OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: خستگی و تنگی نفس از شکایات اصلی بیماران بعد از ابتلا به بیماری کووید-19 است که تعیین عوامل مرتبط با آنها برای مراقبت مؤثر از این بیماران بسیار مهم است. پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط بین شدت خستگی و تنگی نفس با اشباع اکسیژن خون شریانی در بیماران مبتلا به کووید-19 انجام شده است. روش‌ها: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی بود. بیماران مبتلا به کووید-19 (193 نفر) بستری در بیمارستان‌های فاطمه‌الزهرا و لولاگر شهر تهران، در نیمه دوم سال 1400 از طریق روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های اطلاعات جمعیت شناختی و شدت خستگی FSS، مقیاس سنجش تنگی نفس بورگ و فرم ثبت میزان اشباع اکسیژن خون شریانی استفاده شد. یافته‌ها: در کل نمونه‌ها 56/5 درصد زن، 72 درصد متأهل، 40/9 درصد خانه‌دار و 82/9 درصد بیش از 40 سال بودند. شدت خستگی بیماران در حد کم (17/55±35)، شدت تنگی نفس بیماران در سطح فعالیت سبک (2/03±3/35) و میزان اشباع اکسیژن خون شریانی با میانگین و انحراف معیار (5/35±89/74) بود. بر اساس یافته‌های بدست آمده ارتباط شدت خستگی و اشباع اکسیژن معنادار نبود (0/246P=). ارتباط منفی و معناداری بین شدت تنگی نفس و میزان اشباع اکسیژن خون وجود داشت (0/005P=، 0/202-r=). به طوری که با افزایش شدت تنگی نفس، میزان اشباع اکسیژن خون کاهش پیدا می‌کند.  نتیجه‌گیری: شدت خستگی در بیماران مبتلا به کووید-19 در حد متوسط و شدت تنگی نفس در حد زیاد بود که به عنوان یک عارضه آسیب رساننده باید مورد توجه بیشتری قرار گیرد. همچنین با توجه به رابطه‌ی معنادار بین شدت تنگی نفس و اشباع اکسیژن خون شریانی لازم است پرستاران مراقبت کننده از این بیماران اهمیت سنجش سطح اکسیژن را یادآور شوند تا در مواقع ضروری از پرستاران و پزشکان کمک بگیرند. http://jccnursing.com/article-1-608-fa.pdf 2022-05-18 1 11 10.30491/JCC.15.2.1 خستگی تنگی نفس اشباع اکسیژن خون شریانی کووید -19 Background & aim: Fatigue and shortness of breath are the main complaints of patients after COVID-19 disease, and determining the factors associated with them is of high importance for effective care of these patients. The aim of this study was to investigate the relationship between fatigue severity and shortness of breath with arterial blood oxygen saturation (SPO2) in COVID-19 patients. Methods: The present study was a cross-sectional study. In order to carry the study, 193 patients with COVID-19 admitted to Fatemeh Al-Zahra and Lolagar hospitals in Tehran in the second half of 2021 were selected through convenience sampling method. Demographic information questionnaire, fatigue severity scale, Modified Borg Dyspnoea Scale and recording SPO2 form were used to collect data. Data were analyzed using SPSS26 statistical software using statistical tests. Results: In total, 56.5% of the patients were women, 72% were married, 40.9% were housewives and 82.9% were over 40 years old. Patients' fatigue intensity (35 ± 17.55) was low, arterial blood oxygen saturation (89.74 ± 5.35) and patients' shortness of breath (3.35 ± 2.03) were at the level of light activity. Based on the results, the relationship between fatigue intensity and oxygen saturation was not significant (P = 0.246). There was a significant negative relationship between the severity of shortness of breath and SPO2 (P = 0.005, r = -0.202). As the severity of shortness of breath increased, the SPO2 decreased. Conclusion: The fatigue severity in patients with COVID-19 was moderate and the severity of shortness of breath was high, which should be given more attention as a traumatic complication. Also, due to the significant relationship between the severity of shortness of breath and arterial blood oxygen saturation, it is necessary for nurses caring for these patients to be reminded of the importance of measuring oxygen levels to seek the help of nurses and physicians in emergencies. http://jccnursing.com/article-1-608-en.pdf 2022-05-18 1 11 10.30491/JCC.15.2.1 Fatigue Shortness of Breath SPO2 COVID-19 Leila Hoseinzadeh leilahoseinzadeh123@gmail.com 1 Department of Intensive Care Nurses, Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Tehran Medical Sciences, Islamic Azad University, Tehran, Iran AUTHOR Beheshteh Tabarsi btabarsi@iautmu.ac.ir 2 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Tehran Medical Sciences, Islamic Azad University, Tehran, Iran AUTHOR Shiva Salehi Shsalehi@iautmu.ac.ir 3 Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Tehran Medical Sciences, Islamic Azad University, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: افتادگی دریچه میترال (MVP) یکی از شایع‌ترین بیماری‌ دریچه‌ای قلب در انسان‌هاست و توجه به سلامت عمومی آنان برای ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی مهم است. از آنجایی که برای ارزیابی سلامت عمومی به ابزاری معتبر نیاز است، این مطالعه به منظور اعتبارسنجی پرسشنامه 28 سؤالی سلامت عمومی (GHQ-28) در بیماران مبتلا به افتادگی دریچه میترال، انجام شد. روش‌ها: برای روایی سازه از تحلیل عامل اکتشافی و تأییدی استفاده شد. ابتدا بر اساس داده‌های جمع‌آوری شده از نمونه 190 نفره از بیماران مبتلا به افتادگی دریچه میترال، تحلیل عامل اکتشافی با روش حداکثر درست‌نمایی و چرخش پرومکس انجام و عوامل مورد نظر استخراج شد. سپس تحلیل عامل تأییدی با روش تخمین حداکثر درست‌نمایی بر روی داده‌های جمع‌آوری شده از 190 بیمار مبتلا به افتادگی دریچه میترال دیگر، انجام و تناسب مدل ارزیابی شد. یافته‌ها: تحلیل عامل اکتشافی بعد از حذف هفت گویه، یک ساختار چهار عاملی به ترتیب علایم افسردگی، علایم جسمانی، کُنش اجتماعی و علایم اضطراب را با 21 گویه باقی مانده برای پرسشنامه سلامت عمومی در بیماران اُفتادگی دریچه میترال آشکار کرد. این چهار عامل در مجموع 47/9 درصد از واریانس کل پرسشنامه سلامت عمومی را در این نمونه توضیح می‌دهد. با توجه به بالا بودن (0/5<) تمامی ضرایب رگرسیونی در مدل‌های تحلیل عامل تأییدی و همچنین شاخص‌های برازش تحلیل عامل تأییدی، مدل مفروض از برازش مناسبی برخوردار بود. آلفای کرونباخ، امگا مک دونالد، CR و حداکثر قابلیت اطمینان چهار عامل استخراج شده از پرسشنامه سلامت عمومی 21 سؤالی بیشتر از 0/7 بود. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد اعتبار و اعتماد نسخه 21 سؤالی پرسشنامه سلامت عمومی برای بزرگسالان مبتلا به افتادگی دریچه میترال مورد تأیید قرار گرفته است و می‌تواند در غربالگری و مطالعات بالینی مرتبط با ابعاد سلامت عمومی این بیماران استفاده شود. http://jccnursing.com/article-1-620-fa.pdf 2022-06-08 12 22 10.30491/15.2.12 روان‌سنجی پرسشنامه سلامت عمومی افتادگی دریچه میترال Background and aim: Mitral Valve Prolapse (MVP) is one of the most common psychosomatic syndromes in human beings. The general health of patients with chronic diseases is important for health care providers. Since a valid tool is needed for general health assessments, this study was conducted in order to investigate the validity of the General Health Questionnaire-28 (GHQ-28) in patients with MVP. Methods: Construct validity was performed on 190 patients with MVP.  Factors were extracted with exploratory factor analysis with maximum likelihood and Promax rotation method. Then, 190 patients with other MVP were studied for confirmatory factor analysis and the model fitness was evaluated. Results: Exploratory factor analysis after the removal of seven items showed a four-factor construct for GHQ-28. Four factor were depressive symptoms, physical symptoms, social functioning and anxiety symptoms, respectively.  These four factors explain 47.9% of the total variance of the general health in patients with MVP. Due to that fact that all the regression coefficients in confirmatory factor analysis models and fitness indices of confirmatory factor analysis were high (>0.5), the assumed model had a good fit. Cronbach's alpha, omega McDonald, CR and the maximum reliability of the four factors extracted from the 21-item GHQ were greater than 0.7. Conclusion: Based on the study results, the validity and confidence of the 21-item Persian version of the GHQ has been confirmed. This tool can be used in screening and clinical studies related to the general health dimensions of patients with MVP. http://jccnursing.com/article-1-620-en.pdf 2022-06-08 12 22 10.30491/15.2.12 Psychometrics General Health Questionnaire Mitral Valve Prolapse Roghieh Nazari rnazari@mazums.ac.ir 1 Amol Faculty of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Mohammad Salehpoor emran mohamad_82820@yahoo.com 2 Tehran Faculty of nursing and midwifery, Tehran University of medical science, Tehran, Iran AUTHOR Hamid Sharif Nia pegadis@yahoo.com 3 Amol Faculty of Nursing and Midwifery, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Amir Hossein Goudarzian amir_sari@yahoo.com 4 Psychiatric Nursing, Student Research Committee, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Roghieh Pourkia Dr.pourkia@yahoo.com 5 Cardiovascular Research Center, Department of Cardiology, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: نارسایی مزمن کلیه و انجام همودیالیز باعث تغییرات عمده در کیفیت زندگی بیماران می‌شود، لذا این مطالعه با هدف بررسی کیفیت زندگی و متغیرهای تأثیرگذار بر پیش‌بینی آن در بیماران تحت همودیالیز در بیمارستان حجت کوهکمری سال1400 انجام گرفته است. روش‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی بوده است که بر روی 104 بیمار همودیالیزی بالای 18 سال تحت همودیالیز در بیمارستان حجت کوهکمری در شهر مرند در سال 1400 انجام شد. بیماران به شیوه‌ی نمونه‌گیری تمام سرشماری انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات چک لیست اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه استاندارد کیفیت زندگی بیماران کلیوی است. یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که نمره کلی کیفیت زندگی بیماران دیالیزی1/23±7/52 بود که نشان‌دهنده سطح متوسط کیفیت زندگی این بیماران است. ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که با افزایش سن، کیفیت زندگی نمونه‌های مورد پژوهش کاهش یافته است (r=-31)، (p=0.004). همچنین آنالیزواریانس یک طرفه بین کیفیت زندگی و درآمد افراد (p=0.02) و سطح تحصیلات (p=0.001) و طول مدت دیالیز (p=0.048) ارتباط معناداری را نشان داد. تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که بعد اختصاصی بیماری کلیه با ضریب تعیین (R²=0.79) قادر است به عنوان مهم‌ترین متغیر، تغییرات سطح کیفیت زندگی را به طور معناداری پیش‌بینی کند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر،کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی در سطح متوسط است و مهم‌ترین عامل در تغییرات سطح زندگی بیماران همودیالیزی مربوط به بعد اختصاصی بیماری کلیه است. همچنین با افزایش سطح درآمد و سطح تحصیلات کیفیت زندگی افزایش یافته است ولی با افزایش طول مدت دیالیز سطح کیفیت زتدگی افراد کاهش یافته است. http://jccnursing.com/article-1-622-fa.pdf 2022-06-10 23 31 10.30491/15.2.23 همودیالیز کیفیت زندگی بیماری مزمن کلیه Background and aim: Chronic renal failure and hemodialysis cause major changes in the quality of life of patients. This study was performed in order to evaluate quality of life and variables affecting its prediction in patients undergoing hemodialysis in Hojjat Koohkamari Hospital in 2021. Methods: The present study is a cross-sectional study performed on 104 hemodialysis patients over 18 years of age in Marand in 2021. Patients were selected by full census sampling.  Data collection tools included a demographic information checklist and a standard quality of life questionnaire for kidney patients. Results: The results showed that the overall quality of life score of dialysis patients was 52.7±23.1, which indicates the average level of quality of life of these patients. Pearson correlation coefficient showed that with age, the quality of life of the samples decreased (p=0.004, r=-31). Also, one-way analysis of variance showed a significant relationship between quality of life and income (p=0.02) and level of education (p=0.001) and duration of dialysis (p=0.048). Stepwise regression analysis showed that the specific dimension of kidney disease with a coefficient of determination of R²=0.79 is able to significantly predict changes in quality of life as the most important variable. Conclusion: According to the results of the present study, the quality of life of hemodialysis patients is moderate and the most important factor in changes in the living standards of hemodialysis patients is related to the specific dimension of kidney disease. Also, with increasing income level and education level, the quality of life has increased, but with increasing the duration of dialysis, the quality of life has decreased. http://jccnursing.com/article-1-622-en.pdf 2022-06-10 23 31 10.30491/15.2.23 Hemodialysis Quality of Life Chronic Kidney Disease Soraya Soheili soraya.soheili@yahoo.com 1 Department of Nursing, Marand Branch, Islamic Azad University, Marand, Iran AUTHOR Razieh Peyghambardoost raziehp21750@yahoo.com 2 Department of Midwifery, Marand Branch, Islamic Azad University, Marand, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: با توجه به مرگ و میر بالای بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، ارائه مراقبت‌های پرستاری با کیفیت بالا به ‌ویژه برای بیماران بستری در این بخش‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است، بنابراین بررسی کیفیت مرگ و مردن در این بخش‌ها ضروری است. هدف از این مطالعه تعیین کیفیت مرگ و مردن از دیدگاه پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه بود. روش‌ها: مطالعه حاضر به روش مقطعی در بیمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی کردستان انجام شد. نمونه‌های پژوهش در این مطالعه مقطعی 105 نفر از پرستاران شاغل در بخش مراقبت‌های ویژه بودند که به صورت تمام‌شماری انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل دو بخش اطلاعات جمعیت‌شناختی و پرسشنامه کیفیت مرگ و مردن نسخه مربوط به پرستاران بود. یافته‌ها: نتایج مطالعه حاضر نشان داد میانگین و انحراف معیار متغیر کیفیت مرگ و مردن(47/13±15/37) و کمتر از حد میانگین بود. در میان آیتم‌های مربوط به کیفیت مرگ و مردن بیشترین میانگین مربوط به دریافت مناسب آرام‌بخش در طول اقامت در بخش مراقبت ویژه (2/1±5/80) و لمس شدن یا در‌ آغوش گرفته شدن توسط عزیزان (2/78±4/90) و کمترین میانگین کیفیت مراقبت‌ها مربوط به داشتن مراسم معنوی قبل از مرگ بیمار (2/59±2/12) و داشتن یک یا چند بازدید از مشاور مذهبی یا معنوی (2/66±2/24) بود. بین کیفیت مرگ و مردن و سابقه گذراندن دوره‌های آموزشی مرتبط با مرگ و مردن رابطه معنی‌دار آماری وجود داشت (P=0.03). نتیجه‌گیری: برگزاری دوره‌های آموزشی مرتبط با معیارهای مراقبت‌های مرگ و مردن با کیفیت برای پرسنل شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه و همچنین بررسی کیفیت مراقبت‌های مرگ و میر از دیدگاه خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه توصیه می‌شود.   http://jccnursing.com/article-1-613-fa.pdf 2022-05-26 32 39 10.30491/15.2.32 کیفیت مراقبت‌های بهداشتی پرستار مراقبت ویژه مرگ Background and Aim: Due to the high mortality of patients admitted to Intensive Care Units (ICUs), the provision of high‌ quality nursing care, especially for patients admitted to these wards, is of great importance. This is why the quality of death and dying in these wards is necessary. The aim of this study was to determine the quality of dying and death from the perspective of nurses working in ICUs. Methods:  The present study was performed cross-sectional in the teaching hospitals of Kurdistan University of Medical Sciences. The research samples in this cross-sectional study were 105 nurses working in ICUs who were selected by census. Data collection tools included demographic information and Quality of Dying and Death Questionnaire (QODD). Results: The results of the present study showed that the mean and standard deviation of the quality of dying and death variable were 37.15±13.47 and below the mean. Among the items related to the quality of death, the highest average was related to receiving appropriate sedation during the stay in the ICU (5.80±2.41) and being touched or hugged by loved ones (4.90±2.78) and the lowest average quality of care was related to having a spiritual ceremony before the patient's death (2.12±2.59 (and having one or more visits to a religious or spiritual counselor (2.24±2.66).  There was a statistically significant relationship between the quality of dying and death and the history of passing training courses related to dying and death (P=0.03). Conclusion: It is recommended to hold training courses related to quality of dying and death care criteria for personnel working in ICUs, as well as to evaluate the quality of mortality care from the perspective of the families of patients admitted to the ICU. http://jccnursing.com/article-1-613-en.pdf 2022-05-26 32 39 10.30491/15.2.32 Quality of Health Care Nurse Critical Care Death Shahin Ghahramani shahin.gh111@gmail.com 1 Students Research Committee, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Mokhtar Mahmoudi Mahmodimokhtar85@gmail.com 2 Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development and Faculty of Nursing and Midwifery, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Bijan Nouri bijannuri@gmail.com 3 Social Determinants of Health Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Sina Valiee Valiee@muk.ac.ir 4 Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: کووید-19 سومین بیماری همه‌گیر با تظاهرات تنفسی بعد از سارس و مرس است. یکی از مشکلات بیماران مبتلا به این عفونت، رنج بردن از هیپوکسی و هیپوکسمی است که به‌ طور جدی تهدیدکننده زندگی بیماران است؛ با توجه به اینکه در حال حاضر در خصوص علل و پیامدهای هیپوکسی/ هیپوکسمی اجماع کافی وجود ندارد، لذا این مطالعه با هدف مروری بر عوامل و پیامدهای هیپوکسی و هیپوکسمی ناشی از کووید-19 انجام شده است. روش‌ها: این مطالعه مروری روایتی، به روش کتابخانه‌ای و جستجوی مقالات مرتبط در پایگاههای اطلاعاتی؛ Science direct، Scopus، EMBASE ،Web of Science ،PubMed، SID، WHO، CDC، Springer، Elsevier و همچنین موتور جستجوگرGoogle Scholar به دو زبان انگلیسی و فارسی در محدوده‌ی زمانی 2019 تا 2022 میلادی انجام شد. بر اساس معیارهای ورود و خروج، ابتدا مقالات تکراری از طریق بررسی عنوان، سپس مقالات غیر مرتبط از طریق بررسی چکیده حذف شد و در نهایت نیز تجزیه و تحلیل داده‌ها به صورت مرور جامع مقالات و حذف مواردی که ارتباطی با اهداف مطالعه حاضر نداشتند، انجام شد. یافته‌ها: از 1275 مقاله حاصل از جستجوی اولیه، 42 مقاله دارای معیارهای ورود بودند و بنابراین در تجزیه و تحلیل نهایی گنجانده شدند. یافته‌ها نشان داد که آسیب‌های ریوی، فعال‌سازی سیستم ایمنی و القا واکنش‌های التهابی، آسیب سیستم اعصاب مرکزی و بیماری‌های زمینه‌ای از عوامل ایجاد هیپوکسی و هیپوکسمی هستند. آسیب‌های مغزی و عصبی، اختلالات گوارشی، آسیب‌های قلبی و آسیب کبدی می‌تواند ناشی از هیپوکسی و هیپوکسمی و هذیان، انسفالوپاتی، انسفالیت، تشنج و آسیب کلیوی ناشی از هیپوکسی باشد. نتیجه‌گیری: اگرچه عفونت دستگاه تنفسی در بین مبتلایان به کووید-19 شایع‌تر است، تعدادی از بیماران از هیپوکسی و یا هیپوکسمی و عوارض ثانویه مرتبط با آن رنج می‌برند. جهت ایجاد هومئوستازی اکسیژن، تشخیص زود هنگام و مداخلات درمانی امری ضروری است که هنگام اکسیژن‌درمانی، باید آسیب‌های ثانویه این مداخله درمانی مد نظر قرار گیرد. بررسی میزان شاخص‌های التهابی و ایمنی در مبتلایان، ممکن است به شناسایی زود هنگام بروز این دو کمک کند.   http://jccnursing.com/article-1-625-fa.pdf 2022-06-14 40 59 10.30491/15.2.40 ارگان‌های بدن تظاهرات بالینی سارس کووید 2 (کووید-19) هیپوکسی هیپوکسمی Background and aim: COVID-19 is the third pandemic disease with respiratory manifestations after Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS-Cov) and Middle East Respiratory Syndrome (MERS-Cov). One of the problems of patients with SARS-CoV2 infection is hypoxia and hypoxemia, which is considered to be seriously life-threatening. Given that there is no sufficient consensus to causes and consequences of hypoxia / hypoxemia, therefore this study was conducted to review the causes and consequences of hypoxia/hypoxemia due to COVID-19. Methods: This narrative review study was carried out through a library literature review in the databases including Science direct, Scopus, EMBASE ، Web of Science ، PubMed, SID, WHO, CDC, Springer, Elsevier and Google Scholar search engine in Persian and English during 2019 to 2022. Articles were evaluated and selected based on the inclusion and exit criteria. At first, duplicate articles in regards to their titles and then unrelated articles were deleted.  Finally, data analysis were done by a comprehensive review of articles and the removal of those that were not related to the objectives of the present study. Results: Out of 1275 searched articles, 42 were selected and analyzed. The results showed that lung injuries, activation of immune system and induction of inflammatory reactions, central nervous system injuries and underlying diseases are the causes of hypoxia and hypoxemia. Brain and nerve damages, gastrointestinal disorders, heart damages and liver damage can be caused by hypoxia and hypoxemia and delirium, encephalopathy, encephalitis, seizures and kidney damage caused by hypoxia. Conclusion: Although respiratory infection is more common in patients with COVID-19, some patients suffer from hypoxia or hypoxemia and the side effects associated with both. In order to cause oxygen homeostasis, early detection and therapeutic interventions are essential that during oxygen therapy, secondary injuries of this therapeutic intervention should be considered. Also, investigating the level of inflammatory and immune markers, may help in the early detection of them in patients.   http://jccnursing.com/article-1-625-en.pdf 2022-06-14 40 59 10.30491/15.2.40 Organs Clinical Manifestations SARS-COV-2 (COVID-19) Hypoxai Hypoxemic Noushin Gashmardi m.gashmardi@cfu.ac.ir 1 Department of Basic Sciences, Bint-ul-Hadi Sadr Campus, Farhangian University, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: محدودکننده‌های شیمیایی داروهایی هستند که برای محدود کردن حرکات ناخواسته بیمار یا کنترل اضطراری رفتار تهاجمی بیمار و ایجاد آرام بخشی و بی دردی، کاهش علایم و کاهش احتمال آسیب رساندن به خود یا دیگران استفاده می‌شوند. استفاده نامناسب از محدودکننده‌های شیمیایی می‌تواند منجر به بروز عوارض در بیماران شود و حتی می‌تواند موجب به تأخیر افتادن جداسازی بیماران تحت تهویه مکانیکی از ونتیلاتور شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی عوامل مؤثر در استفاده پرستاران از محدودکننده‌های شیمیایی در بیماران بستری در بخش‌های مراقبت ویژه انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر به روش مشاهده‌ای انجام شد. 160 بیمار بستری در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان کوثر سنندج در ایران مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران پذیرش شده در بخش‌های مراقبت ویژه پس از گذشت هشت ساعت از زمان بستری و پایدار شدن نسبی شرایط بیمار از نظر استفاده از محدودکننده‌های شیمیایی توسط پرستاران، ارزیابی شدند. یافته‌ها: از 160 بیمار بستری در بخش‌های مراقبت ویژه 105 بیمار (65/62 درصد) تحت محدودکننده‌های شیمیایی قرار گرفتند. معمول‌ترین زمان استفاده از محدودکننده‌های شیمیایی در شیف شب و سپس شیفت عصر بود. نتایج حاصل از مقایسه بیمارانی که تحت محدودکننده‌های شیمیایی قرارگرفته یا نگرفته‌اند نشان داد از نظر عوامل سابقه استعمال سیگار (0/037P=)، اینتوبه بودن (0/0001P=)، داشتن پانسمان (0/001P=) و درن (0/001P=) و همچنین NGT (0/010P=)، GCS (0/012P=)، FOUR score (0/050P=)، نوع شیفت‌های پرستاری (0/017P=)، بی‌قراری (0/004P=) با هم تفاوت معنی‌دار آماری داشتند. رابطه‌ی بین متغیرهای BMI، اعتیاد به الکل، اعتیاد به مواد مخدر، داشتن کاتتر، فیکساتور و تراکشن، دلیریوم، داشتن پانسمان، نسبت پرستار به بیمار، بیماری زمینه‌ای و مد دستگاه تهویه‌ی مکانیکی با استفاده از محدودکننده‌های شیمیایی معنادار نبود (0/50P>). نتایج آنالیز رگرسیون لجستیک نشان داد بین سیگار کشیدن (0/041P=،3/232OR=)، اینتوبه بودن (0/0001P=،959/ 75OR=)، داشتن درن (0/016P=،2/669OR=)، FOUR score (0/0001P= ،0/694OR=)، با استفاده از محدودکننده‌های شیمیایی ارتباط معنادار وجود داشت. نتیجه‌گیری: شیوع استفاده از محدودکننده‌های شیمیایی توسط پرستاران در بخش‌های مراقبت ویژه بالا بوده است، از این رو نیاز به طراحی گایدلاین‌های بالینی و خط مشی استفاده از محدودکننده‌های شیمیایی وجود دارد. http://jccnursing.com/article-1-624-fa.pdf 2022-06-14 60 68 10.30491/15.2.60 محدودکننده فیزیکی پرستاران بخش مراقبت ویژه Background and Aim: Chemical restraints are drugs used to restraint a patient's involuntary movements or emergency control of the patient's aggressive behavior and to cause sedation and pain relief, reduce symptoms, and reduce the likelihood of harming oneself or others. Improper use of chemical restraints can lead to complications in patients and can even delay the separation of patients under mechanical ventilation from the ventilator. The aim of this study was to investigate the effective factors in nurses' use of chemical restraints in patients admitted to intensive care units (ICUs). Methods: This research was an observational study. The statistical society of the research included 160 hospitalized patients in ICUs at Kowsar hospital, Sanandaj, Iran. After eight hours of hospitalization and stability of their conditions, those patients in ICUs were assessed based on administrating of chemical restraint by nurses. Independent risk factors for the administration of chemical restraint were investigated by using the logistic regression model. Results: Among the 160 patients admitted to ICUs, 105 patients (65/62%) underwent chemical restraints. The most common time to use chemical restraints was during the night shift and then the evening shift. Comparison of patients for whom chemical restraint was used or not, showed that the two groups in terms of smoking history (P=0/037), intubation (P=0/0001), dressing (P=0/001) and drain (P=0/001) as well as NGT (P=0/010), GCS (P=0/012), FOURscore (P=0/050), type of nursing shifts (P=0/017), restlessness (P =0/004) had a statistically significant difference. The relationship between BMI variables, alcohol addiction, drug addiction, having a catheter, fixator and traction, delirium, having a dressing, nurse to patient ratio, underlying disease and mechanical ventilation mode using Chemical restraints was not significant (P>0/05). The results of logistic regression analysis showed that between smoking (P=0/041, OR=3/232), being intubated (P=0/0001, OR=75/959), having a drain (P=0/016, OR=669), and FOUR score (P=0/0001, OR=0/944), there was a significant relationship using chemical restraints. Conclusion: Regarding the results of the present study, it could be concluded that the administration of chemical restraints is increasing among nurses in ICUs. Therefore, the necessity of the clinical guidelines and policies for the administration of chemical restraint are highlighted. http://jccnursing.com/article-1-624-en.pdf 2022-06-14 60 68 10.30491/15.2.60 Chemical restraint Nurses Intensive Care Unit Bahre Shakeri bahreshakeri 1 Student Research Committee, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Salam Vatandost vatandost1366@yahoo.com 2 Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Bijan Nouri bijannuri@gmail.com 3 Department of Statistics, Research Center for Social Factors Affecting Health, Health Development Research Institute, Faculty of Medicine, Kausar Hospital, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR Sina Valiee sinavaliee@yahoo.com 4 Clinical Care Research Center, Research Institute for Health Development, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پیش‌بینی پیامد نهایی بیماران با آسیب مغزی تروماتیک برای تصمیم‌گیری صحیح بالینی و تعیین سیر درمان بسیار مهم است. این مطالعه با هدف مقایسه توانایی سیستم امتیازدهی روتردام و مارشال در تعیین پیش‌آگهی بیماران با آسیب‌های مغزی تروماتیک انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی است. جامعه آماری مطالعه را بیماران با ضربه به سر بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان خاتم‌الانبیاء زاهدان از سال 1400 تا 1401 تشکیل دادند. 287 بیمار به روش آسان در دسترس بر اساس معیارهای ورود جهت مطالعه انتخاب شدند. بیماران در بدو ورود به بخش مراقبت‌های ویژه توسط پزشک فوق تخصص مراقبت‌های ویژه برای تعیین پیش آگهی ابتدا با مقیاس آپاچی دو مورد بررسی قرار گرفتند. سپس نمره مارشال و روتردام هر بیمار بر اساس اسکن مغزی توسط متخصص رادیولوژی تعیین شد و بیماران برای تمام مدت بستری تا تعیین پیامد نهایی (ترخیص از بخش یا فوت) مورد ارزیابی قرار گرفتند. در نهایت داده‌ها برای تعیین توانایی دو مقیاس برای پیش بینی پیامد مورد مقایسه قرار گرفتند. یافته‌ها: از 287 بیمار مورد بررسی 33 نفر (11/5 درصد) فوت شده و 254 نفر (88/5 درصد) زنده ماندند. میانگین نمره مقیاس مارشال در بیماران فوت شده 1/01±4/69 و در بیماران زنده 1/35±2/03 بود. میانگین نمره مقیاس روتردام در بیماران فوت شده 0/95±5/33 و در بیماران زنده 0/89±2/14 بود. در هر دو مورد این اختلاف از نظر آماری معنادار بود (P=0.001). میانگین نمره مقیاس آپاچیII در بیماران فوت شده 8/2±24/04 بود و در بیماران نجات یافته 7/3±16/08 بود. همبستگی دو مقیاس روتردام و مارشال در تعیین پیامد بیماران با مقیاس آپاچی مثبت و بالا بود. توافق بین مقیاس آپاچیII و روتردام در پیش بینی مرگ و میر بیشتر بود نتایج مدل رگرسیون نشان داد که جنس با (OR=2.91)،  ضربه به سر ناشی از تصادف با (OR=3.04)، نمره مارشال بالای 4 (OR=1.97)، نمره روتردام بالای 4 (OR=2.84) و نمره آپاچی II بالای 15 (OR=1.97) با مرگ و میر بیماران ارتباط معناداری دارند. نتیجه‌گیری: دو مقیاس مارشال و روتردام توانایی بسیار مناسبی در تعیین پیش آگهی بیماران با آسیب تروماتیک مغزی دارند. لذا می‌توان از آنها به عنوان یک مقیاس تخصصی مناسب برای پیش‌بینی پیامد بیماران با ضربه مغزی استفاده کرد.II http://jccnursing.com/article-1-627-fa.pdf 2022-06-22 69 81 10.30491/15.2.69 ضربه مغزی ناشی از تروما مقیاس مارشال مقیاس روتردام مقیاس آپاچی II Background & Aim: Predicting the final outcome of patients with traumatic brain injury is crucial for making the right clinical decision and determining the course of treatment. The aim of this study was to compare the ability of Marshall and Rotterdam scoring systems to determine the prognosis in patients with traumatic brain injury. Materials: The present research is a cross-sectional study. The statistical population of the study consisted of patients with traumatic brain injury admitted to the Intensive Care Unit (ICU) of Khatam al-Anbia Hospital in Zahedan from 2021 to 2022. In order to carry out this study, 287 patients were selected by convenience sampling method based on inclusion criteria. Patients were first evaluated by an intensive care physician to determine the prognosis with the APACH II Scale. The Marshall and Rotterdam scores of each patient were then determined by a radiologist based on a brain CT scan, and the patients were evaluated for the entire period of hospitalization until the final outcome (discharge or death) was determined. Finally, the data were compared to determine the ability of the two scales to predict outcomes. Results: Out of the 287 patients, 33 (11/5%) died and 254 (88/5%) survived. The mean score of the Marshall Scale in the deceased patients was 4.69±1.01 and was 2.03±1.3 in the survived patients. The mean score of the Rotterdam Scale in the deceased patients was 5/33±0/95 and was 2/14±0/89 in the survived patients. In both cases, this difference was statistically significant (P=0/001). The mean score of the APACH II scale was 24/04±8/2 in the deceased patients and 16/08±7/3 in the survived patients. The correlation between Rotterdam and Marshall Scales in determining the outcome of patients, with APACH II was positive and high. The agreement between the APACH II and Rotterdam scales was greater in predicting mortality. The results of regression model showed that gender with (OR=2/91), head injury due to accident with (OR=3/04), Marshall Score above 4 (OR=1/97), Rotterdam score above 4 (OR=2/84) and Apache II score above 15 (OR=1/97) have a significant relationship with patient mortality. Conclusion: According to the findings of the present study, it can be stated that both the Marshall and Rotterdam scales can determine the prognosis of patients with traumatic brain injury. http://jccnursing.com/article-1-627-en.pdf 2022-06-22 69 81 10.30491/15.2.69 Traumatic Brain Injury Marshall Classification System Rotterdam CT Grading System APACH II Alireza Rahat Dahmardeh dr.dahmardeh@gmail.com 1 Department of Anesthesiology and Critical Care, School of Medicine, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran AUTHOR Masoum Khoshfetrat drkhoshfetrat@yahoo.com 2 Department of Anesthesiology and Critical Care, Khatam-Al-Anbiya Hospital, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran AUTHOR Aliakbar Keykha aliakbar.keykha@gmail.com 3 Community Nursing Research Center, Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: تجمع ترشحات یکی از عوارض جدی در بیماران تحت تهویه مکانیکی است. مدیریت ترشحات راه هوایی در بیمار تحت تهویه مکانیکی شامل روش‌های معمول (مایع درمانی سیستمیک) و همچنین تکنیک‌هایی از جمله تغییر وضعیت بیمار و اتساع دستی برای تخلیه ترشحات است. ساکشن تراشه که با هدف تخلیه ترشحات انجام می‌گیرد، می‌تواند به همراه تکنیک‌های اتساع دستی و درناژ وضعیتی در بهبود پاکسازی راه هوایی مؤثر واقع شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین مقایسه‌ای تأثیر اتساع دستی و درناژ وضعیتی بر شاخص‌های تنفسی بیماران تحت تهویه مکانیکی در قالب یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح متقاطع انجام شد. روش‌ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی با طرح متقاطع (Crosse Over) در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان امام خمینی ایلام در سال‌های 99- 98 انجام شد. حجم نمونه این مطالعه 50 نفر برآورد شد که به روش نمونه‌گیری در دسترس بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند. پس از 24 ساعت دریافت مراقبت‌های روتین بخش، هر بیمار به صورت تصادفی به یکی از دو گروه مداخله اتساع دستی (MH) یا مداخله درناژ وضعیتی (PD) تخصیص داده شد. پس از 24 ساعت دوم، بیمار به گروه مداخله‌ی بعدی جابجا شد. ابزار گردآوری داده‌ها فرم مشخصات دموگرافیک و فرم ثبت متغیرهای تنفسی (شامل متغیرهای کمپلیانس دینامیک، درصد اشباع اکسیژن خون شریانی، حجم جاری، PIP وPEEP ) محقق ساخته بود. در روز اول پس از انتخاب بیمار و ثبت اطلاعات جمعیت‌شناختی، در زمان نیاز بیمار به ساکشن، متغیرهای تنفسی بیمار در فواصل زمانی قبل از ساکشن، پنج و 25 دقیقه بعد از ساکشن ارزشیابی و نتایج به عنوان اطلاعات پایه (کنترل) ثبت شد. در روز دوم بیماران به صورت تصادفی در یکی از دو گروه مداخله اتساع دستی یا درناژ وضعیتی قرار گرفتند. در طول روز دوم بیماران علاوه بر دریافت مراقبت‌های تنفسی روتین بخش، قبل از هر بار ساکشن، بسته به گروهی که در آن قرار داشتند تحت مداخله اتساع دستی یا درناژ وضعیتی قرار می‌گرفتند و در فواصل زمانی قبل از ساکشن، پنج و 25 دقیقه بعد از ساکشن متغیرهای تنفسی ثبت می‌شد. در روز سوم بیمار به گروه مداخله‌ی بعدی تخصیص داده شد (طرح متقاطع) و ارزشیابی متغیرهای تنفسی تکرار و نتایج ثبت شد. یافته‌ها: بر اساس آزمون تحلیل واریانس اندازه‌گیری تکراری، درصد اشباع اکسیژن، درصد حجم جاری (P value=0.001) و کمپلیانس دینامیک (P value=0.038) در گروه‌های مداخله در دقیقه 25 بعد از ساکشن بیش از گروه کنترل و حاکی از برتری مداخله اتساع دستی نسبت به درناژ وضعیتی بود. در مورد متغیر حداکثر فشار دمی نیز مداخله اتساع دستی در 25 دقیقه پس از ساکشن کاهش معناداری نسبت به درناژ وضعیتی ایجاد کرده بود (P value=0.001)، لیکن در میزان PEEP بین هیچ یک از گروههای مطالعه و زمان‌های مورد بررسی تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه، ضمن تأیید ضرورت مداخلات پرستاری به منظور مدیریت ترشحات راه هوایی، نشان داد مداخله اتساع دستی در بهبود درصد حجم جاری، اشباع اکسیژن خون شریانی و کمپلیانس دینامیک و نیز در کاهش میزان PIP مؤثرتر از درناژ وضعیتی است. لذا ضمن تأکید بر ضرورت آموزش کارکنان مراقبت سلامت جهت مراقبت از راه هوایی و مدیریت تجمع ترشحات در بیماران تحت تهویه مکانیکی پیشنهاد می‌شود دستورالعمل‌های بالینی مبتنی بر شواهد با تأکید بر برتری مداخله اتساع دستی به منظور بهبود شاخص‌های تنفسی بیماران تهیه و ابلاغ شود. http://jccnursing.com/article-1-611-fa.pdf 2022-07-12 82 91 10.30491/15.2.82 اتساع دستی درناژ وضعیتی شاخص‌های تنفسی تهویه مکانیکی بخش‌های مراقبت‌ ویژه Background and Aim: Accumulation of secretions is one of the serious complications in patients under mechanical ventilation. The management of airway secretions in these patients includes using the usual methods like fluid therapy as well as techniques such as changing the patient's position and manual hyperinflation. Tracheal suction, which is performed with the aim of secretion removal, can be effective in improving airway clearance along with manual hyperinflation techniques and postural drainage. This randomized clinical trial was conducted in order to compare the effect of Manual Hyperinflation (MH) and Postural Drainage (PD) on the respiratory parameters of patients under mechanical ventilation. Methods: This crossover clinical trial study was conducted in the Intensive Care Units (ICUs) of Imam Khomeini Hospital, Ilam in 2018. The sample size included 50 patients under mechanical ventilation who were included in the study according to the inclusion criteria through convenience sampling. After the first 24 h, patients received routine respiratory care in the ICU. Each patient was randomly assigned to one of the two intervention groups, MH or PD for 24 h. Then, the patient was transferred to the next intervention group. Data collection tool included a demographic questionnaire and a form for recording respiratory variables (including dynamic compliance, arterial blood oxygen saturation percentage, tidal volume, Peak Inspiratory Pressure and Positive End Expiratory Pressure). On the first day, after selecting the patient and recording the demographic information, when the patient needed suction, the patient's respiratory variables were recorded at three times including before suction, 5 and 25 min after suction, and the results were recorded as the basic information (control). During the second day, in addition to receiving routine respiratory care, before each suction, depending on the intervention group, the patients were subjected to MH or PD and respiratory variables were recorded before suctioning as well as 5 and 25 min after suction. On the third day, the patient was assigned to the next intervention group (crossover design) and the evaluation of respiratory variables was repeated and the results were recorded. Results: Based on the repeated measure ANOVA, atrial blood oxygen saturation (P value=0.001), tidal volume (P value=0.001) and dynamic compliance (P value=0.038) in the intervention groups, 25 min after suction were more than the control group, in favor of MH intervention comparing to PD intervention. Regarding the peak inspiratory pressure, the intervention of MH 25 min after suction created a significant decrease compared to the PD (P value=0.001). There was no significant difference in the PEEP between any of the study phases and the investigated times.  Conclusion: The findings reconfirmed the necessity of nursing interventions in order to manage airway secretions, and also showed that MH intervention is more effective than PD in improving the respiratory indicators. Therefore, while emphasizing the necessity of training HCWs for respiratory care and management of airway clearance in patients under mechanical ventilation, it is suggested to prepare evidence-based clinical guidelines emphasizing the superiority of MH intervention in order to improve the respiratory indicators of patients. http://jccnursing.com/article-1-611-en.pdf 2022-07-12 82 91 10.30491/15.2.82 Manual Hyperinflation Postural Drainage Respiratory Indices Mechanical Ventilation Intensive Care units Sajjad Khodayari kh.sajad1368@gmail.com 1 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Khatereh Seylani seylanikh@gmail.com 2 Department of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Farshad Sharifi farshad.sharifi@gmail.com 3 Department of Epidemiology, Geriatric Health Research Center, Endocrinology and Metabolism Research Institute, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Elham Navab kh.sajad1368@gmail.com 4 Department of Critical Care and Geriatric Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR