OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: استرس شغلی، موجب کاهش کارایی، بهره‌وری و کیفیت کاری شده و بر جسم، روان، رفتار و عملکرد شغلی فرد تأثیرگذار است. داشتن مهارت‌های مدیریت زمان به پیشگیری و کنترل پیامدهای استرس شغلی کمک می‌کند. هدف پژوهش حاضر تعیین ارتباط مدیریت زمان با استرس شغلی پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان‌های آموزشی شهر تهران، در سال ۱۴۰۱ است. روش‌ها: این مطالعه از نوع مقطعی است که بر روی ۳۵۰ پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بزرگسالان (سی‌سی‌یو و آی‌سی‌یو) بیمارستان‌های آموزشی شهر تهران در سال ۱۴۰۱ انجام شد. پرستاران به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای وارد مطالعه شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌های تحقیق شامل پرسشنامه کوتاه شده استرس شغلی پرستاران و پرسشنامه مدیریت زمان بود. یافته‌ها: از تعداد ۳۵۰ پرستار، ۵۵/۷ درصد زن بودند و تحصیلات در سطح کارشناسی با ۷۵/۷ درصد بیشترین فراوانی را داشت. ۳۸ درصد سن بین ۳۰ تا ۳۹ سال داشتند و ۵۸ درصد متأهل بودند. مدیریت زمان ۴۵/۴ درصد از پرستاران در سطح مطلوب و ۹/۴ درصد در حد خیلی مطلوب بود. هیچ‌کدام از پرستاران مدیریت زمان در حد نامطلوب نداشتند. میانگین نمره مدیریت زمان کسب شده (بر مبنای صفر تا ۱۰۰) پرستاران ۱۹/۶۷ ± ۵۶/۴۱ بدست آمد. میانگین و انحراف معیار استرس شغلی پرستاران ۱۰/۷۷ ± ۵۱/۳۹ بود. مدیریت زمان و ابعاد آن با استرس شغلی و ابعادش همبستگی معنی‌دار آماری منفی داشتند یعنی با افزایش مدیریت زمان، استرس شغلی کاهش می‌یابد (۰/۰۰۱>p، ۰/۶۳۸- = r). نتایج تحلیل رگرسیون خطی نشان داد که ابعاد مدیریت زمان (تعدیل مسئولیت و هنجارها، مدیریت درخواست‌های دیگران و مدیریت هیجانات) قادر به تبیین ۵۱ درصد استرس شغلی پرستاران است (۰/۰۵>p). نتیجه‌گیری: اکثریت پرستاران دارای مدیریت زمان مطلوب بودند و با افزایش مدیریت زمان، استرس شغلی کاهش می‌یافت. http://jccnursing.com/article-1-658-fa.pdf 2022-11-01 1 10 10.30491/JCC.15.4.1 مدیریت زمان استرس شغلی پرستاری بخش مراقبت ویژه Background & Aim: Occupational stress reduces the efficiency, productivity and quality of work and affects the body, mind, behavior and job performance of a person. Having time management skills helps to prevent and control the consequences of occupational stress. This study aimed to determine the relationship between time management and occupational stress of critical care nurses. Methods: This is a cross sectional study that was conducted on 350 nurses working in adult critical care units (CCU and ICU) of teaching hospitals in Tehran, 2022. Nurses were selected by multistage cluster sampling. The research data collection tool included the Condensed Nurses' Occupational Stress Scale (NOSS) and time management questionnaire. Results: In this study, 55.7% of nurses were women, and bachelor's education was the most frequent with 75.7%. In addition, 38% were between 30 and 39 years old and 58% were married. Time management of 45.4% of nurses was at a favorable level and 9.4% was at a very favorable level. None of the nurses had unfavorable time management. The mean and standard deviation of time management (based on 0 to 100) of nurses was 56.41 ± 19.67. The mean and standard deviation of occupational stress of nurses was 51.39 ± 10.77. Time management and its dimensions had a statistically significant negative correlation with occupational stress and its dimensions, that is, with increasing time management, occupational stress decreases (r = 0.638, p<001). The results of linear regression analysis showed that time management (adjustment of responsibilities and norms, management of requests and management of emotions) can explain 51% of nurses' occupational stress (p<0.05) Conclusion: According to findings, the majority of nurses had good time management, and with increasing time management, job stress decreased. http://jccnursing.com/article-1-658-en.pdf 2022-11-01 1 10 10.30491/JCC.15.4.1 Time Management Occupational Stress Nursing Intensive Care Unit  Faeze Khalasi Faeze.khalasi@shahed.ac.ir 1 Faculty of Nursing and Midwifery, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-6625-3313 Mohammad Reza Heidari mheidari@shahed.ac.ir 2 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery. Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-5771-1338 Reza Norouzadeh norouzadeh@shahed.ac.ir 3 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery. Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-3044-1910 Shima Haghani Shima_haghani@yahoo.com 4 Department of Biostatistics, Nursing Care Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1334-975X

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: یکی از نیازهای آموزش پرستاری، ارتقاء مهارت‌های شجاعت اخلاقی پرستاران جهت ارائه مراقبت‌های پرستاری مبتنی استانداردهای حرفه‌ای و تضمین مراقبت بالینی شایسته است. لذا، این مطالعه با هدف بررسی همبستگی شایستگی بالینی با شجاعت اخلاقی پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۹۹ انجام شد. روش‌ها: این مطالعه توصیفی مقطعی چند مرکزه بروی ۳۵۰ پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان‌های شهر تهران که به روش سهمیه‌ای انتخاب شدند، انجام گرفت. ابزار گردآوری اطلاعات مطالعه شامل پرسشنامه جمیعت‌شناختی، شایستگی بالینی پرستاران بخش مراقبت‌های ویژه و شجاعت اخلاقی سکرکا و همکاران بود. یافته‌ها: میانگین نمره کل شجاعت اخلاقی و شایستگی بالینی در پرستاران بخش مراقبت‌های ویژه بترتیب ۱۲/۲۲±۷۴/۲۴ و ۲۳/۳۷±۱۵۵/۱۰ بود. بین شجاعت اخلاقی و شایستگی بالینی پرستاران ارتباط مستقیم و معنی‌دار قوی‌ای وجود دارد (۰/۸۱=r و ۰/۰۰۱=p). شایستگی بالینی در پرستاران با سابقه کاری بیشتر، مسن‌تر، شاغل در شیفت صبح و با وضعیت استخدامی رسمی و پیمانی به طور معناداری بالاتر از سایر پرستاران بود (۰/۰۰۱>p). همچنین، شجاعت اخلاقی در پرستاران مرد، متأهل، با سابقه کاری بیشتر، مسن‌تر، شاغل در شیفت صبح و روز و با وضعیت استخدامی رسمی و پیمانی به طور معناداری بالاتر از سایر پرستاران بود (۰/۰۰۱>p).  نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر با افزایش شایستگی بالینی پرستاران، شجاعت اخلاقی آنها افزایش می‌یابد. لذا لزوم توجه هر چه بیشتر مسئولان را در این زمینه می‌طلبد. http://jccnursing.com/article-1-631-fa.pdf 2022-11-18 11 19 10.30491/JCC.15.4.11 شجاعت اخلاق شایستگی بالینی پرستار بخش‌های مراقبت‌های ویژه Background and Aim: Nursing is a care profession and nurses, due to their professional nature, need moral courage to provide safe and professional care to clients. On the other hand, one of the needs of nursing education is to improve the professional ethics skills of nurses in order to provide nursing care based on professional standards and ultimately to ensure proper clinical care. Therefore, this study was conducted to investigate the relationship between clinical competence and moral courage of nurses working in the intensive care units' hospitals of Tehran University of Medical Sciences at 2020. Methods: This multicenter Cross-sectional Study was conducted on 350 nurses working in the intensive care units' hospitals of Tehran hospitals who were selected by quota method. The data collection tools of the study included demographic questionnaire, clinical competency questionnaire of intensive care unit nurses and moral courage questionnaire of Sekerka et al. Results: The mean scores of total moral courage and clinical competence in intensive care unit nurses were 74.24±12.22 and 155.10±23.37, respectively. There is a strong and significant direct relationship between moral courage and clinical competence of nurses (r=0.81 and p=0.001). Clinical competence in nurses with more work experience, older, working in the morning and day shifts and with formal and contract employment status was significantly higher than other nurses (p<0.001). Also, moral courage in male nurses, married, with more work experience, older, working in the morning and day shifts and with formal and contract employment status was significantly higher than other nurses (p<0.001). Conclusion: According to the results of the present study, moral courage increases with increasing the clinical competence of nurses. Therefore, it requires the attention of as many officials as possible in this regard. http://jccnursing.com/article-1-631-en.pdf 2022-11-18 11 19 10.30491/JCC.15.4.11 Ethical Courage Clinical Competence Nurse Intensive Care Unit Maryam Montazeri maryammontazeri207@gmail.com 1 Department of Nursing, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-6082-6734 Abolfazl Rahgoi rahgouin@yahoo.com 2 Department of Nursing, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9657-4724 Masoud Fallahi fallahi@uswr.ac.ir 3 Department of Nursing, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0507-0107 Mohsen Vahedi Mo.vahedi@uswr.ac.ir 4 Department of Biostatistics, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-4645-6770

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: توانایی پرستار در درک فرهنگی برای ارائه مراقبت‌های هماهنگ با فرهنگ بیمار، نمادی از صلاحیت فرهنگی پرستاران است. این مطالعه با هدف تعیین صلاحیت فرهنگی پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه و ارتباط آن با عوامل جمعیت‌شناختی انجام شد. روش‌ها: مطالعه مقطعی حاضر در سال ۱۳۹۹ روی ۱۶۰ پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه عمومی و مراقبت ویژه کرونری دو مراکز آموزشی درمانی ۵- آذر و شهید صیاد شیرازی به عنوان مراکز ارجاعی بیماران سراسر استان و وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گلستان انجام شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از روش نمونه‌گیری در دسترس براساس معیارهای ورود استفاده شد. ابزار گردآوری داده‌ها فرم جمعیت‌شناختی و پرسشنامه‌ صلاحیت فرهنگی ۵۱ عبارت و چهار زیر مقیاس بود. پایایی این پرسشنامه در جامعه مطالعه حاضر ۰/۹۴ بود. پس اخذ رضایت آگاهانه از پرستاران پرسشنامه‌ها تکمیل شد. یافته‌ها: اکثر پرستاران در دو بخش مراقبت ویژه عمومی ICU (۵۹/۱ درصد، ۷۵ نفر) و مراقبت ویژه کرونری CCU (۵۷/۶ درصد، ۱۹ نفر) مرد بودند. حداقل سن نمونه‌های پژوهش در بخش‌های ICU و CCU، ۲۳ سال بود. بیشترین نمره میانگین صلاحیت فرهنگی در هر دو بخش به نگرش نسبت به مراقبت فرهنگی (۰/۲۲±۰/۵۴)، (۰/۲۳±۰/۵۶) و کمترین به دانش مراقبت فرهنگی (۰/۲۳±۰/۴۸)، (۰/۲۲±۰/۴۴) اختصاص داشت. سطح صلاحیت فرهنگی در هر دو بخش مراقبت ویژه عمومی ICU و مراقبت ویژه کرونری CCU ضعیف ۸۲/۷ درصد، ۸۱/۸ درصد) گزارش شد. در کل میانگین نمره صلاحیت فرهنگی در بخش مراقبت ویژه عمومی ICU بیشتر از بخش CCU مراقبت ویژه کرونری بود ولی تفاوت آماری معنی‌دار وجود نداشت. همچنین هیچ یک از متغیرهای مستقل به تنهایی و یا در حضور سایر متغیرها اثر معنی‌داری بر صلاحیت فرهنگی نداشتند.  نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این مطالعه مبنی بر ضعیف بودن سطح صلاحیت فرهنگی پرستاران و نگرش مراقبت فرهنگی با بیشترین میانگین و دانش مراقبت فرهنگی با کمترین میانگین، به نظر می‌رسد، آموزش صلاحیت فرهنگی برای ارائه بالاترین سطح مراقبت در بخش‌های مراقبت ویژه ضروری است. به این ترتیب که برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران نظام سلامت و مدیران پرستاری می‌توانند با اجرای کارگاه‌های آموزشی پیرامون آشنایی با مقوله‌های فرهنگی و ارتباط، صلاحیت فرهنگی را از مرحله نگرش فرهنگی به طرف آمادگی و اجرای مراقبت فرهنگی سوق دهند. http://jccnursing.com/article-1-669-fa.pdf 2022-11-24 20 27 10.30491/JCC.15.4.21 صلاحیت فرهنگی پرستار ICU پرستار CCU Background & Aim: The ability of nurses in cultural understanding in order to provide care in harmony with the patient's culture is a symbol of nurses' cultural competence. This study was conducted with the aim of determining the cultural competence of nurses working in Intensive Care Units (ICUs) and its relationship with demographic factors. Methods: This cross-sectional study was conducted in 2019 on 160 nurses working in ICUs and Coronary Care Unit (CCU) of two centers; 5- Azar and Shahid Sayad Shirazi, as referral centers for patients across the province and affiliated to Golestan University of Medical Sciences. For data collection, convenience sampling method was used based on the inclusion criteria. The data collection instrument was a demographic form and a cultural competence questionnaire (51 items and 4 subscales). The reliability of the present study was 0.94. After obtaining an informed consent from the nurses, the questionnaires were completed. Data analysis in spss16 with descriptive statistics; frequency, average and standard deviation, as well as after determining normality with the Shapiro-Wilk test, with inferential statistics; multiple and univariate regression were performed. The significance level was 0.05. Results: Most of the nurses in ICU (59.1%, 75 people) and CCU (57.6%, 19 people) were male. The minimum age of research samples in both ICUs and CCUs was 23 years. The highest average score of cultural competency in both wards was related to the attitude towards cultural care (0.54±0.22), (0.56±23) and the lowest  score was cultural care knowledge (0.48±0.23) (0.44±0.22). The level of cultural competency in both ICUs and CCUs was reported to be weak (82.7%, 81.8%). Totally, the average score of cultural competency in the ICU was higher than the CCU, but there was no statistically significant difference. Also, none of the independent variables alone or in the presence of the other variables had  a significant effect on cultural competence. Conclusion: Considering the weak view of nurses towards cultural competency and regarding the fact that cultural care attitude had the highest average and cultural care knowledge had the lowest average, cultural competency training seems necessary to provide the highest level of care in CCUs. In this way, health system policy makers and nursing managers can move the cultural competency from cultural attitude to the preparation and implementation of cultural care by conducting educational workshops about culture and communication. http://jccnursing.com/article-1-669-en.pdf 2022-11-24 20 27 10.30491/JCC.15.4.21 Cultural Competency ICU Nurse CCU Nurse Shohreh Kolagari kolagari4@gmail.com 1 Faculty of Nursing and Midwifery, Nursing Research Center, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-1712-3333 Mohadeseh Shahroodi mohadeseshahrodi71@gmail.com 2 Department of Critical Care Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9267-4162 Zahra Sabzi zsgorgan@yahoo.com 3 Faculty of Nursing and Midwifery, Nursing Research Center, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-8320-9528 Elyas Hosseinzadeh Younesi elyas.hy1366@yahoo.com 4 Faculty of Nursing and Midwifery, Nursing Research Center, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-2436-9462

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: بیماران تحت همودیالیز دارای مشکلات مختلف گوارشی مانند یبوست هستند که بر کیفیت زندگی آنان تأثیر می‌گذارد. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط شدت یبوست با کیفیت زندگی بیماران تحت همودیالیز در استان چهار محال و بختیاری انجام شد. روش‌ها: این پژوهش مقطعی بر روی ۲۰۰ بیمار تحت همودیالیز به صورت سرشماری در چهار بیمارستان آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد در سال ۱۴۰۰ انجام شد. ابزار پژوهش شامل فرم مشخصات جمعیت‌شناختی و بالینی و متغیرهای آزمایشگاهی، پرسشنامه سنجش کیفیت زندگی بیمار دارای یبوست و مقیاس سنجش یبوست بود. یافته‌ها: میانگین کل کیفیت زندگی بیماران ۳۱/۲۱۳±۳۸/۹۳ بود. ارتباط زیرمقیاس‌های چهارگانه کیفیت زندگی با شدت یبوست نشان داد که بین کیفیت زندگی و زیرمقیاس‌های آن با شدت یبوست همبستگی معنی‌دار آماری وجود دارد (۰/۰۰۱p<). بین کیفیت زندگی با متغیر تحصیلات و وضعیت اشتغال ارتباط معنی‌دار آماری وجود داشت (۰/۰۰۱p<). همچنین بین خرده مقیاس دغدغه و نگرانی با وزن (۰/۰۲۸ =p) و بین خرده مقیاس رضایتمندی با هماتوکریت (۰/۰۴۳ =p) ارتباط معنی‌دار آماری وجود داشت. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج مطالعه، بین کیفیت زندگی و شدت یبوست و متغیرهای تحصیلات و وضعیت اشتغال ارتباط معنی‌دار وجود دارد. همچنین بین خرده مقیاس دغدغه و نگرانی با وزن و بین خرده مقیاس رضایتمندی با هماتوکریت ارتباط معنی‌دار دیده شد.   http://jccnursing.com/article-1-678-fa.pdf 2022-11-05 28 39 10.30491/JCC.15.4.29 کیفیت زندگی همودیالیز یبوست Background & Aim: Patients undergoing hemodialysis have various digestive problems such as constipation, which affects their quality of life. This study was conducted with the aim of determining the relationship between the severity of constipation and the quality of life of hemodialysis patients in Chaharmahal and Bakhtiari province. Methods: This cross-sectional study was conducted on 200 hemodialysis patients as a census in four teaching hospitals affiliated to Shahrekord University of Medical Sciences in 2021. The research tools included the demographic and clinical characteristics form and laboratory variables, the Patient Assessment of Constipation Quality of Life (PAC-QOL) and the Constipation Assessment Scale (CAS). Results: The mean total quality of life of the patients was 38.93±31.213. The relationship between the four subscales of quality of life and the severity of constipation revealed that there is a statistically significant correlation between the quality of life and its subscales with the severity of constipation (p<0.001). There was also a statistically significant relationship between the quality of life and the variable of education and employment status (p<0.001). In addition, there was a statistically significant relationship between the subscale of concern and worry with weight (p=0.028) and between the subscale of satisfaction with hematocrit (p=0.043). Conclusion: Based on the results of the present study, there is a significant relationship between the quality of life and the severity of constipation and the variables of education and employment status. Also, a significant relationship was observed between the subscale of concern and worry with weight and between the subscales of satisfaction with hematocrit. http://jccnursing.com/article-1-678-en.pdf 2022-11-05 28 39 10.30491/JCC.15.4.29 Quality of Life Haemodialysis Constipation Sadegh Shirvani Farsani sadegh.shirvani@shahed.ac.ir 1 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8162-7803 Mohammad Reza Heidari mheidari@shahed.ac.ir 2 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-5771-6338 Mohsen Naseri naseri@shahed.ac.ir 3 Department of Pharmacology, Faculty of Medicine, Shahid University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-9239-768X Parisa Javadian Javadian.p@skums.ac.ir 4 Department of Nephrology, Faculty of Medicine, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8530-6251 Saeed Mardani Dr.s.mardani@gmail.com 5 Department of Nephrology, Faculty of Medicine, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-4798-1809 Hoda Shirafkan H.shirafkan@bums.ac.ir 6 Department of Biostatistics, Faculty of Health, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-5682-1153

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: خانواده از مهم‌ترین نهادهای اجتماعی است و بر اساس اصول مراقبت تسکینی، خانواده‌ بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه مددجو محسوب می‌شوند. توجه به نیازهای ایشان یک امر ضروری و در راستای مراقبت‌های پرستاری کل‌نگر است. لذا این مطالعه با هدف تعیین نیازهای خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه به انجام رسید. روش‌‌ها: مطالعه‌ حاضر یک مطالعه مقطعی است. جامعه هدف تمام اعضای خانواده‌ بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه در نیمه اول سال ۱۴۰۱ بود که به روش نمونه‌گیری غیرتصادفی سهمیه‌ای وارد مطالعه شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از فرم مشخصات جمعیت‌شناختی شرکت‌کنندگان و بالینی بیماران و پرسشنامه‌ CCFNI استفاده شد. سطح معناداری کمتر از ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. یافته‌ها: میانگین سن شرکت‌کنندگان در مطالعه ۴۲/۴ سال (حداقل سن ۱۹ و حداکثر ۷۸ سال) بود. ۵۲/۷ درصد اعضای خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه مرد و ۴۷/۳ درصد زن بودند. ۳۱/۹ درصد تحصیلات دانشگاهی، ۳۴/۸ درصد تحصیلات دیپلم و ۳۳/۳ درصد تحصیلات زیردیپلم داشتند. ۷۴/۹ درصد از افراد متأهل و ۶۶/۲ درصد دارای فرزند بودند. میزان نیاز مراقبتی شرکت‌کنندگان مورد پژوهش، در محدوده بالا با نمره کل ۱۷/۲± ۱۴۳/۳ (۳/۱۸ از بازه بین ۱ تا ۴) بود. مهمترین زیرمقیاس‌های نیازهای مراقبتی اعضای خانواده‌ بیماران بستری در بخش‌های مراقبت ویژه به ترتیب نیاز اطمینان، نیاز راحتی، نیاز اطلاعات، نیاز مجاورت و نیاز حمایت بود. نتیجه‌گیری: نیازهای مراقبتی خانواده‌ این بیماران در حد بالا بوده و میزان نیاز به حمایت کمترین و میزان نیاز به اطمینان بالاترین بودند. با توجه به این که سنجش و تأمین نیازهای اعضای خانواده در راستای پرستاری جامع‌نگر است لذا احساس نیاز مراقبتی بالای این افراد حاکی از اهمیت بیشتر پرستاران در این مورد است مخصوصاً چون بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه شرایط خاص و حادتری دارند پرستاران ضمن اجرای مراقبت‌های پرستاری دقیق برای بیماران، در تأمین نیازهای مراقبتی خانواده‌هایشان نیز باید تلاش کنند. http://jccnursing.com/article-1-676-fa.pdf 2022-12-05 40 49 10.30491/JCC.15.4.41 بخش مراقبت‌های ویژه نیازهای مراقبتی خانواده بیمار Background & Aim: The family is one of the most important social institutions, and based on the principles of palliative care, the families of patients admitted to Intensive Care Units (ICUs) are considered clients. Paying attention to their needs is essential and in line with holistic nursing care. Therefore, this study was conducted with the aim of determining critical care family needs of patients hospitalized in ICUs. Methods: The present study is a cross-sectional study. The target population was all the family members of the patients admitted to the ICUs of the teaching hospitals affiliated to Kermanshah University of Medical Sciences in the first half of 2022, who were included in the study using non-random quota sampling. In order to collect data, the demographic profile form of participants and the clinical profile of patients and the Critical Care Family Needs Inventory (CCFNI) were used. SPSS version 19 statistical software and independent t-tests, one-way analysis of variance and Pearson's correlation coefficient were used to analyze the data. Also, a significance level of less than 0.05 was considered. Results: The average age of the participants in the study was 42.4 years (minimum age 19 and maximum 78 years). Also, 52.7% of the family members of the patients hospitalized in the ICUs were male and 47.3% were female. About 31.9% had university education, 34.8% had diploma education and 33.3% had sub-diploma education. Also, 74.9% of people were married and 66.2% had children. The mean score of critical care family needs was 143.3 ± 17.2 (3.18 from the range between 1 and 4). The most important subscales of the care need of family members of patients hospitalized in ICUs were the need for assurance, comfort, information, proximity, and support. Conclusion: The level of critical care family needs was in high range. Also, the level of need for support was the lowest and the level of need for assurance was the highest. Due to the fact that assessing and providing the needs of family members is in line with holistic nursing, therefore, the feeling of high care needs of these people indicates the greater importance of nurses in this matter, especially because patients hospitalized in the special care department have special and more acute conditions. While providing accurate nursing care for patients, they should also try to meet the care needs of their families. http://jccnursing.com/article-1-676-en.pdf 2022-12-05 40 49 10.30491/JCC.15.4.41 ICU Family Needs Patients Taraneh Aminipour tarane.aminipour@gmail.com 1 Department of Medical-Surgical Student, Student Research Committee, Kermanshah University of medical sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0659-2206 Alireza Abdi A_abdi61@yahoo.com 2 Department of Nursing, Emergency and Critical Care Nursing Department, Nursing and Midwifery School, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-3184-2564 Khalil Moradi khalil.moradi@kums.ac.ir 3 Department of Nursing, Emergency and Critical Care Nursing Department, Nursing and Midwifery School, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1379-3965 Nader Salari n_s_514@yahoo.com 4 Department of Biostatistics, Faculty of Nursing and Midwifery, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-3550-405x

OTHERS_CITABLE ززمینه و هدف: تشخیص میزان اضطراب قبل از عمل جراحی بیماران می‌تواند بسیاری از چالش‌های حین و بعد از عمل را کاهش دهد و به همین خاطر لازم است از ابزارهایی استفاده شود که دقت بالایی در تشخیص میزان اضطراب داشته باشد. لذا، مطالعه حاضر با هدف مقایسه دقت دو ابزار سطح کورتیزول و پرسشنامه‌ سنجش اضطراب در تشخیص میزان اضطراب قبل از عمل بیماران کاندید جراحی تیروئیدکتومی طراحی شد. روش‌ها: مطالعه‌ کارآزمایی بالینی حاضر، به منظور مقایسه دقت دو ابزار اندازه‌گیری اضطراب قبل از عمل بیماران تیروئیدکتومی در سال ۱۳۹۹ طراحی شد. انتخاب نمونه‌ها با روش نمونه‌گیری در دسترس با تخصیص تصادفی از طریق بلوک‌های چهارتایی انجام گرفت. در گروه آزمون آگاهی بخشی از طریق همتایان صورت گرفت و در گروه کنترل مراقبت‌های روتین ارائه شد. قبل و بعد از مداخله آموزشی تکمیل پرسشنامه و اندازه‌گیری کورتیزول بزاق ۷۸ نفر از بیماران (۳۹ نفر گروه آزمون و ۳۹ نفر گروه کنترل) بستری در بخش جراحی عمومی ولیعصر و انستیتو کانسر بیمارستان امام خمینی (ره) تهران انجام شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که میزان کورتیزول بزاق بعد از مداخله در گروه آزمون به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (۰/۰۰۱>p) در حالی که پرسشنامه اشپیل برگر، اختلاف معناداری بین نمرات اضطراب دو گروه بعد از مداخله نشان نداد (۰/۳۹۷=p). نتیجه‌گیری: از آن جایی که کورتیزول تحت تأثیر عوامل موقعیتی قرار نمی‌گیرد ابزار دقیق‌تری نسبت به پرسشنامه جهت سنجش اضطراب است اما با این حال توصیه می‌شود ترکیبی از ابزارهای فیزیولوژیکی و شیمیایی جهت سنجش میزان اضطراب مورد استفاده قرار گیرد. http://jccnursing.com/article-1-684-fa.pdf 2022-12-08 50 58 10.30491/JCC.15.4.51 آگاهی بخشی اشپیل برگر اضطراب پرسشنامه تیروئیدکتومی کورتیزول Background & Aim: Diagnosing the level of anxiety of patients before surgery can reduce many challenges during and after the operation. Therefore it is necessary to use tools that have high accuracy in diagnosing the level of anxiety. The present study was designed with the aim of comparing the accuracy of two instruments of cortisol level and anxiety measurement questionnaire in diagnosing the level of preoperative anxiety in patients who were candidates for thyroidectomy surgery. Methods: The current clinical trial study was designed to compare the accuracy of two preoperative anxiety measurement tools in thyroidectomy patients in 2019. The selection of samples was done by available sampling method with random allocation through blocks of four. In the test group, awareness was given through peers, and in the control group, routine care was provided. Before and after the intervention, Spielberger questionnaire was completed and salivary cortisol measurement was done for 78 people (39 people in the test group and 39 people in the control group) by patients admitted to Valiasr General Surgery Department and Cancer Institute of Imam Khomeini Hospital in Tehran. Results: The independent t-test showed that the amount of salivary cortisol after the intervention in the test group was significantly lower than the control group (p<0.001), while the Spielberger questionnaire did not show a significant difference between the anxiety scores of the two groups after the intervention (p=0.397) Conclusion: Since cortisol is not affected by situational factors, it is a more accurate tool than the questionnaire to measure anxiety. However, it is recommended to use a combination of physiological and chemical tools in order to measure the level of anxiety. http://jccnursing.com/article-1-684-en.pdf 2022-12-08 50 58 10.30491/JCC.15.4.51 Anxiety Awareness Raising Cortisol Questionnaire Thyroidectomy Spielberger Atefeh Asadpour Asl 1 Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-3872-4138 Fariba Tabari 2 Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0627-4977 Shima Haghani 3 Department of Biostatistics, Midwifery Nursing Care Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1334-975X Mozhdeh Navidhamidi M-navid@tums.ac.ir 4 Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-6122-716X

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: بخش‌های مراقبت ویژه به دلیل حساسیت بالا به عنوان یکی از پیچیده‌ترین بخش‌های بیمارستانی در نظر گرفته می‌شود. از این رو، پرستاران دچار چالش‌هایی از قبیل عدم قطعیت می‌شوند که می‌تواند بر عملکرد پرستاری تأثیر بگذارد. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط تاب‌آوری با عدم قطعیت و تحمل‌ناپذیری عدم قطعیت پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای نسبتی، ۲۳۷ پرستار شاغل در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بزرگسالان در بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۴۰۱ انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه عدم قطعیت و پرسشنامه تحمل‌ناپذیری عدم قطعیت جمع‌آوری شدند. تحلیل داده‌ها بـا استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه و ضریب همبستگی پیرسون) انجام شد. یافته‌ها: میانگین نمره تاب‌آوری پرستاران شرکت‌کننده در مطالعه ۲۰/۴ با انحراف معیار ۲/۶ در سطح متوسط (۷۵ درصد) بود. همبستگی مثبت معنی‌داری بین نمرات تاب‌آوری و تحمل‌ناپذیری عدم قطعیت در پرستاران (۰/۰۰۱>p، ۰/۲۱۳=r) و همچنین همبستگی مثبت معنی‌دار اما در حد ضعیف بین نمرات تاب‌آوری و عدم قطعیت در پرستاران دیده شد (۰/۰۰۴=p، ۰/۱۸۸=r). به طوری که با افزایش نمرات تاب‌آوری پرستاران، نمره عدم قطعیت آنها عموماً افزایش پیدا کرد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد که عدم قطعیت و تحمل‌ناپذیری آن با تاب‌آوری ارتباط معکوس دارد و این نشان می‌دهد که عدم قطعیت و تحمل‌ناپذیری آن مفاهیم و مؤلفه‌های پیچیده‌ای هستند که می‌توانند تحت تأثیر عوامل متعددی قرار گیرند که نیاز به مطالعه بیشتر در این حوزه را می‌طلبد از طرفی تاب‌آوری نمی‌تواند حلال همه مشکلات پرستاران در محیط‌های بالینی باشد. همان طور که یافته‌ها در این مطالعه نشان داد افزایش تاب‌آوری نتوانسته است عدم قطعیت و تحمل‌ناپذیری آن را کاهش دهد و این یافته می‌تواند آغازگر مطالعات دیگر جهت شناسایی پیش‌بینی کننده‌های عدم قطعیت و تحمل‌ناپذیری آن باشد. http://jccnursing.com/article-1-681-fa.pdf 2022-12-17 59 68 10.30491/JCC.15.4.59 تاب‌آوری عدم قطعیت پرستاری بخش مراقبت ویژه Background & Aim: Intensive Care Units (ICUs) are considered one of the most complex hospital units due to their high sensitivity. Therefore, nurses face challenges such as uncertainty that can affect nursing performance. The present study was conducted with the aim of investigating the relationship between resilience and uncertainty and intolerance of uncertainty among nurses working in ICUs. Methods: The present study was a cross-sectional study. By using the stratified random sampling method, 237 nurses working in adult ICUs in hospitals affiliated to the Tehran University of Medical Sciences were selected in 2022. Data were collected through demographic information questionnaires, uncertainty questionnaire and uncertainty intolerance questionnaire. Data analysis was done using descriptive and inferential statistics at a significance level of less than 0.05. Results: The mean resilience score of nurses participating in the study was 20.4 with a standard deviation of 2.6. Furthermore, 75% of nurses achieved the average level of resilience. There was a significant positive correlation between resilience scores and intolerance of uncertainty in nurses (p<0.001, r=0.213) and a significant but weak positive correlation between resilience and uncertainty scores in nurses (p=0.004, r=0.188). So that with the increase of nurses' resilience scores, their uncertainty score generally increased. Conclusion: The findings revealed that uncertainty and its intolerance have an inverse relationship with resilience, and this shows that uncertainty and its intolerance are complex concepts and components that can be affected by several factors that require further study in this area. On the other hand, resilience cannot be the solution to all the problems of nurses in clinical environments. As the findings in this study showed, increasing resilience has not been able to reduce uncertainty and intolerance, and this finding can be the beginning of other studies to identify predictors of uncertainty and intolerance. http://jccnursing.com/article-1-681-en.pdf 2022-12-17 59 68 10.30491/JCC.15.4.59 Resilience Uncertainty Nursing Intensive Care Unit Esmat Shomalinasab esmatshomalinasab@gmail.com 1 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-3620-0237 Maryam Esmaeilie esmaeiliem@yahoo.com 2 Department of ICU and Nursing Management, School of Nursing & Midwifery،Nursing and Midwifery Care Research Center، Tehran University of Medical Sciences, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-4798-2270 Mahboobeh Shali m.shali@zums.ac.ir 3 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-4094-8878 Saman Maroufizadeh saman.maroufizadeh@gmail.com 4 Department of Biostatistics, School of Health, Guilan University of Medical Sciences, Guilan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-5794-3876

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پاندمی کووید-۱۹ موجب بروز علائم استرس پس از سانحه و کاهش سرمایه‌های روانشناختی در افراد می‌شود. برای رفع این مشکلات به مداخلاتی مانند مدیریت هیجان نیاز است. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش مدیریت هیجانی بر علائم استرس پس از سانحه و سرمایه‌های روانشناختی بهبودیافتگان کووید-۱۹ انجام شد. روش‌ها: روش پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بهبودیافتگان کووید-۱۹ شهر بندرعباس در سال ۱۳۹۹ بود. از بین آنها تعداد ۲۷ بهبودیافته کووید-۱۹ به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی و با روش قرعه‌کشی در دو گروه آزمایش و کنترل (۱۳ نفر در گروه آزمایش و ۱۴ نفر در گروه کنترل) جایگزین شدند. افراد حاضر در گروه آزمایش آموزش مدیریت هیجانی (۱۰ جلسه) و هر هفته یک جلسه دریافت نمودند. پرسشنامه‌های مورد استفاده در این پژوهش شامل علائم استرس پس از سانحه و سرمایه‌های روانشناختی بود. یافته‌ها: نتایج نشان داد قبل از مداخله تفاوت معنی‌داری بین میانگین نمرات علائم استرس پس از سانحه و کاهش سرمایه‌های روانشناختی گروه مداخله و کنترل وجود ندارد، ولی بین میانگین این نمرات در گروه مداخله و کنترل بعد از مداخله تفاوت معنی‌دار آماری وجود داشت. میانگین و انحراف معیار علائم استرس پس از سانحه در پس آزمون ۸/۵۵±۴۱/۴۶ و سرمایه روانشناختی ۹/۸۶±۶۴/۰۷ به دست آمد (۰/۰۰۱p<). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش آموزش مدیریت هیجان موجب کاهش علائم استرس پس از سانحه و افزایش سرمایه روانشناختی در بهبودیافتگان کووید-۱۹ شده بود. از آنجایی که وضعیت روانی مطلوب بیماری در بهبودی او تأثیر دارد، بنابراین استفاده از این روش به عنوان یک استراتژی اثربخش برای کاهش مشکلات روانشناختی بیماران توصیه می‌شود. http://jccnursing.com/article-1-686-fa.pdf 2022-12-28 69 76 10.30491/JCC.15.4.69 مدیریت هیجان استرس پس از سانحه سرمایه‌های روانشناختی کووید-19 Background & Aim: The covid-19 pandemic has caused post-traumatic stress symptoms and a decrease in psychological capital in people. To solve these problems, interventions such as emotion management are needed. This research was conducted with the aim of determining the effectiveness of emotional management training on post-traumatic stress symptoms and psychological capital of those who have recovered from Covid-19. Methods: The research method was semi-experimental with a pre-test-post-test design along with a control group. The statistical population included those who recovered from Covid-19 in Bandar Abbas city in 2019. Among them, 27 people who recovered from Covid-19 were selected and replaced randomly by lottery in two experimental and control groups (13 people in the experimental group and 14 people in the control group). The people in the experimental group received emotional management training (10 sessions) and one session every week. The questionnaires used in this research included post-traumatic stress symptoms and psychological capital. Results: The results showed that before the intervention, there was no significant difference between the average scores of post-traumatic stress symptoms and the reduction of psychological capital in the intervention and control groups, but there was a statistically significant difference between the average scores in the intervention and control groups after the intervention. The mean and standard deviation of post-traumatic stress symptoms in the post-test was 41.46 ± 8.55 and psychological capital was 64.07 ± 9.86 (p<0.001). Conclusion: According to the results of this research, emotion management training reduced post-traumatic stress symptoms and increased psychological capital in those who recovered from Covid-19. Since the favorable mental state of the patient has an effect on his recovery, the use of this method is recommended as an effective strategy to reduce the psychological problems of patients. http://jccnursing.com/article-1-686-en.pdf 2022-12-28 69 76 10.30491/JCC.15.4.69 Emotional Regulation Post-Traumatic Stress Psychological Capital Covid-19 Mojtaba Mahmoodi Nodezh mansoori.a@yahoo.com 1 Department of Psychology, Bandar Abbas Branch, Islamic Azad University, Bandar Abbas, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-2439-5471 Azita Amirfakhrayi afakhraei2002@gmail.com 2 Department of Psychology, Bandar Abbas Branch, Islamic Azad University, Bandar Abbas, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-0326-9476 Abdolvahab Samavi samavi.a@gmail.com 3 Counseling Department, Faculty of Humanities, Hormozgan University, Bandar Abbas, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8660-6622