گروه پرستاری مراقبتهای ویژه و مدیریت، مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ، esmaeiliem@yahoo.com
چکیده: (2328 مشاهده)
زمینه و هدف:بخشهای مراقبت ویژه به دلیل حساسیت بالا به عنوان یکی از پیچیدهترین بخشهای بیمارستانی در نظر گرفته میشود. از این رو، پرستاران دچار چالشهایی از قبیل عدم قطعیت میشوند که میتواند بر عملکرد پرستاری تأثیر بگذارد. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط تابآوری با عدم قطعیت و تحملناپذیری عدم قطعیت پرستاران شاغل در بخشهای مراقبت ویژه انجام شد. روشها:مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی بود. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهای نسبتی، ۲۳۷ پرستار شاغل در بخشهای مراقبتهای ویژه بزرگسالان در بیمارستانهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۴۰۱ انتخاب شدند. دادهها از طریق پرسشنامههای اطلاعات جمعیتشناختی، پرسشنامه عدم قطعیت و پرسشنامه تحملناپذیری عدم قطعیت جمعآوری شدند. تحلیل دادهها بـا استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یکطرفه و ضریب همبستگی پیرسون) انجام شد. یافتهها:میانگین نمره تابآوری پرستاران شرکتکننده در مطالعه ۲۰/۴ با انحراف معیار ۲/۶ در سطح متوسط (۷۵ درصد) بود. همبستگی مثبت معنیداری بین نمرات تابآوری و تحملناپذیری عدم قطعیت در پرستاران (۰/۰۰۱>p، ۰/۲۱۳=r) و همچنین همبستگی مثبت معنیدار اما در حد ضعیف بین نمرات تابآوری و عدم قطعیت در پرستاران دیده شد (۰/۰۰۴=p، ۰/۱۸۸=r). به طوری که با افزایش نمرات تابآوری پرستاران، نمره عدم قطعیت آنها عموماً افزایش پیدا کرد. نتیجهگیری:یافتهها نشان داد که عدم قطعیت و تحملناپذیری آن با تابآوری ارتباط معکوس دارد و این نشان میدهد که عدم قطعیت و تحملناپذیری آن مفاهیم و مؤلفههای پیچیدهای هستند که میتوانند تحت تأثیر عوامل متعددی قرار گیرند که نیاز به مطالعه بیشتر در این حوزه را میطلبد از طرفی تابآوری نمیتواند حلال همه مشکلات پرستاران در محیطهای بالینی باشد. همان طور که یافتهها در این مطالعه نشان داد افزایش تابآوری نتوانسته است عدم قطعیت و تحملناپذیری آن را کاهش دهد و این یافته میتواند آغازگر مطالعات دیگر جهت شناسایی پیشبینی کنندههای عدم قطعیت و تحملناپذیری آن باشد.
