OTHERS_CITABLE سر دبیر محترم فرایند بستری شدن بیمار در بخش مراقبت ویژه، واقعیت و رخدادی بالقوه اضطراب آور است، موقعیتی که درد و اختلالات جسمی ناشی از بیماری با نوسانات عاطفی ثانویه به ترس از اقدامات تشخیصی- درمانی، محرومیت ازخواب و بی­حرکتی همراه می­شود [1]. از طرفی جدایی بیمار از بستگانش که در زمان پذیرش در بخش مراقبت ویژه اتفاق می­افتد، رنج و درد وی را تشدید می­کند. به همین دلیل صاحب­نظران بر این باورند که بیمار بخش مراقبت های ویژه علاوه بر دریافت مراقبت از جانب تیم درمان، نیازمند اطمینان خاطر، آرامش و حمایتی است که صرفا خانواده و نزدیکان می­توانند به وی اعطا کنند [2]. بر این اساس خانواده ها بیماران تنها به عنوان ملاقات کننده محسوب نشده، بلکه به عنوان مراقبت دهنده و شرکای تیم درمان به خصوص در زمان تصمیم گیری می باشند. بنابراین حرکت به سوی مراقبت خانواده محور عنوان کننده تغییر در ماهیت نقش های سنتی و به عنوان یکی از اجزای حیاتی در افزایش کیفیت مراقبت و بهینه سازی پیامدهای بخش مراقبت ویژه می باشد [3]. این در حالی است که به دنبال بستری شدن بیمار در بخش مراقبت، سایر اعضای خانواده با توجه به ماهیت پیچیده بخش مراقبت ویژه، ناگهانی بودن فرایند بستری و عدم آشنایی با فرایند مراقبت و درمان ممکن است اختلالات روانشناختی متعددی تحت عنوان سندرم خانواده بیمار بخش مراقبت ویژه را تجربه کنند [4]. این سندرم شامل بروز اختلالت و ناخوشی ها در میان اعضای خانواده بیماران مبتلا به بیماری بحرانی حاد بستری در بیماری های بحرانی مزمن نیازمند مراقبت طولانی مدت بیمارستانی می باشد که می تواند نشانگان متعدد روانی، جسمی، اجتماعی و حتی معنوی به دنبال داشته باشد [5]. بروز این اختلالات علاوه بر تهدید سلامتی خانواده، از جهات دیگر از جمله انتقال اضطراب به بیمار و سایرین، کاهش بی اعتمادی به تیم درمانی، عدم پذیرش درمان ها، خشم، شکایت و درگیری نیز حائز اهمیت می باشد [6]. در حالی که در مقابل، توجه و تأمین نیازهای اساسی خانواده ها، کاهش اضطراب و افزایش حس اعتماد به تیم درمانی و به تناسب بهبود کیفیت خدمات ارائه شده به بیمار و خانواده ها و متعاقباً افزایش رضایتمندی آنان را به دنبال خواهد داشت. از این رو هنگامی که یک فرد در بخش مراقبت ویژه بستری می شود، مراقبت از خانواده اش به همان اندازه مهم است. زیرا اعضای خانواده بیمار نقش مهمی در ارائه اطلاعات اولیه برای آمادگی برنامه پرستاری و مراقبت و حمایت از بیمار دارند، لذا بایستی به عنوان یک گروه قابل توجه و مهم برای بیمار در نظر گرفته شوند [7]. از طرفی گاها به دنبال بهبودی و انتقال بیمار از بخش مراقبت ویژه، تعداد زیادی از این بیماران همچنان نیاز به تداوم مراقبت در منزل دارند که درگیری و مشارکت اعضای خانواده را می طلبد، لذا این فرایند در صورتی موفق خواهد بود که اعضای خانواده از سلامت کافی برای انجام وظیفه در نقش مراقبت برخوردار باشند. بنابراین متخصصین مراقبت سلامت بایستی اثرات سندرم خانواده بیمار بخش مراقبت را در خانواده ها سازماندهی کنند چرا که محیط مراقبت بدون در نظر گرفتن نقش خانواده ها امکان پذیر نمی باشد [8]. این در حالی است که متاسفانه علی رغم اهمیت جایگاه خانواده در سیستم مراقبت و درمان و بخصوص در بخش مراقبت ویژه، سیستم های مراقبت های بهداشتی در حال حاضر برای جلوگیری از اختلالات تهدید کننده خانواده و نتایج روانی ناخوشایند در اعضای خانواده بیماران برنامه پیشگیری کننده کافی ندارند. این موضوع در دیدگاه حرفه پرستاری از اهمیت خاص و بیشتری برخوردار است زیرا پرستاران بخش مراقبت ویژه به نسبت سایر اعضای تیم درمانی، از نظر زمانی درگیری بیشتری را در فرایند مراقبت از بیمار داشته و به نسبت ارتباط آنها با خانواده ها محسوس تر و پاسخگویی بیشتری به نیازهای خانواده ها دارند. از طرفی اگر هدف ارائه مراقبت کیفی و جامع باشد بایستی پرستاران بخش های مراقبت ویژه علاوه بر بیماران، به خانواده بیماران نیز از نظر نیازهای روانی و اجتماعی توجه ویژه داشته باشند [9]. از طرفی مراقبت از خانواده ها یکی از مداخلات بامهارت پرستاری برای اطمینان از توانایی خانواده ها در جهت درک و برخورد با پذیرش شخص مورد علاقه خود در بخش مراقبت های ویژه می باشد، به طوری که پرستاران شاغل در بخش مراقبت های ویژه با ارائه چنین مداخلاتی، نقش مهمی در توسعه روابط با اعضای خانواده دارند تا تجربه خود را با ترس و دلهره کمتر جلوه دهند [10]. لذا مراقبت از خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه باید در کنار مراقبت و درمان از بیمار دیده شود. برای دستیابی به این هدف نیاز به برنامه های تخصصی در جهت تامین سلامت آنها، اعم از آگاه سازی و آموزش مناسب کادر درمان، مشارکت هدفمند و اصولی اعضای خانوده در فرایند مراقبت و درمان، ارزیابی تخصصی سندرم خانواده بیمار بخش مراقبت ویژه و به تناسب برگزاری کارگاه های توانمندسازی برای اعضای خانواده می باشد. http://jccnursing.com/article-1-457-fa.pdf 2019-10-26 1 3 بخش مراقبت ویژه خانواده Honorable editor   The process of patient admission to Intensive Care Unit is a potentially stressful reality and event; a situation in which pain and physical disorders induced by illness are associated with secondary emotional fluctuations in fear of diagnostic-therapeutic measures, sleep deprivation, and inactivity [1]. On the other hand, the patient's separation from his/her relatives, which occurs at the time of admission to the ICU, exacerbates his or her pain. For this reason, experts believe that in addition to receiving care from the treatment team, ICU patient needs the reassurance, comfort and support that only family and relatives can provide [2]. Accordingly, patients are not considered just as patients, but also as cares and partners of the treatment team, especially at the time of decision making. Therefore, the shift towards a family-centered care reflects the change in the nature of traditional roles and as one of the crucial components in enhancing quality of care and optimizing outcomes of the ICU [3]. That’s while, following the patient's admission to the care unit, other family members may experience several psychological disorders as Family Intensive Care Unit Syndrome because of the complex nature of the ICU, the suddenness of the hospitalization process, and the lack of familiarity with the care and treatment process [4]. This syndrome includes the incidence of disorders and illnesses among family members of patients with acute critical illness admitted to critical illnesses requiring long-term hospital care that can lead to multiple psychological, physical, social, and even spiritual symptoms [5]. In addition to threatening family health, these disorders are also important from other perspectives, including the transmission of anxiety to the patient and others, reduced distrust of the medical team, rejection of treatments, anger, complaints, and conflict [6]. While, attending to and providing the basic needs of families will result in reduced anxiety and increased trust in the medical team and improved quality of services provided to patients and families and subsequently their increased satisfaction. Therefore, when a person is admitted to the ICU, caring for the family is just as important. Because patient family members have an important role to play in providing basic information for nursing care preparation and patient support, so they should be considered as an important and significant group for the patient [7]. On the other hand, sometimes following the recovery and transfer of the patient from the ICU, many of these patients still need continued home care that requires family involvement and contribution, so the process will be successful if family members are healthy enough to do tasks as a caring role. Therefore, health care professionals should organize the effects of the patient’s Family Care Unit Syndrome in families, since the care environment is not possible without considering the role of families [8]. However, despite the importance of family in the care and treatment system, and in particular in the ICU, unfortunately, currently health care systems do not have sufficient preventive programs to prevent family-threatening disorders and adverse psychological outcomes in family members of patients. This issue is of particular importance in the nursing profession's view because nurses in the ICU are more involved in the patient care process than in other members of the healthcare team and are more responsive and sensible in relation to the needs of families. On the other hand, if the goal is to provide comprehensive and high-quality care, nurses in the ICU should pay special attention to the patients’ families in addition to the patients’ mental and social needs [9]. On the other hand, caring for families is one of the most skilled nursing interventions to ensure that families are able to understand and deal with their loved one's admission in ICU, so that nurses working in the ICU, by providing such interventions, play an important role in developing relationships with family members to lessen their experience with fear and anxiety [10]. Therefore, family care of patients admitted to ICUs should be seen alongside patient care and treatment. Achieving this goal requires specialized programs to ensure their health, including giving proper awareness and training of treatment staff, purposeful and principled participation of family members in the process of care and treatment, specialized evaluation of the FICUS and appropriately holding of empowerment workshops for family members. http://jccnursing.com/article-1-457-en.pdf 2019-10-26 1 3 Special Care Unit Family Yaser Saeid yasernurse84@yahoo.com 1 Students’ Research Committee and Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Mohammad Mahdi Salaree mmsalaree@gmail.com 2 Behavioral Sciences Research Center and Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Abbas Ebadi ebadi1347@yahoo.com 3 Behavioral Sciences Research Center and Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Seyed Tayeb Moradian t.moradyan@yahoo.com 4 Atherosclerosis Research Center and Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: بسیاری از بیماران بعد از جراحی قلب دارای مشکلات خواب هستند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آوای قرآن بر ارتقاء کیفیت خواب بیماران بعد از جراحی قلب انجام شد. روش‌ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی از آذر تا  اسفند 1397 بر روی 108 بیمار تحت جراحی غیر اورژانسی  قلب باز، در بیمارستان گلستان شهر اهواز انجام شد. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل داده های جمعیت شناختی و متغیرهای بالینی و پرسشنامه سنجش کیفیت خواب ریچارد کمپل بود. در گروه مداخله روزانه دوبار و هر بار به مدت 10 دقیقه آوای قرآن پخش شد. ارزیابی کیفیت خواب روزانه یک بار انجام شد. یافته‌ها: با توجه به معنی دار بودن آزمون کرویت مخلی، اصلاح گرین هاوس گایزر نشان داد که به کارگیری آوای قرآن بر کیفیت خواب بیماران موثر بوده است(451/12F= و 001/0> P). نتیجه‌گیری: با توجه به یافته های پژوهش استفاده از آوای قرآن سبب ارتقاء کیفیت خواب پس از جراحی قلب شده است. http://jccnursing.com/article-1-446-fa.pdf 2019-10-26 4 11 آوای قرآن خواب جراحی قلب موسیقی درمانی Background and aim: Many patients have trouble sleeping after heart surgeries. The aim of this study was to investigate the effect of the Holy Quran Voice on improving the quality of patients' sleep after cardiac surgery. Methods: This randomized clinical trial was conducted from December to March 2012 on 108 patients undergoing elective open heart surgery in the Golestan Hospital of Ahvaz. The data collection tools included demographic data, clinical variables and the Richard Campbell Sleep Questionnaire. In the intervention group, the sound of the Holy Quran was broadcasted twice a day each lasting for 10 minutes. The sleep quality was assessed every day. Results: Due to the lack of sphericity, the Greenhouse-Geisser correction showed that the use of the Holy Quran voice was effective on the sleep quality of the patients (F = 12.451 and P <0.001). Conclusion: According to the findings of this study, the use of the Holy Quran voice increased the quality of sleep after cardiac surgery.   http://jccnursing.com/article-1-446-en.pdf 2019-10-26 4 11 Holy Quran Voice Sleep Heart Surgery Music Therapy Farhan Musavi 1 Dept. of Nursing, School of Nursing and Midwifery, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR Behnam Gholizadeh 2 Dept. of General Surgery, School of Medicine, Ahvaz Jundishapur University of Medical sciences, Ahvaz, Iran AUTHOR Abolfazl Rahimi 3 Dept. of Operating room, School of Nursing, Baqiyatallah University of Medical sciences, Tehran, Iran AUTHOR mohammad reza heidari mheidari@shahed.ac.ir 4 Dept. of Nursing, School of Nursing and Midwifery, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: پنومونی وابسته به ونتیلاتور مشکل شایع و بسیار جدی است که تشخیص و درمان زودهنگام آن می­تواند نجات بخش­جان بیماران باشد. هدف از مطالعه حاضر تعیین استاندارد طلایی تشخیص پنومونی وابسته به دستگاه تهویه مکانیکی در مراکزی بدون امکان انجام برونکوسکوپی بود.  روش‌ها: در این مطالعه مقطعی 85 بیمار بستری در بخش مراقبت­های ویژه بیمارستان بعثت همدان که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب شدند. حساسیت و ویژگی اجزاء و دو معیار نمره بالینی عفونت ریه (اینفیلتراسیون ریه، دمای بدن، تعداد گلبولهای سفید خون، کشت تراشه و خون و فشار سهمی اکسیژن خون شریانی) و سطح سرمی پروکلسی­تونین بالای 5/0 نانوگرم در میلی لیتر بعنوان استاندارد طلایی محاسبه گردید. یافته‌ها: بیماران از نظر جنسیت 94/72% مرد با میانگین سنی 90/18±94/46 سال بودند. درصد فراوانی تشخیص پنومونی وابسته به ونتیلاتور با روش نمره بالینی عفونت ریه (3/75%) و پروکلسی­تونین (47/56%) بود.  با در نظر گرفتن ترکیب دو معیار ذکر شده به عنوان استاندارد طلایی، حساسیت و ویژگی معیار نمره بالینی عفونت ریه در تشخیص پنومونی ناشی از ونتیلاتور به ترتیب 7/97% و 1/95% شد. شاخص Youden Test برابر با 928/0 محاسبه شد. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که استاندارد طلایی معرفی شده در مطالعه حاضر روشی قابل اعتماد در تشخیص پنومونی وابسته از ونتیلاتور در مراکزی بدون امکان انجام برونکوسکوپی می­باشد.   http://jccnursing.com/article-1-454-fa.pdf 2019-10-26 12 20 نمره بالینی عفونت ریه؛ پروکلسی‌تونین؛ پنومونی وابسته به ونتیلاتور Background and aim: Ventilator-associated pneumonia (VAP) is a common and very serious problem which its early diagnosis and treatment can save the lives of patients. The purpose of the present study was to determine the gold standard for the diagnosis of VAP in centers without the possibility of conducting bronchoscopy. Methods: In this cross-sectional study, 85 patients hospitalized in the Intensive Care Unit (ICU) of Besat Hospital in Hamadan whom met the inclusion criteria were recruited. The sensitivity and specificity of components and the two criteria of the Clinical Pulmonary Infection Score (CPIS) (pulmonary infiltration, body temperature, white blood cell count, tracheal and blood cultures, and arterial partial fraction of oxygen) and the Serum Procalcitonin Level (SPCL) higher than 0.5ng/ml were calculated as the gold standard. Results: According to the findings of this study, 72.94% of the patients were male with an age average of 46.94 ± 18.91 years. The frequency of VAP diagnosis was 75.3% by using CPIS, and 56.47% by using SPCL. Considering the combination of the two mentioned criteria as the golden standard, the sensitivity and specificity of the CPIS criteria in the diagnosis of VAP was 97.7% and 95.1%, respectively.  The Youden test index was calculated to be 0.889. Conclusion: To conclude, findings reveal that the introduced golden standard in this study is a reliable method for the diagnosis of VAP in centers without the possibility of performing bronchoscopy. http://jccnursing.com/article-1-454-en.pdf 2019-10-26 12 20 Clinical pulmonary infection score Procalcitonin Ventilator-associated pneumonia. Mojtaba Hedayat Yaghoobi 1 School of medicine, Alborz University of Medical Scienecs, Alborz, Iran AUTHOR Kourosh Kabir 2 Department of community medicien, School of medicine, Alborz University of Medical Scienecs, Alborz, Iran AUTHOR Farshid Rahimibashar fr_rahimibashar@yahoo.com 3 Anesthesiology and Critical Care Department, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR Abbas Taher 4 Anesthesiology and Critical Care Department, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR maryam raji 5 Anesthesiology and Critical Care Department, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: خودپنداره حرفه ای در واقع شناخت و درک فرد از خود، به عنوان یک فرد حرفه ای است و بر چگونگی تفکر، تکامل نقش، رفتار و عملکرد حرفه ای فرد تأثیر دارد. از میان حرفه های مختلف برخی نیاز به خود پنداره بالاتری دارند که در این میان حرفه پرستاری از این لحاظ جایگاه ویژه ای دارد. لذا این مطالعه با هدف تعیین بررسی خود پنداره حرفه ای پرستاران شاغل در بخش های مراقبت های ویژه بیمارستان های دانشگاهی منتخب شهر تهران درسال1397 انجام گردید. روش‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی همبستگی بوده که بر روی 540 پرستار شاغل در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان های دانشگاهی منتخب شهر تهران انجام شد. نمونه گیری به روش خوشه ای انجام گردید. ابزار مورد استفاده در این پژوهش فرم  اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه خودپنداره حرفه ای کووین بود. یافته‌ها: میانگین نمره کلی خودپنداره حرفه ای پرستاری 91/29 ±36/218 بود. بیشترین و کمترین میانگین نمرات به دست آمده به ترتیب مربوط به بعد دانش و رهبری با میانگین 76/4± 22/43 و 93/5 ± 23/17 بود. ضریب همبستگی پیرسون بین تمام ابعاد خودپنداره حرفه ای محاسبه شده است. سطح معنی داری برای همه ابعاد برابر 001/0 به دست آمد لذا میان این ابعاد رابطه معنی داری وجود دارد. نتیجه‌گیری: هرچند پرستاران شاغل در بخش مراقبت های ویژه نمره نسبتا بالایی از خودپنداره حرفه ای کسب کردندخصوصا دربعد دانش اما به نظر می رسد میانگین نمره بدست آمده، از سطح مطلوب فاصله دارد. همچنین پرستاران، کمترین نمره را از بعد رهبری کسب کردند که این مطلب نشان دهنده ضعف پرستاران در این زمینه میباشد لذا لزوم آموزش آماده سازی پرستاران در جهت برخورداری از خودپنداره حرفه ای بالاتر در آنها، احساس می شود. http://jccnursing.com/article-1-450-fa.pdf 2019-10-26 21 27 خودپنداره حرفه ای پرستاران بخش های ویژه Background and aim: Professional self-concept is an individual’s perception of self as a professional person which affects his/her thinking, role development and professional functions. Among various professions, some need higher levels of self-concept. The nursing profession has been considered to have a special status in this regard. Therefore, the present study was conducted to determine professional self-concept in nurses working in the Intensive Care Units (ICU) in the selected university hospitals of Tehran in 2018-19. Methods: This study was a descriptive-analytical study which was performed on 540 nurses working in the ICU of selected university hospitals in Tehran. Sampling was done randomly. The instruments used in this study included the Demographic Information Questionnaire and the Quinn Professional Self-concept Questionnaire. Results: The mean score of professional self-concept was 218/36±29/91. The highest and the lowest scores were respectively related to the dimensions of knowledge and leadership with the mean of 43/22±4/76 and 17/23±5/93. Pearson's correlation coefficient between all dimensions of professional self-concept was calculated. The significance level for all dimensions was 0.001. As a result, a significant relationship exists between these dimensions. Conclusion: Although the ICU nurses gained relatively high scores in professional self-concept, especially in the knowledge dimension, however it was far from ideal. Also, these nurses gained the lowest scores in the leadership dimension which reveals the weakness of nurses in this context. To conclude, it seems more than necessary to train nurses in this field in order to increase their professional self-concept.     Keywords: Professional self-concept, Nurses, Intensive care units http://jccnursing.com/article-1-450-en.pdf 2019-10-26 21 27 Professional self-concept Nurses Intensive care units Abolghasem Karimi abolghacem.karimy@gmail.com 1 Shahed University, Faculty of Nursing and Midwifery, Tehran, Iran AUTHOR Majideh Heravi-karimooi heravi@shahed.ac.ir 2 Elderly Care Research Center- Shahed University, Faculty of Nursing and Midwifery, Tehran, Iran AUTHOR Nahid Rrejeh nrejeh@yahoo.com 3 Elderly Care Research Center- Shahed University, Faculty of Nursing and Midwifery, Tehran, Iran AUTHOR Somayeh Javanmard someiehjavanmard@gmail.com 4 Critical Care Nursing, Shahed University, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: اخلاق، اصل جدا ناپذیر از بدنه وظایف پرستاری  و از مهمترین عوامل تاثیرگذار بر رفتار انسانها است.  . اخلاق  یکی از عوامل اصلی در ارتقای رعایت حقوق مددجویان است. هدف ازاین پژوهش بررسی میزان هوش اخلاقی پرستاران شاغل در بخش های عمومی و ویژه در یک بیمارستان منتخب نظامی تهران بوده است. روش کار: این پژوهش  توصیفی-تحلیلی  از تیر تا آبان ماه سال 1397انجام شد  در این مطالعه  120 نفر از بین 1200 پرستار شاغل در بیمارستان، طبق حجم نمونه محاسبه شده از جدول مورگان انتخاب  و به صورت سهمیه ای به بخش های عمومی و ویژه  تخصیص داده شد که 40 نفر از بخش های ویژه و 80نفر از بخش های داخلی و جراحی بودند. هوش اخلاقی واحدهای پژوهش با استفاده از پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک و کیل سنجیده شد و سپس با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: معیارهای ورود حداقل یک سال سابقه کار ، حداقل مدرک کارشناسی پرستاری و سن  22 تا 50 سال بود که  در مجموع 56 نفر زن و 64 نفر مرد  که 107نفر متاهل و 13 نفر مجرد، 108 نفر دارای مدرک کارشناسی و 12 نفر کارشناسی ارشد بودند. میانگین و انحراف معیار هوش اخلاقی پرستاران شاغل در مجموع25/75(47/8) بود و در بخش های عمومی 26/73(87/9) و در پرستاران شاغل در بخش های ویژه 25/77(07/7) بود. بالاترین سطح در بین چهار معیار هوش اخلاقی پرستاران در بخش های عمومی و ویژه درستکاری با میانگین 62/79(22/11) در بخش های عمومی و 00/79(32/10) در بخشهای ویژه25/80(12/12) بود. نتایج حاصله نشان داد 5/77 درصد  پرستاران از نظر هوش اخلاقی در سطح خوب و بالاتر قرار دارند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان از اهمیت و جایگاه آموزه های اخلاقی در پرستاری دارد . دیدگاه و نگرش پرستار نسبت به بیمار، خود و شغلش می تواند موجب ارتقای این حرفه گردد. از این رو، امروزه کسب دانش اخلاقی و توانایی پرورش هوش اخلاقی در پرستاران، از ضروریات این حرفه محسوب می شود. پیشنهاد می شود برای پرستاران ، برنامه های آموزشی مناسب با موضوع اخلاق در قالب دوره های ضمن خدمت برگزار شود و با توجه به تفاوت هوش اخلاقی پرستاران بخش های ویژه و عمومی که نشان از توجه بیشتر مدیران بیمارستانی به بخش های ویژه دارد، لازم است مدیران همان حساسیت و توجهی که به بخش های ویژه دارند به بخش های عمومی داشته باشند. http://jccnursing.com/article-1-448-fa.pdf 2019-11-03 28 34 پرستار بخش عمومی پرستار بخش ویژه هوش اخلاقی بیمارستان نظامی مطالعه توصیفی Background and aim: Ethics is an inseparable part of nursing duties body   and one of the most important factors influencing human behavior. In fact, ethics can be considered as one of the main factors in promoting  respect of patient' rights.  Purpose: The purpose of this study was to investigate the ethical intelligence of nurses working in general and  intensive care units in Tehran's selected military hospital. Methods: This descriptive-analytical study was  performed from  July until  November 2018.The study was conducted on 120 out of 1,200 nurses working in the hospital who were selected based on the Morgan sample size table and allocated to the general and intensive care units, 40 of which were in the intensive care unit and 80 in the internal and surgical units. Ethical intelligence of the samples was measured using the Lenik and Kiel moral intelligence questionnaire and then analyzed using SPSS 20 software. Results: The inclusion criteria were at least one year of  job experience, at least a bachelor's degree in nursing and  aged  22 to 50 years. The samples consisted of 56 females and 64 males, of which 107 were married and 13 single, 12 had a master's degree and 108  bachelor's degree. The mean and standard deviation of nurses' moral intelligence was 75.25 (SD=8.47) and in general wards was 73.26 (SD=9.87) and in intensive care unit nurses was 77.25 (SD=7.07). The highest level among the four criteria of nurses' moral intelligence was honesty in the general and intensive care units with a mean of 79.62 (SD=11.22) which in the general unit 79.00 (SD=10.32) and in intensive care unit  80.25 (SD=12.12).The results showed that 77.5% of nurses were in good and higher level of moral intelligence. Conclusion: The results indicate the importance and place of ethical teaching in nursing. The nurse's attitude  towards the patient, herself and her job can promote this profession. Therefore, today acquiring ethical knowledge and the ability to cultivate nurses' moral intelligence is one of the essentials in this profession. It is recommended to provide appropriate ethics training for nurses in the form of in-service courses. due to the difference in the nurses moral intelligence in the general and intensive care units, which indicates hospital managers pay more attention to the intensive care units, so managers need to have the same sensitivity and attention to general units as to intensive care units. http://jccnursing.com/article-1-448-en.pdf 2019-11-03 28 34 General unit nurse intensive care unit nurse moral intelligence Military hospital descriptive study HASAN GORZIN gorzin53@gmail.com 1 Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Batool Nehrir rnehrir1739@yahoo.com 2 Health management research center, Baqiyatallah University of medical sciences, Tehran, Iran AUTHOR Seyyed Tayeb Moradian t.moradyan@yahoo.com 3 Atherosclerosis research center, Baqiyatallah university of medical science, Tehran, Iran AUTHOR Mojtaba Spandi msepandi@gmail.com 4 Health management Research Center, Life Style Institute, Baqiyatallah University of medical sciences, Tehran, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: روش های تشخیصی  از جمله آنژیوگرافی عروق کرونر یک تجربه تنش زا برای بیماران تحت آنژیوگرافی است که می تواند سبب اضطراب در این بیماران شود.  آموزش و افزایش آگاهی بیماران یکی از این روش هاست. این مطالعه با هدف  بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر  تلفن همراه بر اضطراب  بیماران کاندید آنژیوگرافی عروق کرونر انجام گرفته است. روش‌ها: این مطالعه در سال 1397 در بیمارستان آموزشی گلستان اهواز انجام شد. یک نوع کارآزمایی بالینی با روش نمونه گیری غیراحتمالی آسان  بود. تعداد 94 بیمار کاندید آنژیوگرافی عروق کرونر با  به روش بلوک‌های  4 تایی به دوگروه 47 نفری مداخله و کنترل  تقسیم شدند. علاوه بر اطلاعات جمعیت شناختی، بیماران گروه آزمون محتوای آموزش را بصورت نرم افزار تلفن همراه  دریافت کردند و بیماران گروه کنترل تحت آموزش روتین بیمارستان قرار گرفتند. در هر دوگروه پرسشنامه اسپیلبرگر در سه مرحله توسط پژوهشگر تکمیل می  شد. سپس اطلاعات با استفاده از نرم افزار  نسخه 21SPSS تحلیل  شد. یافته‌ها: بر اساس نتایج آنالیز واریانس با اندازه های تکراری اثر متقابل زمان و آزمون تی مستقل، دو گروه از نظر سطح اضطراب آشکار و پنهان قبل از مداخله، تفاوت معنی داری نداشتند. بعد از مداخله در گروه کنترل در هر مرحله میانگین نمره افزایش یافت ولی در گروه آزمون در هر مرحله میانگین نمره اضطراب کاهش یافت. نتیجه‌گیری: استفاده از آموزش روش مبتنی بر تلفن همراه در کاهش اضطراب بیماران کاندید آنژیوگرافی عروق کرونر اثر داشت. http://jccnursing.com/article-1-455-fa.pdf 2019-11-16 35 41 اضطراب آنژیوگرافی آموزش مبتنی بر تلفن همراه Background and Aim: Diagnostic methods, including coronary angiography, are a stressful experience for patients undergoing angiography that can cause anxiety in these patients. Educating and raising patients' awareness is one of these methods. The aim of this study was to evaluate the effectiveness of mobile-based education on anxiety of patients undergoing coronary angiography. Methods: study was performed in Golestan teaching hospital in Ahwaz in 2018. One type of clinical trial was easy with non-probability sampling. 94 patients who were candidates for coronary angiography were divided into two groups of intervention and control using a 4-block design.In addition to demographic information, the patients in the control group received the training content via mobile software and the patients in the treatment group received routine hospital education Spielberger state-trait anxiety inventory was completed by the researcher in both groups. The data were then analyzed using SPSS software. Results: According to the results of analysis of variance with repeated measures of time interaction effect and independent t-test, the two groups had no significant difference in the level of anxiety before the intervention and were almost the same. After intervention in the control group, the mean score increased in each phase, but in the experimental group the mean score of anxiety decreased in each phase.   Conclusion: The use of mobile-based teaching method was effective in reducing anxiety in patients undergoing coronary angiography.   http://jccnursing.com/article-1-455-en.pdf 2019-11-16 35 41 Mobile Application Angiography Anxiety Ehsan Zafari Eh.zafari@gmail.com 1 Nursing Department, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran AUTHOR Dariush Rokhafroz darushrokhafroz@gmail.com 2 Nursing Department, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran AUTHOR bahman Dashtebozorgi bahnurse@yahoo.com 3 Nursing Department, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran AUTHOR Elham maraghi e.maraghi@gmail.com 4 Department of Biostatistics and Epidemiology, Faculty of Public Health, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran AUTHOR

OTHERS_CITABLE زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی میزان تبعیت از درمان در بیماران همودیالیزی می باشد.  رعایت تبعیت از درمان در حیطه های رژیم غذایی، شرکت در جلسات دیالیز، محدودیت مصرف مایعات و مصرف داروهااز ارکان اساسی درمان در بیماران همودیالیزی است. بطوری که عدم تبعیت از درمان با پیامد های وخیمی همراه است. بیماران همودیالیزی  علاوه بر برنامه های آموزشی به اجرای یک برنامه پیگیری با هدف افزایش آگاهی، بهبود عملکرد و نگرش در تبعیت از درمان نیازمندند. لذا مطالعه حاضر با هدف " تاثیر بکارگیری مدل مراقبت پیگیر بر تبعیت از درمان در بیماران همودیالیزی" انجام شد. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی شاهددار بود که در دو بیمارستان شهر تهران روی 98 بیمار همودیالیزی انجام شد. نمونه های این مطالعه به روش مبتنی بر هدف انتخاب و بصورت تخصیص تصادفی در دو گروه شاهد و آزمون قرار داده شدند. پرسشنامه تبعیت از درمان در مرحله پیش آزمون در هر دو گروه پر شد و سپس در گروه آزمون بعد از در اختیار قرار دادن کتابچه آموزشی، مدل مراقبت پیگیر با چهار مرحله آشناسازی، حساس سازی، کنترل و ارزشیابی انجام شد. در پایان هر ماه تا ماه سوم پرسشنامه تبعیت از درمان پر شد اما در گروه کنترل بدون هیچ مداخله ای در پایان هرماه تا ماه سوم پرسشنامه تکمیل گردید و سپس اطلاعات جمع آوری شده با آزمون های توصیفی، کای اسکوئر، تی تست و طرح اندازه های تکراری در نرم افزار SPSS21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: اغلب بیماران همودیالیزی از تبعیت درمان خوبی برخوردار نبودند و با اجرای مدل مراقبت پیگیر میانگین نمره تبعیت از رژیم غذایی ، مایعات، شرکت در جلسات دیالیز و درمان دارویی در گروه آزمون افزایش یافته است لذا ارتباط معنی داری بین مدل مراقبت پیگیر و تبعیت از درمان مشاهده شد(P=0/0001). نتیجه‌گیری: بر اساس یافته های حاصل از مطالعه، بیماران تحت تاثیر مدل مراقبت پیگیر بر اثر مشاوره و آموزش از تیبعیت از رژیم غذایی و مایعات بهتری برخوردار شدند بنابراین پیشنهاد می شود تا پرستاران مراقبت های ویژه از این مدل برای پیشگیری از عوارض و بهبود تبعیت از درمان در بیماران همودیالیزی استفاده نمایند. http://jccnursing.com/article-1-405-fa.pdf 2019-10-11 42 47 مدل مراقبت پیگیر تبعیت از درمان همودیالیز Background and aim: any change in health situation will affect the role of the nurse. Since the adherence to treatment in hemodialysis patients plays a significant role  and Failure to comply with it may have dangerous side effects and even death, so nurse as one of the pillars of treatment can reduce such Complications with his/her educational role in hemodialysis patients. This study aimed to assess the effect of utilization of Continuous care model on adherence to treatment. Methods: This study is a clinical trial with a purposive ambling technique, After selection according to inclusion criteria, 98 hemodialysis patients from baqiatolah and chamran hospital were Randomly divided into two experimental and control group, three months of continuous care intervention on the experimental group was conducted And by the end of each month adherence to treatment status of patients in both groups was evaluated and compared with the Kim exclusive questionnaire of adherence to treatment. Result: adherence to treatment trend of changein the intervention group was increase inguinal three stages of evaluation which this difference was statistically significant (P=0/0001). Conclusions: Due to the significant increase in adherence to treatment after applying continuous care model, teaching the self-care skills to this group of patients and also other chronic diseases is recommended. http://jccnursing.com/article-1-405-en.pdf 2019-10-11 42 47 hemodialysis patients continuous care model adherence to treatment ali Tayebi Tayybi.Ali@gmail.com 1 Nephrology and Urology Resereach Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Abolfazl Rahimi Tayybi.Ali@gmail.com 2 Nephrology and Urology Resereach Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Behzad Einollahi Tayybi.Ali@gmail.com 3 Nephrology and Urology Resereach Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Amir Mirsadeghi Tayybi.Ali@gmail.com 4 Faculty of Nursing, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Saeid Hashemi Tayybi.Ali@gmail.com 5 Nephrology and Urology Resereach Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR