OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: اغلب بیماران آسیب‌دیده مغزی بستری در بخش مراقبت ویژه، قادر به گزارش درد خود نیستند و برای بررسی درد آنان ابزار CPOT-Neuro توسعه یافته است. اما ممکن است این بیماران، با توجه ‌به شرایط بالینی، رفتارهای درد متفاوتی از خود نشان دهند؛ لذا این مطالعه با هدف مقایسه رفتارهای درد در بیماران آسیب‌دیده مغزی مبتنی بر ویژگی‌های بالینی آنان انجام شد. روش‌ها: این پژوهش مقطعی بر روی ۱۳۲ بیمار آسیب مغزی در شهر آمل که به روش در دسترس از آذر تا اسفند ۱۴۰۲ وارد مطالعه شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از چک لیست جمعیت‌شناختی و ابزار مشاهده درد بحرانی- عصبی جمع‌آوری شد. رفتار بیماران قبل، حین و بعد از تغییر وضعیت (رویه دردزا) مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: با توجه به فراوانی رفتارهای درد مشاهده شده در حین رویه دردزا، در کل ۱۰۵ بیمار تغییر در حالت چهره، ۱۳ بیمار پاسخ خودمختار، ۸۸ نفر حرکات بدنی، ۴۶ بیمار تغییر در صداسازی و تحمل ونتیلاتور و ۳۱ بیمار تغییر تون عضلانی را نشان دادند. با مقایسه فراوانی این رفتارها در حین رویه دردزا بر اساس ویژگی‌های بالینی، شانس مشاهده حرکات بدن در حین رویه دردزا در بیماران غیرتروماتیک ۶۰ درصد کمتر از بیماران تروماتیک بود (P<۰.۰۵) احتمال مشاهده پاسخ خودمختار، صداسازی/ تحمل ونتیلاتور و تغییر تون عضلانی با بهبودی سطح هوشیاری، کاهش یافت (P<۰.۰۵) همچنین شانس مشاهده پاسخ خودمختار، حرکات بدن، صداسازی/ تحمل ونتیلاتور و تغییر تون عضلانی با تغییر سطح آرام‌سازی بیمار افزایش یافت (P<۰.۰۵) و احتمال مشاهده تغییر تون عضلانی در بیماران تحت تهویه مکانیکی ۷۴ درصد کمتر از بیماران بدون تهویه مکانیکی بوده است (P<۰.۰۵). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که فراوانی رفتارهای درد مشاهده شده در بیماران آسیب ‌دیده مغزی بر اساس نوع آسیب مغزی، سطح هوشیاری، سطح آرام‌سازی و نحوه تنفس متفاوت بود. این یافته‌ها، اهمیت در نظرگرفتن ویژگی‌های بالینی را هنگام ارزیابی و مدیریت درد این بیماران برجسته می‌کند. http://jccnursing.com/article-1-770-fa.pdf 2024-11-02 1 8 10.30491/JCC.17.1.1 آسیب مغزی درد رفتار اندازه گیری درد بخش‌ مراقبت‌های ویژه Background & aim: Most of the brain-injured patients hospitalized in the Intensive Care Unit (ICU) are not able to report their pain. In order to assess their pain, the CPOT-Neuro has been developed. Actually they may indicate different pain behaviors according to clinical conditions. Therefore, this study was conducted with the aim of comparing pain behaviors in brain-injured patients based on their clinical characteristics. Methods: This cross-sectional study was carried out on 132 brain-injured patients in Amol city, Iran who were enrolled in the study from December 2023 to March 2024. Data were collected using a demographic checklist and a Critical-Care Pain Observation Tool Neuro (CPOT-Neuro). Patients' behaviors were evaluated before, during and after change position (nociceptive procedure). Results: According to the frequency of pain behaviors observed during nociceptive procedure, a total of 105 patients indicated changes in facial expression, 13 patients in autonomic response, 88 patients in body movements, 46 patients in vocalization/ventilator tolerance and 31 patients indicated changes in muscle rigidity. By comparing the frequency of these behaviors during nociceptive procedure based on clinical characteristics, the chance of observing body movements during nociceptive procedure in non-traumatic patients was 60% lower than in traumatic patients (P<0.05). The probability of observing the autonomic response, vocalization/ ventilator tolerance and muscle rigidity during the nociceptive procedure decreased with the improvement of the level of consciousness (P<0.05). In addition, the chance of observing the autonomic response, body movements, vocalization/ ventilator tolerance and muscle rigidity during nociceptive procedure increased with the change in patients' sedation (P<0.05). The possibility of observing a change in muscle rigidity during nociceptive procedure in patients under mechanical ventilation was 74% lower than in patients without mechanical ventilation (P<0.05). Conclusion: This study showed that pain behaviors in brain-injured patients were different based on the type of brain-injury, the level of consciousness, the level of sedation and the way of breathing. These findings highlight consideration of clinical characteristics when evaluating and managing pain in these patients. http://jccnursing.com/article-1-770-en.pdf 2024-11-02 1 8 10.30491/JCC.17.1.1 Brain Injury Pain Behaviors Pain Measurement Intensive Care Units. Melika Kaviani melikakaviani8@gmail.com 1 Student Research Committee, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Hamid Sharif- Nia pegadis@yahoo.com 2 Department of Nursing, Amol School of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Saeed Barzegari barz_saeed@yahoo.com 3 Department of Paramedicine, Amol Faculty of Paramedicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Roghieh Nazari rnazari@mazums.ac.ir 4 Department of Nursing, Amol School of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: سطوح D-dimer به عنوان نشانگرهای شدت بیماری و نرخ مرگ و میر در بیماران مبتلا به کووید-19 شناخته می‌شوند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین سطوح COVID-19 و شدت بیماری در بیماران بستری مبتلا به کووید-19 انجام شد. روش‌ها: در این مطالعه مقطعی که از اسفند ماه سال 1401 تا دی ماه 1402 به مدت هشت ماه صورت گرفت، ۲۳۱ بیمار تأیید مبتلا به COVID-19 که در بیمارستان چمران تهران بستری شده بودند، ارزیابی شدند. سطوح COVID-19 و همچنین داده‌های بالینی و پاراکلینیکی استخراج شدند. شدت بیماری با استفاده از پالس اکسی متری و اندازگیری اشباع اکسیژن خون (SpO2) ارزیابی شد. یافته‌ها: افراد مورد مطالعه شامل ۱۳۴ مرد (۵۸ درصد) و ۹۷ زن (۴۲ درصد) با میانگین سنی ۶۱ سال بودند. سطوح بالاتر ِD-dimer با سطوح پایین‌تر SpO2 ارتباط داشتند. بیماران با سطح SpO2 کمتر از ۹۰ درصد، میانگین سطح ِD-dimer به ‌طور معنی‌داری بالاتری نسبت به بیماران با SpO2  کمتر از ۹۰ درصد (۲۵۸۹ در مقابل ۵۱۷ نانوگرم بر میلی‌لیتر،P>0/001 داشتند. همچنین یک همبستگی منفی متوسط بین سطح  COVID-19و SPO2 (r=-0.624) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ارتباط معکوس بین سطح ِD-dimer و SpO2 که نمایانگر شدت بیماری در بیماران مبتلا به COVID-19 است، نشان می‌دهد که D-dimer می‌تواند به عنوان یک نشانگر پیش‌بینی‌کننده در این بیماران مورد استفاده قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-768-fa.pdf 2024-11-02 9 14 10.30491/JCC.17.1.9 ویروس کرونا D-dimer کووید-19 تست سرولوژی. Background & aim: D-dimer levels have been recognized as significant markers for assessing disease severity and mortality in patients with COVID-19. This research aims to examine the correlation between D-dimer levels and disease severity in hospitalized COVID-19 patients. Methods: Conducted over an eight-month period from March 2023 to January 2024, this cross-sectional study evaluated 231 confirmed COVID-19 patients admitted to Chamran Hospital. D-dimer levels, along with clinical and Para clinical data, were collected and analyzed. Disease severity was assessed through pulse oximetry and measurements of blood oxygen saturation (SpO2). Results: The present study was carried out on 134 males (58%) and 97 females (42%), with a mean age of 61 years. Elevated D-dimer levels were correlated with decreased SpO2 levels. Patients with SpO2 below 90% exhibited significantly higher mean D-dimer levels compared to those with SpO2 above 90% (2589 vs. 517 Nano grams per milliliter, P>0.001). Additionally, a moderate negative correlation was found between D-dimer levels and SpO2 (r=-0.624). Conclusion: The inverse correlation between D-dimer levels and SpO2, indicative of disease severity in COVID-19 patients, suggests that D-dimer levels can serve as a predictive biomarker in these patients. http://jccnursing.com/article-1-768-en.pdf 2024-11-02 9 14 10.30491/JCC.17.1.9 Coronavirus D-Dimer COVID-19 Prognostic Biomarker Ehsan Abadi ehsanabadi70@gmail.com 1 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Baqiyatullah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Ali Rahmani Rahmani4143@gmail.com 2 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Nasim Abbaszadeh n.abbaszadeh1996@gmail.com 3 Department of Internal Surgery Nursing, Baqiyatallah Al’Azam Hospital, Tehrah, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: در بیماران با نارسایی کلیه به دلیل انجام همودیالیز تغییرات عمده در کیفیت زندگی و وضعیت سلامتی دیده می‌شود. کیفیت زندگی، کیفیت خواب و کفایت دیالیز از جمله فاکتورهای بسیار مهم در وضعیت سلامتی این افراد است. تمرینات حین دیالیز باعث بهبود وضعیت سلامت بیماران می‌شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر بسته ورزشی تمرینات آسان بر پیامدهای همودیالیز انجام شد. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه مداخله‌ای از نوع متقاطع به شیوه قبل و بعد در سال 1402 انجام شد که تعداد 42 بیمار تحت همودیالیز به صورت سرشماری وارد مطالعه شدند. پس از ثبت مشخصات جمعیت‌شناختی بیماران، کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی بیماران کلیوی، کیفیت خواب با پرسشنامه کیفیت خواب ریچارد کمپل، کفایت دیالیز و آزمایشات بیوشیمیایی بیماران گرفته شد. مداخله تمرینات آسان 12 هفته (هر هفته سه بار حین دیالیز) انجام شد. پس از اتمام مداخلات تمرینات آسان مجدداً ارزیابی‌ها انجام شد. یافته‌ها: بعد از مداخلات، کیفیت خواب بیماران به صورت معنی‌داری افزایش یافت (0/001P<) کفایت دیالیز نسبت به قبل از مداخله افزایش معنی‌دار آماری نشان داد (0/039P<). بُعد عمومی و بُعد اختصاصی کیفیت زندگی بیماران بعد از مداخلات به صورت معنی‌داری افزایش یافت (0/001P<). نتیجه‌گیری: تمرینات آسان حین همودیالیز باعث بهبود کیفیت خواب، کیفیت زندگی و کفایت دیالیز بیماران همودیالیزی می‌شود. پیشنهاد می‌شود جهت بهبود وضعیت سلامتی بیماران حین همودیالیز از تمرینات آسان استفاده شود. http://jccnursing.com/article-1-764-fa.pdf 2024-11-02 15 24 10.30491/JCC.17.1.15 تمرینات آسان همودیالیز کیفیت خواب کفایت دیالیز کیفیت زندگی Background & aim: Hemodialysis significantly alters the daily life and health of patients with kidney failure, impacting their quality of life and sleep. This study aimed to assess the impact of an easy exercise regimen on hemodialysis outcomes. Methods: This cross-sectional interventional study utilized a pre-post design involving 42 hemodialysis patients selected via census. Demographic data were recorded, and baseline assessments of quality of life and sleep quality were conducted using the Kidney Patients Quality of Life Questionnaire (KDQOL-SFTM) and the Richard Campbell Sleep Quality Questionnaire, respectively. Additional measures included KT/V and biochemical tests. Participants engaged in the Easy Workout program three times per week during dialysis sessions over a 12-week period, after which post-intervention assessments were conducted. Results: After the interventions, the sleep quality of the patients increased significantly (P<0.001). The adequacy of dialysis compared to before the intervention showed a statistically significant increase (P = 0.039). The general dimension and the specific dimension of the quality of life of the patients increased significantly after the interventions (P<0.001). Conclusion: Easy exercises during hemodialysis improve sleep quality, quality of life and dialysis adequacy of hemodialysis patients. It is suggested to use easy exercises to improve the health status of patients during hemodialysis. http://jccnursing.com/article-1-764-en.pdf 2024-11-02 15 24 10.30491/JCC.17.1.15 Easy Workout Hemodialysis Sleep Quality Quality of Life Dialysis Adequacy. Enayatalah Joukar arashjoukar99@gmail.com 1 Faculty of Nursing Baqiyatallah University of Medical Science, Tehran, Iran AUTHOR Ali Tayebi tayybi.ali@gmail.com 2 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Behzad Einollahi einollahi@numonthly.com 3 Nephrology and Urology Research Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Abolfazl Rahimi Fazel123@yahoo.com 4 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Mehdi Tayebi 5 Department of Biological Sciences in Sports, Faculty, of Sports Sciences and Health, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran ran School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: مراقبت فرد محور، به دلیل کاربرد گسترده و اهمیت روزافزون آن در پرستاری از اهمیت بالایی برخوردار است.  لذا به عنوان یک شاخص با کیفیت در نظام سلامت به حساب می‌آید. این مطالعه مروری با هدف بررسی رویکرد مراقبت فرد محور انجام شد. روش‌ها: این مقاله یک مرور نظام‌مند است که جست و جوی هدفمند بدون محدودیت زمانی با استفاده از کلمات کلیدی مراقبت فرد محور، پرستاری، بخش مراقبت ویژه و معادل انگلیسی آن در پایگاه‌های انگلیسی زبان Web of Science، Scopus، PubMed و فارسی SID Iran Medex, Magiran و موتور جستجوی Google Scholar تا مارس 2023 انجام شد. یافته‌ها: از 67  مطالعه اولیه، در نهایت 14 مطالعه وارد تحلیل نهایی شدند. در بیشتر مطالعات چهار عامل فردیت، مهرورزی، احترام و راحتی به عنوان ابعاد اصلی مراقبت فردمحور در بخش مراقبت‌های ویژه گزارش شد. بار کاری زیاد و عدم همکاری بین پرستاران به عنوان موانع اصلی اجرای مراقبت فردمحور و سابقه کاری بالا به عنوان عامل مؤثر بر ارتقاء کیفیت مراقبت فردمحور در بخش مراقبت‌های ویژه معرفی شد. ارائه فضاهای بالینی مناسب خانواده نیز از جمله عوامل مؤثر بر ارتقاء کیفیت مراقبت فرد محور گزارش شد. نتیجه‌گیری: مراقبت فردمحور به عنوان یک رویکرد جدید در مطالعات مختلف مورد بررسی قرار گرفته است. توجه به بیمار به عنوان یک فرد کامل، تأکید بر شخصیت فرد، مشارکت در فرآیندهای تصمیم‌گیری، احترام به خواسته‌های بیمار وخانواده وی می‌تواند عوامل مؤثری بر ارائه مراقبت فردمحور در بخش مراقبت‌های ویژه باشد. مطالعات محدودی در زمینه مراقبت‌های فردمحور در بخش مراقبت‌های ویژه انجام گرفته است که پیشنهاد می‌شود در مطالعات آتی، بیشتر مورد بررسی قرار بگیرد. http://jccnursing.com/article-1-760-fa.pdf 2024-11-02 25 34 10.30491/JCC.17.1.25 مراقبت بیمار محور مراقبت خانواده محور مراقبت فردمحور مراقبت ویژه مرور نظام مند Background & aim: Person-centered care is of great importance in nursing due to its wide application and increasing importance. Therefore, it is considered as a quality indicator in the health system. This review study was conducted with the aim of investigating the person-centered care approach. Methods: This article is a systematic review that targeted search without time limitation using the keywords person-centered care, nursing, intensive care unit and its English equivalent in the English language databases Web of Science, Scopus, PubMed and Persian SID, Iran Medex, Magiran and Google Scholar search engine. This search was conducted until March 2023. Results: Out of 67 initial studies, 14 studies were included in the final analysis. In most of the studies, four factors of individuality, kindness, respect and comfort were reported as the main dimensions of person-centered care in Intensive Care Units (ICUs). Heavy workload and lack of cooperation between nurses were introduced as the main obstacles to the implementation of person-centered care and high work experience as an effective factor in improving the quality of person-centered care in the special care department. The provision of suitable clinical spaces for the family was also reported as one of the effective factors in improving the quality of person-centered care. Conclusion: Person-centered care, as a new approach, has been investigated in various studies. Paying attention to the patient as a whole person, emphasizing the individual's personality, participation in decision-making processes, respecting the wishes of the patient and his family can be effective factors in providing person-centered care in the special care department. Limited studies have been conducted in the field of person-centered care in the ICU, which is suggested to be further investigated in future studies. http://jccnursing.com/article-1-760-en.pdf 2024-11-02 25 34 10.30491/JCC.17.1.25 Patient-Centered Care Family-Centered Care Person-Centered Care Critical Care Systematic Review. Mir Akbar Mir Ebarhimi akbar.ebarahimi411@gmail.com 1 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Baqiyatullah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Malihe sadat Moayed msmoayed@gmail.com 2 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Abbas Ebadi ebadi1347@yahoo.com 3 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Yaser Saeed yasernurse84@yahoo.com 4 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: در حوزه پرستاری، فضای کارآفرینی و فرصت‌های نوآورانه فراوانی وجود دارد، با این حال، آموزش آن در پرستاری به خصوص دانشجویان پرستاری، کمتر صورت گرفته است. به همین دلیل، مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش بر نگرش و قصد کارآفرینانه دانشجویان پرستاری انجام شده است. روش‌ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 102 دانشجوی پرستاری به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از یک پرسشنامه که شامل بخش جمعیت‌شناختی و بخش سنجش قصد و نگرش کارآفرینی لینان و چن که مبتنی بر مدل رفتار برنامه‌ریزی شده بود، قبل و بلافاصله بعد از مداخله استفاده شد. مداخله به صورت کارگاه آموزش کارآفرینی در طول یک ماه برای گروه مداخله اجرا شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با سطح معنی‌داری 0/05 انجام شد. یافته‌ها: قبل از مداخله بین گروه کنترل و مداخله تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (0/05<P ( اما پس از مداخله، به جز متغیر نگرش (0/05<P ،( در سایر متغیرها در گروه مداخله تفاوت معنی‌دار شد(0/05<P ( میانگین نمرات متغیرهای قصد (0/001 = P ( و کنترل رفتاری (0/003 = P ( معنی‌دار بود، اما برای نگرش (0/16 = P) و هنجار ذهنی (0/052 P =) معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش کارآفرینی می‌تواند بهبود قصد و کنترل رفتاری دانشجویان پرستاری را در خصوص کارآفرینی داشته باشد. این مطالعه می‌تواند به مدیران و برنامه‌ریزان آموزشی در حوزه کارآفرینی کمک کند تا برنامه‌های آموزشی مناسبی را برای توسعه کارآفرینی در دانشجویان پرستاری طراحی کنند. http://jccnursing.com/article-1-767-fa.pdf 2024-11-02 35 44 10.30491/JCC.17.1.35 آموزش کارآفرینی دانشجویان پرستاری مدل رفتاری برنامه‌ریزی شده قصد و نگرش کارآفرینی. Background & aim: In the field of nursing, there are many entrepreneurship and innovative opportunities, however, its education in nursing, especially nursing students, has been less. For this reason, the present study was conducted with the aim of determining the effectiveness of education on the attitude and entrepreneurial intention of nursing students. Methods: In this semi-experimental study, 102 nursing students were randomly divided into intervention and control groups. In order to collect data, a questionnaire that included a demographic section and a section to measure Linan and Chen's entrepreneurial intention and attitude, which was based on the planned behavior model, was used before and immediately after the intervention. The intervention was implemented as a one-month entrepreneurship training workshop for the intervention group. Data analysis was carried out with a significance level of 0.05. Results: Before the intervention, there was no significant difference between the control and intervention groups (P>0.05). However, after the intervention, except for the attitude variable (P>0.05), there was a significant difference in other variables in the intervention group (P<0.05). The mean scores of intention variables (P = 0.001) and behavioral control (P = 0.003) were significant, but for attitude (P = 0.16) and subjective norm (P = 0.052) was not significant. Conclusion: These findings show that entrepreneurship education can improve the intention and behavioral control of nursing students regarding entrepreneurship. This study can help administrators and educational planners in the field of entrepreneurship to design appropriate educational programs for the development of entrepreneurship in nursing students. http://jccnursing.com/article-1-767-en.pdf 2024-11-02 35 44 10.30491/JCC.17.1.35 Entrepreneurship Education Nursing Students Planned Behavior Model Entrepreneurial Intention and Attitude. Mojtaba Aein aein.mojtaba@gmail.com 1 Student Research Committee, Faculty of Nursing, Baqiyatullah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Hosein Mahmoudi h.mahmoudi53@gmail.com 2 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Ali Mohammad Latifi 3 Department of Medical Biotechnology, Baqiyatullah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Mehdi Jafari- Oori m.jafarioori@gmail.com 4 Nursing Care Research Center, Clinical Science Institute and Nursing Faculty of Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: بانوان در اورژانس پیش‌بیمارستانی اکثر کشورهای جهان حضور دارند؛ اما در کشور ایران به تازگی چنین تصمیمی گرفته شده است. بنابر این بررسی دیدگاه کارکنان در خصوص امکان‌سنجی حضور بانوان برای پاسخگویی به نیاز خدمات گیرندگان ضروری است. مطالعه حاضر با هدف امکان‌سنجی حضور بانوان در عملیات اورژانس پیش‌بیمارستانی از دیدگاه کارکنان انجام شد. روش‌ها: این پژوهش، مقطعی بوده و جامعه پژوهش کارکنان شاغل در مرکز مدیریت حوادث و فوریت‌های پزشکی استان آذربایجان شرقی بودند. نمونه‌گیری به روش تصادفی طبقه‌بندی بود و از همه شهرستان‌ها به نسبت حجم هر طبقه بر کل جامعه نمونه‌گیری تصادفی انجام شد. در نهایت 326 نفر از کارکنان وارد مطالعه شدند. در این مطالعه برای جمع‌آوری داده‌ها از ابزار محقق ساخته با سه زیرمقیاس استفاده شد. یافته‌ها: طبق یافته‌ها میزان پذیرش حضور بانوان در اورژانس پیش‌بیمارستانی از دیدگاه کارکنان بالا بود اما شرایط، امکانات و تسهیلات فعلی کافی نیست. همچنین طبق یافته‌ها دارا بودن روحیه قوی، مدیریت بحران در شرایط سخت و دلخراش، پوشش دادن تفاوت‌های جنسیتی و هماهنگ بودن با اصول فرهنگی، مذهبی و اجتماعی به عنوان مهمترین انتظارات کارکنان از نقش بانوان در سیستم اورژانس پیش‌بیمارستانی اعلام شد. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها، کارکنان، حضور بانوان را در اورژانس پیش‌بیمارستانی ضروری می‌دانند، اما ابتدا باید تسهیلات ویژه‌ای برای حضور آنها فراهم شود و انتظارات معقول برای آنها در نظر گرفته شود. بر این اساس توصیه می‌شود سیاست‌گذاران کلان بر سطح فرهنگ جامعه، شرایط استخدام پرسنل زن، افزودن تجهیزات تخصصی، اصلاح و تغییر قوانین کاری متمرکز شوند تا حضور پرسنل خانم در اورژانس پیش‌بیمارستانی مقدور شود. http://jccnursing.com/article-1-769-fa.pdf 2024-11-02 45 54 10.30491/JCC.17.1.45 آمبولانس فوریت‌های پزشکی تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی زنان. Background & aim: Women have been present in pre-hospital emergency in most countries; but recently such a decision has been made in Iran. Therefore, it is necessary to examine the opinion of the employees regarding the feasibility of the presence of women in order to meet the needs of the service recipients. The present study was conducted with the aim of assessing the feasibility of women's presence in pre-hospital emergency missions from the staff's point of view. Methods: This research was a cross sectional study. The research community was the employees working in the emergency departments of the medical system in the East Azerbaijan province, Iran. Sampling was done by stratified random method and random sampling was done from all cities in proportion to the volume of each stratify on the entire population. Finally, 326 employees were included in the study. A researcher-made tool with three subscales was used to collect data. Results: According to the findings, the acceptance rate of women's presence in the pre-hospital emergency was high from the staff's point of view. However, the current conditions and facilities are considered to be not enough. In addition, according to the findings, having a strong spirit, crisis management in difficult and heartbreaking conditions, covering gender differences and being in harmony with cultural, religious and social principles were declared as the most important expectations of the employees from the role of women in the pre-hospital emergency system. Conclusion: Based on the findings, the staff consider the presence of women in the pre-hospital emergency as necessary, but first special facilities should be provided for their presence and reasonable expectations should be considered for them. Based on these findings, it is recommended that policymakers focus on the level of the society's culture, the conditions for hiring female personnel, adding specialized equipment, modifying and changing work rules, so that the presence of female personnel in the pre-hospital emergency system is possible. http://jccnursing.com/article-1-769-en.pdf 2024-11-02 45 54 10.30491/JCC.17.1.45 Ambulances Emergencies Emergency Medical Technicians Women Ebrahim Aziznejhad ebrahim.aziznezhad20@gmail.com 1 Faculty of Nursing & Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran AUTHOR Abbas Dadashzadeh asghari.elnaz@gmail.com 2 Faculty of Nursing & Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran AUTHOR Parveen Sarbakhsh p.sarbakhsh@gmail.com 3 Department of Statistics and Epidemiology, School of Public Health, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran AUTHOR Elnaz Asghari asghari.elnaz@gmail.com 4 Faculty of Nursing & Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran AUTHOR Faranak Jabbarzadeh jabbarzadehf@yahoo.com 5 Faculty of Nursing & Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: علیرغم پیشرفت‌های قابل توجه در زمینه درمان بیماری‌های قلبی و عروقی، این بیماری‌ها در جوامع در حال توسعه رو به افزایش است. شناخت عوامل خطر و سایر جنبه‌های مرتبط با این بیماری‌ها می‌تواند در پیشگیری از وقوع و تشخیص و درمان سریع‌تر و کارآمدتر کمک‌کننده باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی عوامل خطر، علائم بالینی و یافته‌های پاراکلینیکی در بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد با صعود قطعه ST در بیمارستان شهید بهشتی قم سال 1401 و 1402 انجام گرفت. روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی تحلیلی مقطعی و منبع اطلاعات، پرونده بیماران بود. تعداد 208 پرونده با تشخیص انفارکتوس میوکارد با صعود قطعه ST که به بیمارستان شهید بهشتی قم مراجعه کرده بودند وارد مطالعه شدند. فرم جمع‌آوری اطلاعات شامل چهار بخش متغیرهای جمعیت‌شناختی، عوامل خطر، تظاهرات بالینی و یافته‌های پاراکلینیکی بود. P-value کمتر از 0/05 از نظر آماری معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: اکثر بیماران مرد (78/4 درصد) با میانگین سنی 12/06 ± 58/05 بودند. شایع‌ترین علایم بالینی بیماران، درد قفسه سینه (80/8 درصد) و شایع‌ترین عوامل خطر اضافه وزن و چاقی، سابقه بیماری فشارخون بالا و مصرف سیگار بود. علاوه بر افزایش سطح شاخص‌های انفارکتوس قلبی شامل تروپونین وکراتین فسفوکیناز، کاهش میانگین کسر تخلیه‌ای بطن چپ و افزایش گلوکز خون و فشار خون مشاهده شد. نتیجه‌گیری: آگاهی نسبت به بروز بیشتر انفارکتوس میوکارد در مردان بالاخص در دهه ششم زندگی می‌تواند در شناسایی گروه‌های هدف اصلی برای برنامه‌ریزی جامع در پیشگیری و کنترل انفارکتوس میوکارد کمک‌کننده باشد. شناسایی شایع‌ترین عوامل خطر بروز انفارکتوس قلبی شامل اضافه وزن و چاقی، فشار خون بالا و سیگار نیز نقش مهمی در تدوین برنامه‌های پیشگیری مناسب دارد. http://jccnursing.com/article-1-762-fa.pdf 2024-11-02 55 64 10.30491/JCC.17.1.55 انفارکتوس میوکارد شکایات بالینی شواهد پاراکلینیکی عوامل خطر Background & aim: Despite significant advancements in the treatment of cardiovascular diseases, the prevalence of these diseases is on the rise in developing countries. Knowing the risk factors and other aspects related to these diseases can help to prevent the occurrence, and to also treat these patients faster and with a more efficient diagnosis. The present study aimed to investigate the risk factors, clinical manifestations and the para-clinical findings in patients with ST-segment elevation myocardial infarction in Shahid Beheshti Hospital, Qom, in 2022 and 2023. Methods: This cross sectional descriptive and analytical study was carried out using patients' files. The study included 208 patients with ST-segment elevation myocardial infarction referred to Shahid Beheshti Hospital, Qom. The data collection form included four sections: demographic variables, risk factors, clinical manifestations, and para-clinical findings. A P<0.05 was considered statistically significant in this study. Results: Most patients were male (78.4%) with a mean ± SD age of 58.05 ± 12.06. The most common clinical manifestation was chest pain (80.8%), and the most common risk factors were overweight and obesity, history of hypertension and smoking. Elevations in the levels of troponin and creatine phosphokinase as cardiac markers for myocardial infarction, and blood glucose and blood pressure were observed. The mean ± SD of the left ventricle ejection fraction was reported as 39.54 ± 10.05%. Conclusion: Understanding the higher incidence of myocardial infarction in men, and in the sixth decade of life, can help to identify the main target groups for comprehensive planning in the prevention and control of myocardial infarction. In addition, identifying overweight, obesity, hypertension, and smoking as the most common risk factors for heart attacks could play an important role to establish an efficient prevention program. http://jccnursing.com/article-1-762-en.pdf 2024-11-02 55 64 10.30491/JCC.17.1.55 Myocardial Infarction Clinical Manifestations Para-Clinical Evidence Risk Factors. Saeideh Masoudi saeidehmasoudi2891 1 School of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran AUTHOR Zahra Abedini abediny1354@yahoo.com 2 School of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran AUTHOR Ashraf Khoramirad Paesian_ins_kh@yahoo.com 3 School of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran AUTHOR Kobra Akhoundzadeh mehr2257@gmail.com 4 School of Medicine, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: مدیریت مؤثر فشار کاف لوله تراشه، امری حیاتی در پیشگیری از عوارضی مانند پنومونی و ترومای راه هوایی است. علیرغم توصیه به استفاده از مانومتر برای پایش فشار کاف لوله تراشه، پایبندی به آن کمتر از حد مطلوب است. از آنجایی‌که قصد، مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده رفتار واقعی است، درک عوامل مؤثر بر آن، با استفاده از ابزاری معتبر، می‌تواند به شناسایی دقیق‌تر موانع و تسهیل‌کننده‌های استفاده از مانومتر کمک کند. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف طراحی و روانسنجی ابزار ارزیابی عوامل مؤثر بر استفاده از مانومتر پایش فشار کاف لوله تراشه در پرستاران انجام شد. روش‌ها: این مطالعه روش‌شناختی در سال 1402 بر روی 186 پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان‌های دولتی شهرستان آمل انجام شد. برای طراحی این ابزار بر اساس تئوری رفتار برنامه‎‎‎‌ریزی‌شده، از نظریه و نمونه ارائه شده توسط آجزن و برای تکمیل طراحی و طی روند روانسنجی از دستورالعمل اکلس استفاده شد. بر این اساس ابتدا رفتار هدف تعریف شد. سپس، مجموعه اولیه‌ای از گویه‌ها از طریق مرور منابع مرتبط و تجارب بالینی پژوهشگران تولید شد. پس از آن، روایی صوری و محتوایی ابزار با استفاده از رویکردهای کیفی و کمی ارزیابی گردید. روایی سازه ابزار از طریق تحلیل عاملی اکتشافی و پایایی درونی آن با ضرایب آلفای کرونباخ و امگای مک‌دونالد و پایایی ثبات به روش آزمون- باز آزمون  بررسی شد. یافته‌ها: در مرحله تولید گویه‌ها، 41 گویه بر اساس مرور متون مرتبط طراحی شد. پس از ارزیابی کیفی و کمی روایی صوری و محتوایی، تعداد گویه‌ها به 25 کاهش یافت. تحلیل عاملی اکتشافی با شاخص کفایت نمونه‌برداری برابر با 0/853 و آزمون بارتلت معنادار مناسب بودن داده‌ها برای تحلیل را تأیید کرد. چهار عامل با مقادیر ویژه بیشتر از یک شناسایی شدند که به ترتیب 22/50، 10/95، 9/30 و 10/60 درصد از واریانس کل را تبیین می‌کردند (مجموعاً 53/35 درصد). در مرحله نهایی، شش گویه به دلیل بار عاملی کمتر از 0/3 حذف شدند و 19 گویه نهایی در چهار عامل «باور رفتاری و کنترلی مثبت»، «باورهای هنجاری»، «قدرت باورهای کنترلی درک شده» و «انگیزه برای پیروی» دسته‌بندی شدند. ضرایب آلفای کرونباخ و امگای مک‌دونالد در محدوده 0/827 تا 0/900 و 0/95 = ICC  بود. نتیجه‌گیری: این ابزار روایی و پایایی قابل قبولی برای ارزیابی عوامل مؤثر بر قصد پرستاران بخش مراقبت‌های ویژه در استفاده از مانومتر را دارد؛ بنابراین استفاده از این ابزار در تحقیقات آینده می‌تواند به شناسایی موانع و تقویت‌کننده‌های بیشتری در رفتار پرستاران منجر شود و به طراحی برنامه‌های آموزشی مؤثرتری بینجامد. همچنین توصیه می‌شود این ابزار در میان گروه‌های مختلف پرستاران و در محیط‌های بیمارستانی متنوع مورد آزمون قرار گیرد تا بیشتر اصلاح و بهبود یابد. http://jccnursing.com/article-1-774-fa.pdf 2024-11-02 65 75 10.30491/JCC.17.1.65 پرستاری مراقبت‌های ویژه؛ تئوری رفتار برنامه‌ریزی‌شده؛ روان‌سنجی؛ قصد؛ لوله‌گذاری داخل تراشه. Background & aim: Effective management of endotracheal tube cuff pressure is crucial in preventing complications such as pneumonia and airway trauma. Despite recommendations for using a manometer to, cuff pressure monitoring, adherence remains suboptimal. Since intention is the most significant predictor of actual behavior, understanding the factors influencing it through a valid tool can help identify barriers and facilitators more accurately. Therefore, this study aimed to develop and psychometrically evaluate of a Scale for Assessing Factors Influencing Nurses' Intention to Use a Manometer for Endotracheal Tube Cuff Pressure Monitoring. Methods: This methodological study was conducted in 2024 on 186 nurses working in the Intensive Care Units (ICUs) of public hospitals in Amol, Iran. The tool was developed based on the Theory of Planned Behavior using the framework and examples provided by Ajzen, and the psychometric process followed Eccles' guidelines. First, the target behavior was defined. Then, an initial set of items was generated through a literature review and clinical experience of the researchers. The content and face validity of the tool were evaluated using both qualitative and quantitative approaches. The construct validity of the tool was assessed through exploratory factor analysis, and its internal consistency was examined using Cronbach's alpha and McDonald's omega coefficients. The test-retest method was used to assess stability. Results: During the item generation phase, 41 items were developed based on a review of relevant literature. After qualitative and quantitative assessments of face and content validity, the number of items was reduced to 25. Exploratory factor analysis indicated an acceptable fit for the data, with a Kaiser-Meyer-Olkin (KMO) sampling adequacy index of 0.853 and a significant Bartlett's test. Four factors with eigenvalues greater than one were identified, accounting for 22.50%, 10.95%, 9.30%, and 10.60% of the total variance, respectively (53.35% cumulatively). In the final stage, six items with factor loadings less than 0.3 were removed, resulting in 19 items categorized under four factors: "Positive Behavioral and Control Beliefs," "Normative Beliefs," "Perceived Control Beliefs Strength," and "Motivation to Comply. Cronbach’s alpha and McDonald’s omega coefficients ranged from 0.827 to 0.900, with ICC = 0.95. Conclusion: The tool demonstrated acceptable validity and reliability for assessing factors influencing the intention of ICU nurses to use manometers. Therefore, its application in future research could help identify additional barriers and facilitators in nurses' behavior, leading to the development of more effective training programs. It is also recommended that this tool be tested among different groups of nurses and in various hospital settings to further refine and improve it. http://jccnursing.com/article-1-774-en.pdf 2024-11-02 65 75 10.30491/JCC.17.1.65 Critical Care Nursing Intention Intratracheal Intubation Psychometrics Theory of Planned Behavior. Alireza Ghanbari alirezaghanbariii78@gmail.com 1 Student Research Committee, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Hamid Sharif-Nia pegadis@yahoo.com 2 Department of Nursing, Amol School of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Noushin Mousazadeh SOMAYE87@gmail.com 3 Department of Nursing, Amol School of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Roghieh Nazari rnazari@mazums.ac.ir 4 Department of Nursing, Amol School of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR