurse in predicting missed nursing care in intensive care unit nurses. Methods: This descriptive-cross-sectional study was conducted using census sampling in 2024 on 180 nurses working in the Intensive Care Units (ICUs) of public hospitals in a city in northern Iran. The research tool was a two-part questionnaire including, the MISSCARE survey for missed nursing care, the Practice Environment Scale of the Nursing Work Index (PES-NWI) and demographic characteristics form. The dimensions of the PES-NWI included nurse participation in hospital affairs, nursing foundations for quality of care, nurse manager ability, leadership, and support of nurses, staffing and resource adequacy, and nurse-physician relationships. The validity of the questionnaires has been confirmed in previous studies in Iran, and their reliability was also acceptable. Data were analyzed using multiple and simple linear regression analysis. Results: A total of 180 nurses working in intensive care units with a mean age of 32.99 ± 7.37 years, most of whom were women and had bachelor's degrees, participated in the study. Adjusted regression analysis showed that, considering the remaining variables in the model, the variables "nursing foundations for quality of care" (B = -0.955, P = 0.019) and "Collegial nurse-physician relations" (B = 3.740, P<0.001) explained 19.3% of the missed nursing care among intensive care unit nurses. Conclusion: The results of this study showed that a good professional relationship between a doctor and a nurse can increase the incidence of missed nursing care. The findings suggest that healthcare management and policy should focus on the professional relationship between a doctor and a nurse, improving work environments to reduce missed nursing care, and improving patient outcomes. Further study is needed to explore possible causes. http://jccnursing.com/article-1-786-en.pdf 2025-08-13 49 58 10.30491/JCC.17.3.49 Missed Nursing Care Relationship Physician Nurse Intensive Care Unit. Mohammad Hashem Gholampour gholampourmohammad0@gmail.com 1 Student Research Committee, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Fatemeh Hajihosseini fatemeh.hajihosseini@gmail.com 2 Department of Nursing, Amol Faculty of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Roghieh Nazari rnazari@mazums.ac.ir 3 Department of Nursing, Amol Faculty of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Hamid Sharif-Nia pegadis@yahoo.com 4 Department of Nursing, Amol Faculty of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: با توجه به پیامدهای پدیده تجربه دومین قربانی برای پرستاران، شناخت بیشتر و تعیین عوامل مرتبط با آن به منظور داشتن استراتژی مناسب جهت کاهش اثرات منفی آن ضروری است. لذا این مطالعه با هدف تعیین ارتباط تجربه دومین قربانی در پرستاران با فرهنگ ایمنی بیمار در بخش مراقبت ویژه انجام شد. روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، 250 پرستار به روش نمونه‌گیری تمام شماری و بر اساس معیارهای ورود، وارد مطالعه شدند. جهت گردآوری داده‌ها از فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه "فرهنگ ایمنی بیمار" و پرسشنامه "تجربه دومین قربانی و حمایت" استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تی مستقل، یو من ویتنی، آنووای یک طرفه، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تجزیه و تحلیل شدند. سطح معنی‌داری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار تجربه دومین قربانی 14/30 ± 108/16 (در حد متوسط) بود. ابعاد "اشکال حمایتی که مورد تمایل است" و"حمایت خانوادگی" با کسب نمره به ترتیب 3/48 و 3/42 از 5 بالاترین نمره و ابعاد "حمایت همکاران" و "تنیدگی جسمی" با کسب نمره 2/64 از 5 پایین‌ترین ابعاد بودند. نمره میانگین کل فرهنگ ایمنی در حد متوسط بود. 36/72 درصد شرکت‌کنندگان فرهنگ ایمنی را بالا، 30/05 درصد متوسط و 33/21 درصد پایین گزارش کردند. نتایج آزمون رگرسیون خطی نشان داد که تجربه دومین قربانی با فرهنگ ایمنی در شرکت‌کنندگان در پژوهش رابطه مثبت معنی‌دار وجود دارد ( 0/000 = P و 0/434 =r ). نتیجه‌گیری: ارتقای فرهنگ ایمنی می‌تواند باعث کاهش اثرات منفی تجربه دومین قربانی در پرستاران شود. لذا می‌توان در برنامه‌ریزی‌ برای کاهش تجربه دومین قربانی به فرهنگ ایمنی بیشتر توجه نمود و با توسعه فرهنگ ایمنی غیر تنبیهی در سازمان و بهبود محیط کار پرستاران، تجربه دومین قربانی را کاهش داد. http://jccnursing.com/article-1-779-fa.pdf 2025-08-13 59 67 10.30491/JCC.17.3.59 تجربه دومین قربانی فرهنگ ایمنی بخش مراقبت ویژه پرستار Background & aim: Considering the consequences of the second victim experience for nurses, further understanding of this phenomenon and identifying its related factors are essential to develop appropriate strategies for mitigating its negative effects. This study aimed to determine the relationship between the second victim experience among nurses and patient safety culture in the Critical Care Units (CCUs). Methods: In this cross-sectional study, 250 nurses were recruited via census sampling based on inclusion criteria: willingness to participate, a minimum Bachelor’s degree in nursing, at least one year of ICU work experience, and a history of medical errors in the past year. Data were collected using a demographic form, the "Patient Safety Culture" questionnaire, and the "Second Victim Experience and Support" questionnaire. Data were analyzed using independent t-test, Mann-Whitney U-test, one-way ANOVA, Pearson correlation coefficient, and linear regression. A significance level of less than 0.05 was considered. Results: The mean score of the second victim experience was 108.16 ± 14.30, indicating a moderate level. Among the dimensions of the second victim experience, "desired supportive measures" and "family support" scored highest (3.48/5 and 3.42/5, respectively), while "colleague support" and "physical strain" scored lowest (2.64/5). The overall patient safety culture score was moderate, with 36.72% reporting high, 30.05% moderate, and 33.21% low safety culture. Linear regression revealed a significant positive correlation between the second victim experience and patient safety culture (r = 0.434, P = 0.000). Conclusion: Enhancing safety culture may reduce the negative impacts of the second victim experience. Therefore, prioritizing safety culture in organizational planning, fostering a non-punitive safety culture, and improving nurses’ work environments could mitigate the second victim phenomenon. http://jccnursing.com/article-1-779-en.pdf 2025-08-13 59 67 10.30491/JCC.17.3.59 Second Victim Experience Safety Culture Critical Care Units Nurses Ayoub Ostovar ostwar58@gmail.com 1 Student Research Committee, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Salam Vatandost vatandost1366@gmail.com 2 Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Abbas Aghaei aqaei.a@gmail.com 3 Social Determinants of Health Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Kamal Salehi salehi5359@gmail.com 4 Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: دوش گرفتن بعد جراحی پیوند عروق کرونر اقدامی است که نحوه و زمان انجام آن از مسایل مبتلا به بیماران است. دوش گرفتن یا حمام کردن زود هنگام باعث تحرک زود هنگام بیمار می‌شود که از ایجاد ترومبوز ورید عمقی جلوگیری می‌کند و از طرف دیگر موجب تشویق بیمار به تنفس‌های عمیق می‌شود که می‌تواند از عفونت قفسه سینه جلوگیری کند. این مطالعه با هدف تعیین اثرات دوش گرفتن زود هنگام پس از جراحی پیوند شریان کرونر بر درد و راحتی بیمار انجام شد. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی است که در آن 88 بیمار تحت جراحی بای پس عروق کرونر و بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان حضرت ولیعصر(عج) فراجا به روش تصادفی‌سازی بلوکی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. 3 نفر از گروه مداخله به علت تامپوناد، ترومبوز شریان رادیال و دلیریوم و 3 نفر از گروه کنترل (2 نفر به علت طولانی شدن زمان خروج چست تیوب‌ها بیش از 72 ساعت و یک نفر به علت فوت به دنبال نارسایی قلبی و ایست قلبی تنفسی) از مطالعه خارج شدند. بیماران در گروه کنترل تا زمانی که در بیمارستان بودند دوش نگرفتند بلکه زمان دوش گرفتن آنها در روز ترخیص در منزل و به صورت روزانه بود. گروه آزمون بر اساس پروتکل از 48 تا 72 ساعت بعد از عمل، روزانه یک بار دوش گرفتند و فرآیند حمام کردن و ارزیابی‌ها به صورت روزانه تا زمان ترخیص ادامه یافت. در هنگام ترخیص از بیماران خواسته شد که روزانه حمام کردن را ادامه دهند و در روز چهاردهم بعد از عمل (یک هفته بعد از ترخیص)، جهت پیگیری بررسی زخم، تنظیم داروها و ادامه درمان به نزد جراح خود در درمانگاه مراجعه کنند. اولین ارزیابی درد و راحتی 48 تا 72 ساعت بعد از عمل و سپس روزانه 30 دقیقه بعد از دوش گرفتن توسط محقق انجام شد. درد با استفاده از مقیاس بینایی آنالوگ (VAS) ارزیابی شد. نمرات بالا نشان دهنده درد شدید بود. راحتی با استفاده از مقیاس بینایی آنالوگ (VAS) ارزیابی شد نمرات بالا نشان‌دهنده راحتی بیشتر بود. یافته‌ها: بین دوش گرفتن زود هنگام و میزان درد و راحتی بیماران ارتباط معنی‌داری وجود داشت. درد در همه ارزیابی‌ها در گروه مداخله کمتر از گروه کنترل بود. راحتی در همه ارزیابی‌ها در گروه مداخله بیشتر از گروه کنترل بود. نتیجه‌گیری: دوش گرفتن زود هنگام پس از جراحی پیوند شریان کرونر بر درد و راحتی بیمار تأثیر مستقیم دارد. نتایج نشان دادند که دوش گرفتن زود هنگام پس از جراحی پیوند شریان کرونر باعث کاهش میزان درد و افزایش میزان راحتی بیمار می‌شود. http://jccnursing.com/article-1-777-fa.pdf 2025-08-13 68 77 10.30491/JCC.17.3.68 بای پاس شریان کرونر درد راحتی بیمار دوش گرفتن زود هنگام Background & aim: Showering after coronary artery transplant surgery is a procedure that the way and time of doing it is one of the problems of patients.  Taking a shower or bathing early causes the patient to move early, which prevents deep vein thrombosis, and on the other hand, encourages the patient to take deep breaths, which can prevent chest infection. This study aims to reveal the effects of early showering after coronary artery bypass surgery on pain and patient comfort. Methods: This research is a randomized clinical trial study in which 88 patients who underwent coronary artery bypass surgery and were hospitalized in the special care department of Valiasr Hospital were divided into two control and experimental groups using a block randomization method. Three patients from the intervention group due to tamponade, radial artery thrombosis and delirium and three from the control group (two patients due to prolongation of chest tube removal time more than 72 hours and one patient because of death due to heart failure and cardiorespiratory arrest) were excluded from the study. As the patients in the control group did not take a shower until they were in the hospital, but their showering time was at home on the day of discharge and on a daily basis. According to the protocol, the test group took a shower once a day from 48 to 72 hours after the operation, and the bathing process and evaluations continued daily until discharge. At the time of discharge, the patients were asked to continue bathing daily and on the 14th day after the operation (one week after the discharge), they were asked to visit their surgeon at the clinic for follow-up wound examination, adjustment of medications and continuation of treatment. The first evaluation of pain and comfort was done 48 to 72 hours after the operation and then daily 30 minutes after showering by the researcher. Pain was assessed using a Visual Analogue Scale (VAS). Results: There was a significant relationship between early showering and the level of pain and comfort of the patients. Pain was lower in all evaluations in the intervention group than in the control group. Comfort was higher in all evaluations in the intervention group than in the control group. Conclusion: Early showering after coronary artery bypass surgery has a direct effect on patient pain and comfort. The results showed that early showering after coronary artery bypass surgery reduces pain and increases patient comfort. http://jccnursing.com/article-1-777-en.pdf 2025-08-13 68 77 10.30491/JCC.17.3.68 Coronary Artery Bypass Pain Patient Comfort Taking an Early Shower Mohsen Safarabadi mohsen.safarabadi@shahed.ac.ir 1 Intensive Care Nursing Department, Hazrat Vali Asr Hospital, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR Mohammad Reza Heydari mheidari@shahed.ac.ir 2 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR Shima Haghani shima_haghani@yahoo.com 3 Nursing Care Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR